Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เส้นเลือดตรงขมับของเฉียวรั่วซิงเต้นตุบ ๆ ขึ้นมาทันทีหากไม่ใช่เพราะวันนี้มีเรื่องต้องง้อขอร้องเขาแล้วล่ะก็ นาทีนี้เธอคงอยากจะยันไอ้หมานี่ตกจากรถไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด!คนเราอยู่ดี ๆ แท้ ๆ ทำไมถึงได้ปากเสียแบบนี้นะ?ถือเสียว่าเสียงหมาเห่าก็แล้วกัน!เฉียวรั่วซิงปลอบใจตัวเอง และไม่ได้สนใจสิ่งมีชีวิตปากเสียที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอส่งข้อความที่พิมพ์เสร็จเรียบร้อยไปให้หลินซู พร้อมกำชับว่า “คุณไปซื้อที่ร้านชื่อ ‘หนิงเซียง’ ตรงถนนกั๋วหัวก็ได้นะคะ ที่ร้านนั้นมีเครื่องหอมค่อนข้างครบ ไปทีเดียวได้ครบทุกอย่างแน่นอนค่ะ”“รับทราบครับ ขอบคุณครับคุณผู้หญิง”เมื่อไม่ได้คำตอบรับใด ๆ จากเฉียวรั่วซิง กู้จิ่งเยี่ยนจึงรู้สึกกร่อย ๆ ไปบ้าง จากนั้นก็ไม่ได้เปิดปากพูดอะไรอีกเลยผ่านไปราว ๆ ยี่สิบกว่านาที ก็มาถึงร้านอาหารที่นัดหมายไว้ตอนที่เฉียวรั่วซิงกำลังจะลงจากรถ กู้จิ่งเยี่ยนก็ยื่นมือมาจับข้อมือเธอไว้กะทันหัน เธอจึงสลัดออกตามสัญชาตญาณ“อย่าดิ้น!”แรงของกู้จิ่งเยี่ยนเยอะมาก เธอสลัดอย่างไรก็ไม่หลุด กำลังคิดจะเอ่ยปากถามว่าเขาจะทำอะไร สัมผัสเย็นเยียบก็แตะลงที่นิ้วนาง แหวนเพชรวงหนึ่งถูกสวมเข้ามาเธอชะงักไ

จงเหม่ยหลานยึดติดกับเรื่องที่เฉียวรั่วซิงจะตั้งครรภ์มากกว่า จึงไม่ได้สังเกตเห็นอาการผิดปกติของลูกสาว เธอขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เลือดและลมปราณถดถอย มดลูกเย็นร่างกายอ่อนแอ เรื่องพวกนี้การตรวจร่างกายทั่วไปจะไปตรวจเจอได้ยังไง? ถ้าเธอไม่รักษาโรคพวกนี้ให้หาย ต่อให้ท้องขึ้นมาก็รักษาเด็กไว้ได้ยากอยู่ดี”เฉียวรั่วซิงหุบปากฉับจงเหม่ยหลานคิดว่าเธอฟังเข้าหัว จึงพูดต่อว่า “ช่วงนี้บ้านรองสนิทสนมกับลูกสาวท่านนายกเทศมนตรีมาก ถ้าเกิดการแต่งงานนี้สำเร็จ แล้วฝ่ายบ้านรองตั้งท้องก่อนเธอ ตำแหน่งของจิ่งเยี่ยนในบริษัทวันข้างหน้าก็จะยากลำบากมาก ยังไงเสียคุณย่าก็ให้ความสำคัญกับลูกชายคนโตและหลานชายคนโตมาก”เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย? เธอจะหย่าอยู่แล้ว ยังจะต้องไปสนอีกหรือไงว่ากู้จิ่งเยี่ยนจะยากลำบากหรือเปล่า?อีกอย่างเธอไม่ได้รู้สึกว่ากู้จิ่งเยี่ยนจะร้อนใจตรงไหน เขาไม่ได้อยากมีลูกเลยสักนิดอ้อ จริงสิ เขาแค่อึดอัดไม่อยากมีลูกกับเธอต่างหาก“แม่ของเธอสลบไสลไม่ได้สติมาหลายปีไม่มีสัญญาณว่าจะฟื้น พ่อของเธอก็ยังอายุไม่ถึงห้าสิบ ยังหนุ่มยังแน่นวันหน้าก็คงแต่งงานใหม่ ถึงตอนนั้นตระกูลเฉียวเธอจะยังกลับไปได้อีกเหรอ? แต่ลูกเป็

