All Chapters of ตำแหน่งฮองเฮานี้ข้าครอง: Chapter 71 - Chapter 80

หลี่เยว่เล่อเพียงได้ยินเรื่องราวที่ไทฮองไทเฮาทรงเล่าให้ฟังก็ถึงกับน้ำตาซึมไหลออกมาที่หางตา นางนึกถึงความรู้สึกของหนิงเฉิงฮ่องเต้ที่ทรงเห็นเสด็จพี่ของเขาตายไปต่อหน้าต่อตา และนึกถึงช่วงเวลาที่เขาต้องฝืนกลั้นน้ำตาแล้วตัดใจปล่อยร่างอันไร้วิญญาณของพี่ชายเอาไว้อย่างไม่ไยดีอยู่ท่ามกลางสนามรบเช่นนั้นความเจ็บปวดที่เขาได้เผชิญช่างหนักหนายิ่งนัก เขาต้องอดทนอดกลั้นมากเพียงใดถึงจะสามารถฝ่าฟันความเจ็บปวดนี้มาได้ หากเป็นตัวนางเองนางยังไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถประคองสติเอาไว้ได้หรือไม่ เพราะเพียงแค่นางจินตนาการตามนางเองยังรู้สึกเจ็บปวดมากถึงเพียงนี้นางรู้ดีว่าตอนนี้บาดแผลในใจของเขานั้นยังไม่จางหาย เพราะเขายังคงละเมอถึงเสด็จพี่ที่ล่วงลับอยู่ ในความฝันของเขาคงยังจำภาพเหตุการณ์นั้นได้ติดตา และในใจของเขาก็คงยังมิอาจปล่อยวางความรู้สึกที่ไม่เป็นธรรมที่เกิดขึ้นกับเสด็จพี่ของเขาได้ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ร้องไห้ออกมาอย่างเช่นเมื่อเช้าเป็นแน่เมื่อรู้ปมที่อยู่ในใจหนิงเฉิงฮ่องเต้นางก็นึกย้อนไปถึงตอนที่นางได้เอ่ยวาจาทำร้ายจิตใจของเขา นางรู้สึกผิดที่ตนเองพูดไปอย่างไม่ยั้งคิด เขาคงเจ็บปวดกับคำพูดของนางมากทีเดียว ที่เข

เมื่อชุนฟ่านเจี้ยนได้ยินที่หนิงเฉิงฮ่องเต้เอ่ยก็นึกได้ทันทีว่าตนได้เอ่ยคำที่ทำให้หนิงเฉิงฮ่องเต้ทรงเข้าใจผิด จึงคิดที่จะอธิบายให้หนิงเฉิงฮ่องเต้ฟัง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเขาสามารถเอ่ยขึ้นมาได้หรือไม่ เพราะชุนฟ่านเจี้ยนไม่รู้ว่ามีผู้ใดบ้างที่รู้เรื่องนี้ จึงไม่กล้าเอ่ยออกไป“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้รับคำสั่งจากไทฮองไทเฮาให้มาถ่ายทอดคำพูดพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ต้องเอ่ยเราก็รู้ว่าท่านมาด้วยเรื่องอันใด ฮองเฮาทรงขอให้เสด็จย่าช่วยสินะ” เฉิงหนิงเฉิงเอ่ยเสียงราบเรียบ แต่แววตายังคงไม่เปลี่ยนไปจากเดิม“พ่ะย่ะค่ะ” ชิงกงกงไม่กล้าเอ่ยอันใดมาก ได้แต่ตอบตามความจริง“เช่นนั้นท่านก็กลับไปเถิด”“เช่นนั้นกระหม่อมอยากได้คำตอบเพื่อกลับไปทูลไทฮองไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะละเว้นชีวิตของชุนฟ่านเจี้ยนได้หรือไม่”เฉิงหนิงเฉิงมองหน้าชิงกงกงนิ่ง เพราะหากเขารับปากละเว้นชีวิตของชุนฟ่านเจี้ยน เขาก็มิอาจสังหารชุนฟ่านเจี้ยนได้อีก เพราะไม่เช่นนั้นก็จะผิดคำพูดที่ให้ไว้กับเสด็จย่า แต่หากเขาไม่รับปากก็คงทำให้เสด็จย่าไม่สบายใจ และอาจล้มป่วยได้“วันนี้เราจะละเว้นชีวิตของเขา” เฉิงหนิงเฉิงเอ่ยตอบสีหน้าบึ้งตึง“ขอบพระทัยฝ่าบาท เ

