All Chapters of คลินิกเร่าร้อน - คุณหมอและน้องสาวดาวมหาลัย: Chapter 41 - Chapter 50

ฟ้าใสยังคงนั่งคร่อมร่างท้วมของลุงจอย ร่างกายขาวเนียนเปลือยเปล่าอยู่บนอกหนาของเขา หน้าอกอวบอิ่มที่ยังแดงช้ำจากมือและปากของลุงแนบชิดกับผิวคล้ำหยาบกร้าน น้ำรักที่เพิ่งพุ่งทะลักเมื่อครู่ไหลเยิ้มเปียกโชกโคนแท่งเนื้อที่ยังคาอยู่ในร่องรักของเธอ หายใจทั้งคู่ยังหอบถี่ ไอร้อนอบอ้าวเต็มไปทั่วห้องโดยสารรถกระบะเก่า เธอซุกหน้าลงกับไหล่ลุงจอย มือเล็กๆ ลูบแผ่นหลังเขาเบาๆ แล้วกระซิบเสียงอ่อนหวาน “ลุง... อันนี้คือเดทแรกของเราไหมคะ?” ลุงจอยหัวเราะในลำคอต่ำ มือใหญ่ยังโอบกอดเอวบางของเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย “เดทแรกเหรอครับ... ฮ่า ๆ ลุงยังไม่ได้พาแฟนไปกินข้าวสักที่เลยนะ... แค่เจอกันก็เอากันอย่างเมามันในรถเก่าแบบนี้แล้ว” เขากล่าวพลางจูบหน้าผากเธอเบาๆ “แต่ลุงชอบแบบนี้แหละ... เดทแรกที่เร่าร้อนขนาดนี้” ฟ้าใสหัวเราะคิกคัก ตัวสั่นเล็กน้อยเพราะแท่งเนื้อของเขายังคงนิ่งอยู่ข้างใน “แล้ว... ลุงชอบไหมคะ... เอาในรถแบบนี้? หนู... หนูตื่นเต้นมากเลยค่ะ เสียวมาก... รู้สึกเหมือนกำลังทำอะไรที่ไม่ควร แต่กลับเสียวซ่านไปทั้งตัว” ลุงจอยยิ้มหื่นกา

หลังจากจุดสุดยอดที่ถาโถม ทั้งคู่ยังคงกอดกันแน่นบนพื้นไม้ในซุ้ม ฟ้าใสหอบหายใจรัว ร่างกายขาวเนียนเปียกชุ่มเหงื่อ น้ำรักที่ไหลเยิ้มจากร่องรักยังค้างคาโชกโคนแท่งเนื้อของลุงจ่อยที่ยังฝังลึกอยู่ข้างใน เธอซุกหน้าลงกับอกหนาของลุง มือเล็กๆ ลูบแผ่นหลังเขาเบาๆ “ลุง... หนู... หนูเสียวมากเลยค่ะ” เธอพูดเสียงแผ่ว แต่แฝงความตื่นเต้นที่ยังไม่จาง “ตอนที่ลุงลวนลามหนูต่อหน้าเฮียอ้วน... หนูเสียวและตื่นเต้นมากเลยนะคะ... ใจเต้นแรงจนแทบระเบิด แต่... แต่ไม่ได้อยากผลักลุงออกเลย” ลุงจอยหัวเราะในลำคอต่ำ มือใหญ่ยังบีบเคล้นเนินอกเธอเบาๆ “รู้แล้วใช่ไหมแฟน... หนูชอบถูกทำให้อายต่อหน้าคนอื่น แต่ในใจกลับเสียว” ทันใดนั้น มือถือของลุงจ่อยที่วางไว้ข้างๆ สั่น เขาเปิดดูแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ “เฮียอ้วนส่งข้อความมา... บอกว่าอยากขอเค้นนมเด็กของลุงสักหน่อย แล้วจะให้กินฟรีเลยวันนี้” ฟ้าใสตาโต “จริงเหรอคะ? ลุง... ลุงจะให้หนูเล่นด้วยเหรอ?” ลุงจอยยิ้มหื่นกาม กอดเธอแน่นขึ้น “ใส่หมวกกับหน้ากากเหมือนเดิมสิครับ แล้วเล่นด้วยกับลุง... หน