ประธานกู้ครับ พวกเราช่วยจริงใจเปิดอกกันมากกว่านี้หน่อยได้ไหม?ธุรกิจที่ประธานกู้เจรจาล้วนเป็นมูลค่าระดับหมื่นล้านทั้งนั้น การที่พันธมิตรทางธุรกิจจะมอบของขวัญหรูหราราคาแพงให้บ้างจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไรเมื่อปีที่แล้วก็เคยมีคนมอบต่างหูไพลินตาแมวให้เขาคู่หนึ่ง ราคาก็ไม่ใช่เบา ๆ ตอนที่กู้จิ่งเยี่ยนโยนมันมาให้เธอ เธอยังดีใจมาก เสียจนต่อมาตอนไปร่วมงานราตรีแล้วทำมันหายไป เธอนึกเสียดายจนกินข้าวไม่ลงอยู่หลายวัน แถมยังโดนกู้จิ่งเยี่ยนเอ่ยถากถางว่าไม่เอาไหนอีกสิ่งที่เขาไม่เคยรู้เลยก็คือ ที่เธอใส่ใจมันขนาดนั้น เพียงเพราะว่ามันเป็นของที่เขาให้เธอต่างหากมาคิด ๆ ดูในตอนนี้ สำหรับกู้จิ่งเยี่ยนแล้ว ของสิ่งนั้นก็แค่ของไร้ประโยชน์ที่คนอื่นให้เขามา เขาเลยหยิบยื่นโยนมาให้เธอตามใจชอบ ไร้ซึ่งความใส่ใจ และไม่ได้แยแสเลยแม้แต่น้อยเฉียวรั่วซิงปิดฝากล่องแล้วยัดของคืนกลับไปให้เขา “รอไว้หย่าแล้วเคลียร์ทรัพย์สินค่อยมาแบ่งกันเถอะค่ะ จะได้ไม่เสียเวลาที่ฉันต้องเอากลับมาคืนอีก”หลินซู : !!!สีหน้าของกู้จิ่งเยี่ยนคล้ำลงในทันใด “เฉียวรั่วซิง! เธอจะพอได้หรือยัง? เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องหย่ากับฉัน? มีสิทธิ์

คำพูดทั้งหมดที่เฉียวรั่วซิงอยากจะพูดพลันจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้สักคำนั่นสิ กู้จิ่งเยี่ยนจะมาเป็นที่พึ่งพาให้เธอได้ยังไงกัน!“เฉียวรั่วซิง?”กู้จิ่งเยี่ยนเพิ่มระดับเสียงขึ้น ความเงียบอันน่าประหลาดจากปลายสายฝั่งโน้น ทำให้เขาเกิดความรู้สึกสับสนกระวนกระวายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกผ่านไปหลายวินาที กว่าเสียงของเฉียวรั่วซิงจะส่งกลับมา “วันนี้ฉันมีธุระ เปลี่ยนเป็นวันอื่นได้ไหม?”กู้จิ่งเยี่ยนแค่นหัวเราะ “เปลี่ยนเป็นวันอื่น? เฉียวรั่วซิง เธอคิดว่าฉันจะว่างมากเหมือนเธอหรือไง? ปากก็ร้องปาว ๆ คนที่บอกว่าอยากจะหย่าคือเธอ พอถึงเวลาสำคัญกลับทำเนียนหายหัวไปก็คือเธอ เธอต้องการจะทำอะไรกันแน่?”ใบหน้าของเฉียวรั่วซิงซีดเผือด น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยตอบ “วันนี้ฉันติดธุระจริง ๆ เดินทางไปไม่ได้จริง ๆ ค่ะ เอาเป็นว่าคุณว่างวันไหนก็นัดเวลามาเลย เวลาตามที่คุณกำหนด ฉันจะไปตรงเวลาแน่นอน”“ฉันไม่มีเวลามาเล่นละครไร้สาระกับเธอหรอกนะ!”ทิ้งคำพูดอันเย็นชาไว้เพียงประโยคเดียว กู้จิ่งเยี่ยนก็กดตัดสายไปทันทีเฉียวรั่วซิงกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ผ่านไปนานกว่าจะหลุดยิ้มเยาะเย้ยตัวเองออกมาทุก

“แกกินยาผิดเม็ดมาหรือเปล่าเนี่ย?”ตั้งแต่โม่หมิงเซวียนเดินเข้ามา รอยยิ้มก็ไม่เคยหายไปจากใบหน้าเลย เสิ่นชิงชวนรู้จักเขามาตั้งหลายปี หมอนี่เป็นคนสุขุมมั่นคงมาตั้งแต่เด็ก นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาทำหน้าตาสมองกลวงอ่อนระทวยขนาดนี้ รู้สึกสยองพองขนอย่างบอกไม่ถูกโม่หมิงเซวียนพิงสะโพกนั่งลงบนโต๊ะข้าง ๆ พลันยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยว่า “เมื่อกี้ตอนอยู่ที่ระเบียงดาดฟ้า ฉันเจอผู้หญิงคนหนึ่ง”“หา?”“เธอเข้าใจผิดว่าฉันแอบถ่ายรูปเธอ เลยมาแย่งโทรศัพท์ฉันไป แล้วก็อบรมสั่งสอนฉันชุดใหญ่เลย”เสิ่นชิงชวนหรี่ตาลง “ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าแกดูมีความสุขจังนะ? แกถูกใจเขาเข้าแล้วใช่ไหม?”โม่หมิงเซวียนทำเพียงยิ้ม ๆ โดยไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาเสิ่นชิงชวนอดไม่ได้ที่จะเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาตัวเขา กู้จิ่งเหยียน และโม่หมิงเซวียน ทั้งสามคนถือเป็นเพื่อนโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ๆ ฐานะของตระกูลเฉินอาจจะด้อยกว่านิดหน่อย ส่วนตระกูลโม่กับตระกูลกู้ในเมืองเจียงเฉิงนั้นเรียกได้ว่ามีอิทธิพลสูสีค้ำฟ้ากันเลยทีเดียว โม่หมิงเซวียนก็เหมือนกับกู้จิ่งเหยียน แถมยังเป็นลูกชายคนเดียว ตั้งแต่เด็กจึงถูกอบรมมาตามมาตรฐานของผู้สืบทอดตระ