บทที่ 11

“คุณผู้หญิงเห็นแล้ว ต้องชอบมากแน่ ๆ ครับ”

คิ้วของกู้จิ่งเยี่ยนคลายลงเล็กน้อย แต่ปากกลับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ของที่เธออยากได้เอง มีหรือจะไม่ชอบ?”

หลินซูเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรตอบ

เขาไม่เห็นเคยได้ยินคุณผู้หญิงพูดเลยว่าอยากได้กระเป๋าใบนี้ มีแค่ตอนนั่งรถครั้งหนึ่ง คุณผู้หญิงเปิดดูนิตยสารแล้วพูดขึ้นมาว่ากระเป๋าใบนี้ดูสวยดี พอตกดึกคืนนั้นประธานกู้ก็โทรสั่งให้เขาไปหาซื้อทันที

ในประเทศไม่มีของ ถึงขั้นต้องอาศัยเส้นสายไหว้วานคนต่างประเทศให้ช่วยหิ้วมาให้ กว่าจะได้ของมาครองก็ต้องรอนานถึงสองเดือนเต็ม ๆ

“วางไว้บนรถก่อนแล้วกัน” กู้จิ่งเยี่ยนติดกระดุมเสื้อ “พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงเข้ามารับฉันด้วย”

เช้าวันถัดมา เวลาเก้าโมงกว่า ๆ เฉียวรั่วซิงเพิ่งจะจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย ก็ได้รับสายจากกู้จิ่งเยี่ยน

“ลงมาข้างล่าง”

เฉียวรั่วซิงรู้สึกงุนงง กู้จิ่งเยี่ยนจึงเสริมให้อย่าง "ใส่ใจ" อีกประโยคว่า “ฉันรอเธออยู่ข้างล่าง”

เฉียวรั่วซิงขมวดคิ้ว “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่ไหน?”

กู้จิ่งเยี่ยนคร้านที่จะตอบคำถามไร้สาระนี้ จึงกดวางสายไปทันที

ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ถ้าเธอไม่ได้ไปนอนที่โรงแรม ก็ไปหาเพื่อนสนิทร่วมชะตากรรมคนนั้น เขาเพิ่งจะอายัดคีย์การ์ดห้องของเธอไป ที่ที่เธอจะไปได้ก็เหลือแค่บ้านของถังเซี่ยวเซี่ยวไม่ใช่หรือไง?

และก็เป็นไปตามคาด พอเฉียวรั่วซิงเดินออกมาจากหมู่บ้าน รถเบนซ์ของกู้จิ่งเยี่ยนก็จอดรออยู่ริมถนนจริง ๆ

เธอชะงักเท้าไปครู่หนึ่ง กำลังคิดจะเดินอ้อมไปนั่งเบาะข้างคนขับ แต่หลินซูก็ลงจากรถมาเปิดประตูเบาะหลังให้เธอเสียก่อน

กู้จิ่งเยี่ยนนั่งอยู่อีกฝั่งของเบาะหลัง กำลังก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถืออยู่

เธอไม่ได้อยากนั่งข้างกู้จิ่งเยี่ยนสักเท่าไหร่ จึงหันไปคิดจะบอกให้หลินซูเปิดประตูเบาะหน้าให้ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก หลินซูก็เอ่ยเร่งขึ้นมาก่อน “คุณผู้หญิงรีบขึ้นรถเถอะครับ ตรงนี้เขาห้ามจอด เดี๋ยวตำรวจจราจรจะเดินมาแล้ว”

เฉียวรั่วซิงไม่มีทางเลือก จึงจำใจต้องขึ้นรถไปก่อน

รถยนต์เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนต่างก็ไม่ได้พูดอะไร บรรยากาศภายในรถเงียบสงัดจนชวนให้รู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด

หลินซูอยู่ข้างกายกู้จิ่งเยี่ยนมานานหลายปี ทักษะการอ่านสีหน้าและอารมณ์คนย่อมมีอยู่แล้ว เดิมทีการอ้อมมารับคุณผู้หญิงที่นี่ก็แปลกมากพอแล้ว ยิ่งมาเจอบรรยากาศบนรถในตอนนี้อีก ก็ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่

สองคนนี้คงจะทะเลาะกันมาแหง ๆ

เขามองกู้จิ่งเยี่ยนที มองเฉียวรั่วซิงที ก่อนจะแกล้งกระแอมออกมาคำหนึ่ง หวังจะช่วยผ่อนคลายบรรยากาศภายในรถ จึงเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นมาก่อน

