All Chapters of คลินิกเร่าร้อน - คุณหมอและน้องสาวดาวมหาลัย: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนเย็น อากาศยังร้อนอบอ้าวแม้จะใกล้หกโมง คลินิกยังเงียบสงัดเพราะยังไม่เปิดทำการ คนไข้ที่มาเร็วหน่อยยืนรออยู่หน้าคลินิก บางคนถือโทรศัพท์เล่น บางคนคุยกันเบาๆ เกี่ยวกับอาการป่วยเล็กๆ น้อยๆ แต่ทุกสายตาเงียบกริบเมื่อมีรถ BMW สีแดงสดคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบขอบทางเท้าอย่างนุ่มนวล ประตูคนขับเปิดออก มิรินทร์ หรือมิว น้องสาวดาวมหาลัยก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสดใสแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์ ผมยาวสลวย ใบหน้าหวานละมุน ริมฝีปากสีชมพูอ่อนยกยิ้มเล็กน้อย ชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอสีกรมท่ารัดแน่นสะโพกกลมกลึง เสื้อรัดรูปสีขาวบางเผยเนินอกอวบอิ่มที่เด้งดึ๋งทุกครั้งที่เธอขยับ กระโปรงสั้นพอดีเผยเรียวขาขาวเนียนยาวเหยียดหนุ่มๆ ที่ยืนรอคนไข้และคนแถวคลินิกเงียบสนิททันที สายตาทุกคู่หันมองไปทางเดียวกัน หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว“นั่น... มิว... ดาวมหาลัยคนนั้นใช่ไหมวะ”“สวยเช็กซี่ขนาดนี้... ชุดนักศึกษาแต่หุ่นแบบนี้... อกใหญ่ สะโพกเด้ง... โอ้ยยย”“เบาๆ หน่อย เดี๋ยวเธอได้ยิน... แต่กูยอมป่วยทุกวันเลยว่ะ ถ้าได้ให้เธอจ่ายยา”มิวไม่สนใจสายตาเหล่านั้น เธอเดินตรงเข้าไปในคลินิกด้วยก้าวยาวสง่างาม กระโปรงสั่นไหวตามสะโพก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ล

สองทุ่มตรง คลินิกปิดประตูลงสนิท คนไข้คนสุดท้ายเดินออกไปด้วยรอยยิ้มกว้าง มิวยืนส่งยาที่เคาน์เตอร์ กระโปรงนักศึกษาสั้นจรดต้นขาเด้งตามการขยับตัวเล็กน้อย รินในชุดกาวน์สีขาวเรียบร้อยแต่ใบหน้าหวานยังแดงระเรื่อจากเรื่องเมื่อตอนเย็น ลุงชาติปิดไฟโชว์หน้าคลินิก แล้วหันมาหาทั้งสองสาวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เสร็จแล้วครับ… วันนี้คนไข้เยอะเหมือนเคย แต่… คืนนี้เรามีธุระสำคัญมากกว่านั้น” รินกับมิวมองหน้ากัน หน้าแดงขึ้นพร้อมกัน รินกัดริมฝีปากล่างเบาๆ แล้วพูดเสียงแผ่ว “ลุง… ขึ้นห้องชั้นสามเลยไหมคะ?” มิวยิ้มเขิน ยกมือขึ้นตีแขนพี่สาวเบาๆ “พี่ริน… พูดแบบนี้ต่อหน้าลุงอีกแล้วนะคะ… แต่… มิวก็… ก็อยากขึ้นไปเหมือนกันค่ะ” ลุงชาติหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้าไปโอบไหล่ทั้งสองคนพร้อมกัน มือใหญ่บีบเบาๆ ที่ไหล่บางของทั้งคู่ “งั้น… ขึ้นกันเลยครับเมียทั้งสองคน… คืนนี้ลุงจะทำให้ทั้งคู่เสียวพร้อมกัน… ไม่มีใครต้องหึงใครอีก” ลุงชาติเดินขึ้นบันไดชั้นสามด้วยหัวใจที่

ลุงชาติขับรถแท็กซี่มาถึงโรงพยาบาลพอดีสี่ทุ่มตรง แสงไฟฉุกเฉินสีเขียวอ่อนสาดส่องตามทางเดินชั้น VIP เงียบสงัดเหมือนทุกคืน เขาเดินยืดเส้นยืดสายเบาๆ ร่างกายยังเมื่อยล้าจากการ “รักษา” ทั้งหมอรินและมิวเมื่อครู่ แต่หัวใจกลับเบิกบานจนแทบจะลอยได้ “โคตรเหมือนฝันเลยว่ะ… สองดาวพร้อมกัน… พี่น้องกันเอง… ครางเรียกชื่อลุงพร้อมกัน…” ลุงชาติพึมพำกับตัวเอง ยิ้มมุมปากกว้าง เดินตรงไปห้อง 305 ที่ต้นยังหลับสนิท ป้าสมจิตนั่งรออยู่ที่โซฟาเล็กๆ ข้างเตียง ยิ้มอบอุ่นเมื่อเห็นสามี “กลับมาแล้วเหรอคะ… เหนื่อยไหม? วันนี้คนไข้เยอะเหรอที่คลินิก” “ไม่เหนื่อยครับจิต… แค่งานปกติ” ลุงชาติตอบเสียงนุ่ม กอดภรรยาเบาๆ แต่ในใจยังวนเวียนกับภาพสองสะโพกกลมกลึงที่ยกขึ้นให้เขากระแทกเมื่อครู่ “จิตกลับบ้านพักผ่อนเถอะ ลุงเฝ้าต่อเอง” ป้าสมจิตพยักหน้า จูบแก้มสามีเบาๆ แล้วเดินออกไป ลุงชาติทรุดตัวลงนั่งที่ขอบโซฟา ถอนหายใจยาว มือลูบหน้าตัวเอง “พรุ่งนี้… ลุงจะจัดทั้งคืนให้สองเมียเลย… ไม่มีใครต้องงอนอีก” ยังไม่ทันได้น