ฟ้าใสยื่นแก้วหนึ่งให้แพรวา แล้วยื่นอีกแก้วให้ลุงจอย ตัวเองก็ถือแก้วเดิมที่ยังเหลืออยู่ครึ่งแก้ว “พี่แพรวา... ดื่มนิดหน่อยนะคะ” ฟ้าใสพูดเสียงนุ่ม “มันช่วยให้ผ่อนคลาย... พี่ไม่ต้องดื่มเยอะ ถ้าเริ่มเมาก็พอแล้วค่ะ” แพรวาจิบไปสองสามคำ ใบหน้าที่ซีดเซียวเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย เธอมึน ๆ นิดหน่อย ร่างกายที่เครียดผ่อนคลายลงบ้าง แต่สายตายังคงแดงก่ำไปด้วยน้ำตา ลุงจ่อยยิ้มสุภาพ วางแก้วเบียร์ลงแล้วหยิบไม้ทั้งสามอัน (ไม้สั้นสองอัน ไม้ยาวหนึ่งอัน) ขึ้นมาโชว์ “งั้นเรามาเล่นเกมกันครับ... เกม ‘จับไม้สั้นไม้ยาว’ ง่ายๆ เลย ลุงสับไม้ให้ แล้วแต่ละคนจับอันละอัน... ใครได้ไม้ยาวจะได้เป็นผู้ถามหรือสั่งอะไรก็ได้... ถ้าคนที่ถูกถามหรือถูกสั่งไม่ยอมตอบหรือไม่ทำตาม ก็ต้องดื่มหมดแก้ว... เล่นแบบสนุก ๆ นะครับ ช่วยให้บรรยากาศดีขึ้น” แพรวามองฟ้าใสด้วยสายตาสงสัยเล็กน้อย “ฟ้าใส... หนูเล่นเกมแบบนี้บ่อยเหรอ?” ฟ้าใสยิ้มเขินๆ “ไม่บ่อยค่ะพี่... แต่หนูคิดว่ามันอาจจะช่วยให้พี่ลืมเรื่องเศร้า ๆ ไปได้

ลุงจอยสับไม้ในมืออีกครั้ง แล้วยื่นให้ทั้งสองคนเลือก รอบนี้ — แพรวาได้ไม้ยาว แพรวามองไม้ยาวในมือตัวเอง แล้วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะยังแดงก่ำจากฤทธิ์ Spy และความอายที่สะสม แต่สายตาของเธอตอนนี้มีประกายเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมา “คราวนี้... ฉันได้ไม้ยาว” เสียงของแพรวาสั่นเล็กน้อยแต่แฝงความมั่นใจที่เพิ่มขึ้น “ฉันขอสั่ง... ลุงจอย... ทำอะไรกับฟ้าใสก็ได้... เป็นเวลาเต็มห้านาทีเลยค่ะ” ฟ้าใสตาโตทันที หน้าแดงก่ำจนถึงต้นคอ “พี่แพรวา...! พี่... พี่แกล้งหนูเหรอคะ... ห้า... ห้านาที...” แพรวายิ้มบางๆ แม้ตาเธอยังคลอไปด้วยน้ำตา แต่ความเมาและอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นมาตลอดเกมทำให้เธอกล้าขึ้น “ฟ้าใสทำให้พี่อายมาตั้งหลายรอบแล้ว... คราวนี้พี่แกล้งฟ้าใสบ้าง... ห้านาทีเต็ม ๆ นะคะ ลุงจ่อย... ทำอะไรก็ได้... ฉันอยากดู” ลุงจอยหันไปมองฟ้าใสที่กำลังเขินอายสุดขีด แล้วยิ้มหื่นกาม “ได้ครับ... ห้านาที... ลุงจะทำให้ฟ้าใสเสียวให้สุด...” เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ฟ้าใสก่อน มือใหญ่โอบเอว

ลุงจ่อยไม่รอให้แพรวาพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง เขายกมือใหญ่ขึ้นโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น แล้วอุ้มร่างเปลือยเปล่าที่ยังเหลือเพียงกางเกงในลูกไม้สีครีมบางเบาขึ้นอย่างง่ายดาย แพรวาเกาะคอเขาไว้โดยสัญชาตญาณ ใบหน้าขาวเนียนซุกซ่อนลงกับไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ของผู้ชายวัยกลางคน ร่างกายเธอร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก ฤทธิ์ เครื่องดื่ม Spy ที่ไหลเวียนในกระแสเลือดทำให้ทุกสัมผัสกลายเป็นประกายไฟฟ้าที่พุ่งทะลุไปทั่วผิวหนัง “ลุง... เบา ๆ นะคะ...” เสียงของเธอแผ่วเบา สั่นเครือด้วยความอายและความปรารถนาที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก “หนู... ยังไม่เคย...” ลุงจ่อยยิ้มมุมปาก มือใหญ่ลูบแผ่นหลังเนียนเรียบของเธอเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบเด็กน้อย “ลุงรู้ครับ... ลุงจะค่อยๆ ทำ... คุณแพรวาแค่ผ่อนคลาย แล้วปล่อยให้ลุงดูแล” เขาพาเธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่ฟ้าใสยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายขาวเนียนเปียกชุ่มด้วยเหงื่อและน้ำรักที่ไหลย้อยจากร่องรักสีชมพูอ่อน ลุงจ่อยแอบมองแวบหนึ่งก่อนจะผลักประตูห้องนอนเปิดออก แสงไฟสลัวจากโคมข้างเตียงส่องลงบนผ้าปูสีครีมที่ยังคงรอยยับย่นจากค