“คุณผู้หญิงครับ ยังจำถุงหอมที่คุณผู้หญิงเคยให้ผมเมื่อเทศกาลบ๊ะจ่างปีที่แล้วได้ไหมครับ? ที่ผมเอาไปให้แม่ผม แม่ชอบมากเลยครับ วางไว้ข้างหมอนทุกวัน บอกว่าช่วยให้หลับสบายขึ้นเยอะ พอวันก่อนผมกลับบ้าน แม่ยังรั้งตัวผมไว้ถามหาอันใหม่ บอกว่าอันเดิมกลิ่นมันจางลงแล้ว ใช้ไม่ดีเท่าเมื่อก่อน ถุงหอมอันนั้นคุณผู้หญิงซื้อมาจากที่ไหนเหรอครับ ผมอยากจะซื้อให้ท่านใหม่อีกสักอัน”

เฉียวรั่วซิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมา แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เครื่องหอมอันนั้นฉันผสมเองน่ะค่ะ แล้วส่งให้ช่างฝีมือในอินเทอร์เน็ตช่วยแปรรูปทำเป็นถุงหอมให้ น่าจะไม่มีขายทั่วไปหรอกค่ะ”

หลินซูประหลาดใจเป็นอย่างมาก “ผสมเองเหรอครับ? คุณผู้หญิงมีความรู้เรื่องการปรุงกลิ่นเครื่องหอมด้วยเหรอครับ?”

กู้จิ่งเยี่ยนชะงักการเคลื่อนไหวลง ทอดสายตามองมาที่เฉียวรั่วซิงด้วยความรู้สึกอยากค้นหา

เฉียวรั่วซิงส่ายหน้า “ไม่ได้เชี่ยวชาญหรอกค่ะ แค่สนใจนิดหน่อย ปกติก็ลองทำเล่น ๆ ไปเรื่อย ถุงหอมที่ให้คุณแม่ของคุณ ส่วนผสมของเครื่องหอมที่ใส่พวกนั้นก็หาได้ทั่วไป เดี๋ยวฉันส่งอัตราส่วนผสมไปให้ในแชตนะคะ คุณลองไปหาซื้อตามร้านขายเครื่องหอมแล้วเอามาผสมเองได้เลย”

“ถ้างั้นก็รบกวนคุณผู้หญิงแย่เลยนะครับ”

“ไม่รบกวนเลยค่ะ”

เฉียวรั่วซิงพูดพลางเปิดช่องแชตขึ้นมา พิมพ์สัดส่วนของเครื่องหอมที่ใช้ทำถุงหอมลงไป

ผิวของเธอขาวมาก นิ้วมือเรียวยาว เล็บที่ปกติมักจะเกลี้ยงเกลาสะอาดตา บัดนี้ถูกทาด้วยสีชมพูรากบัว เครื่องหน้าและการแต่งหน้าดูเหมือนจะแตกต่างไปจากเมื่อก่อนนิดหน่อย แม้ภาพรวมจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก แต่กลับให้ความรู้สึกยั่วยวนชวนมองอย่างบอกไม่ถูก

เป็นความงามที่เจิดจ้าและเข้มข้นจนเกินไป

สายตาของกู้จิ่งเยี่ยนเลื่อนมาตกอยู่ที่บริเวณหน้าอกของเธอ ชุดเดรสที่เธอสวมในวันนี้เข้ารูปมาก ๆ คอเสื้อก็คว้านกว้าง เพียงแค่เหลือบมองก็เห็นส่วนโค้งเว้าได้อย่างชัดเจน

เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม “เธอไม่มีเสื้อผ้าชุดอื่นแล้วหรือไง? ถึงได้แต่งตัวแบบนี้?”

เฉียวรั่วซิงแอบกลอกตาในใจ ตัวเองยอมมาด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะมากระแนะกระแหนติโน่นตินี่อีก?

เธอตอบกลับไปอย่างขอไปที “ชุดนี้เพิ่งซื้อมาใหม่ คุณไม่รู้สึกว่ามันสวยดีเหรอคะ?”

กู้จิ่งเยี่ยนแค่นหัวเราะ “เหอะ” ออกมาทีหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาเฉียวรั่วซิงอยากจะเอาโทรศัพท์มือถือฟาดใส่หน้าเขา “รสนิยมของเธอนี่ ไม่เคยพัฒนาขึ้นเลยจริง ๆ”