ย้อนกลับไปตอนที่ 23ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็วหลังจากฟ้าใสยอมเป็นแฟนกับลุงจอยอย่างเป็นทางการ ทั้งสองกอดกันแน่นอีกสักพัก ลุงจอยช่วยเช็ดตัวให้เธออย่างทะนุถนอม ก่อนจะส่งเธอขึ้นแท็กซี่ที่หน้าล็อบบี้โรงแรมเวลาเที่ยงคืนพอดี ฟ้าใสสวมหมวกแก๊ปและหน้ากากปิดบังใบหน้าแน่นหนา ใบหน้ายังแดงก่ำจากความเหนื่อยล้าและความสุขที่เพิ่งผ่านพ้น เธอหันไปยิ้มให้ลุงจอยผ่านกระจกหน้าต่าง “ลุง... กลับบ้านปลอดภัยนะคะ คุณแฟน” เสียงเธออ่อนโยนแต่ยังสั่นเครือ ลุงจอยยิ้มกว้าง โบกมือ “หนูด้วยนะ... ลุงคิดถึงแล้ว” แท็กซี่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป ลุงจอยยืนมองจนรถหายลับก่อนจะเรียกแท็กซี่คันต่อไปกลับบ้านตัวเองฟ้าใสถึงคอนโดหรูใจกลางเมืองตอนตีหนึ่งกว่า เธอเดินเซเข้าห้องนอน ถอดเสื้อผ้าทิ้งกองแล้วก้าวลงไปอาบน้ำอุ่นนานเป็นพิเศษ น้ำรักที่ยังค้างอยู่ในร่องรักไหลเยิ้มตามน้ำอุ่น เธอยิ้มเขินๆ นึกถึงคำว่า “แฟน” ที่เพิ่งหลุดออกจากปากตัวเองเป็นครั้งแรก “ลุงจอย... แฟนหนูจริงๆ เหรอเนี่ย” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเช็ดตัวแล้วนอนหลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้าเช้าวันถัดมา ลุงจอยตื่นแต่เช้ามืดตามปกติ เขาไปทำงานที่โรงแรมในฐานะพนักงานต้อนรับกะเช้า แต่ใ

หลังจากงานโชว์ตัวจบลงไม่นาน ลุงจอยรีบขับรถกะบะคันเก่าๆ ของตัวเอง ตรงไปยังซอยเล็กๆ ที่ทั้งสองนัดกันไว้ ซอยเงียบสงบด้านหลังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง แสงไฟถนนสลัวๆ ทำให้มองเห็นไม่ชัดเจน เหมาะสำหรับการพบกันแบบลับๆ ลุงจอยจอดรถรออยู่ข้างทาง มือถือเปิดค้างที่แชทกับฟ้าใส เขายิ้มมุมปาก นึกถึงภาพเธอในชุดเวทีเมื่อตอนบ่าย “เย็นนี้... ลุงจะได้เห็นแฟนลุงแบบใกล้ชิดอีกแล้ว” ไม่ถึงสิบนาที แท็กซี่คันหนึ่งก็เลี้ยวเข้ามาในซอยช้าๆ ประตูด้านหลังเปิดออก ฟ้าใสก้าวลงมาในชุดพรางตัวสุดคลาสสิก เสื้อกันหนาวตัวใหญ่สีเทาเข้มปิดมิดตั้งแต่คอถึงสะโพก หมวกแก๊ปสีดำ แว่นกันแดดหนา และหน้ากากผ้าปิดปากจมูกแน่นหนา แต่... ขาสั้นสีขาวที่โผล่พ้นจากชายเสื้อกันหนาวกลับโชว์เรียวขาขาวเนียนเรียวยาวเหยียดจนลุงจ่อยต้องกลืนน้ำลายดังอึก ขาที่เขาเพิ่งได้ลูบไล้และจับแยกเมื่อคืนยังคงสวยงามและเย้ายวนเหมือนเดิม ฟ้าใสเดินตรงมาที่รถกะบะอย่างรวดเร็ว ลุงจอยยื่นมือเปิดประตูให้ เธอรีบก้าวขึ้นมานั่งข้างๆ ทันที พอประตูปิดสนิท เธอถอดหน้ากากและแว่นออกก่อน แล้วหันมายิ้มเขินๆ “ลุง... รอหนูเหนื่อยไหมคะ?”&