หลี่เยว่เล่อเดินไปเดินมาผุดลุกผุดนั่งอยู่ที่ศาลาข้างตำหนักกระวนกระวายใจอยู่ไม่เป็นสุข ถึงไทฮองไทเฮาจะทรงรับปากว่าจะหาทางให้หนิงเฉิงฮ่องเต้เสด็จมาที่ตำหนักคุนหนิงแล้วก็ตามขันทีเหมานางกำนัลจินและหลู่ม่านม่านเห็นเจ้านายของตนวิตกกังวลจนอยู่ไม่สุขเช่นนี้ ก็รู้สึกเป็นทุกข์ไปตาม ๆ กัน คนทั้งสามไม่มีหนทางใดที่จะช่วยหลี่เยว่เล่อได้ ทำได้เพียงพูดปลอบประโลมนางเท่านั้น แต่ก็ดูเหมือนจะไร้ผล เพราะนางก็ยังคงเดินไปเดินมาชะเง้อดูประตูตำหนักอยู่ตลอดเวลาเช่นเดิมหลี่เยว่เล่อรออยู่นานแต่ก็ไร้วี่แววว่าหนิงเฉิงฮ่องเต้จะเสด็จมา นางหันมามองคนทั้งสามที่ยืนเฝ้านางท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ ยิ่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าอากาศก็ยิ่งเย็นยะเยือกขึ้นเรื่อย ๆ นางจึงตัดใจกลับเข้าห้องบรรทมอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมเข้านอน เพราะหากนางยังรอต่อไปก็คงสร้างความลำบากและเพิ่มความทุกข์ใจให้กับคนทั้งสามที่จงรักภักดีต่อนางหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จหลี่เยว่เล่อก็ไล่ให้ทุกคนกลับไปพักผ่อนไม่ต้องอยู่เฝ้า แต่ทุกคนกลับปฏิเสธและบอกว่าจะอยู่เฝ้านางจนกว่านางจะนอนหลับ แต่ในที่สุดคนทั้งสามก็ไม่อาจขัดคำสั่งของผู้เป็นฮองเฮาได้เมื่อนางยกเอาอำนาจของฮอ

หลู่ม่านม่านเดินนำเฟิ่งจางหยงมายังศาลาข้างตำหนัก เมื่อมาถึงหลู่ม่านม่านก็ไม่รอช้า นางคิดจะรีบคุยให้จบ ๆ เพราะนางเองก็ยังตัดใจไม่ขาดเสียทั้งหมด การอยู่กับเขานาน ๆ นางกลัวว่าตนเองอาจจะเปลี่ยนใจ“องครักษ์เฟิ่งมีเรื่องอันใดจะคุยกับข้าน้อยก็ว่ามาเถิดเจ้าค่ะ” นางเอ่ยราวรู้สึกรำคาญ“ม่านม่านข้าทำผิดอันใดอย่างนั้นหรือ จึงได้หลบหน้าข้าเช่นนี้” เขาเอ่ยถามเสียงเศร้า ในใจก็พะวงในคำตอบของสตรีตรงหน้า“ท่านมิได้ทำอันใดผิดหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่ข้าน้อยกลัวว่าผู้อื่นจะเข้าใจผิดจึงคิดจะเว้นระยะห่างจากท่านองครักษ์ก็เท่านั้น” นางเอ่ยเสียงเรียบไร้อารมณ์“เข้าใจผิดอันใดอย่างนั้นหรือ”“อย่างไรท่านก็เป็นบุรุษที่ยังไม่ออกเรือนวันหน้าหากท่านมีคู่หมั้นคู่หมาย อาจมีคนไม่หวังดีนำเรื่องที่ท่านเทียวไปเทียวมานำขนมมาส่งให้สตรีที่ยังไม่ออกเรือนไปบอกแก่คู่หมั้นของท่าน”“ที่แท้เจ้าก็คิดมากเรื่องนี้นี่เอง เจ้าอย่าได้ห่วงไปเลย ข้าหาได้สนใจชื่อเสียงของตนเองไม่” เขาเอ่ยพร้อมยกยิ้มขึ้น แตกต่างกับสตรีที่ได้ยินวาจาที่เขาเอ่ย ที่หน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความรู้สึกโกรธ“ท่านองครักษ์เฟิ่งไม่ห่วงชื่อเสียงของตน แต่ไม่คิดบ้างหรือเจ้าคะ ว่าไ

เฉิงหนิงเฉิงกับหลี่เยว่เล่อเผลอหลับไปหลังจากที่ทั้งสองร่วมมือกันทำตามแผนการของไทฮองไทเฮา แต่เฉิงหนิงเฉิงยังไม่ทันที่จะนอนพักผ่อนได้เต็มอิ่ม เกากงกงก็เอ่ยเรียกเขาเสียแล้ว เขารีบลุกขึ้นมาทันทีเพื่อไม่ให้เกากงกงต้องเรียกเขานาน เพราะเขากลัวว่าจะทำให้สตรีที่นอนข้างกายนั้นต้องตื่นขึ้นมาด้วยอีกคน“มีอันใด” เขาเดินไปที่ประตูและเอ่ยถามทั้งที่ไม่ได้เปิดประตู เพราะตอนนี้ร่างกายของเขาไม่มีอาภรณ์สวมอยู่เลย“คนที่ฝ่าบาทต้องการพบมารออยู่ที่หอสุราแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เกากงกงตอบกลับเสียงแผ่วเบา“เรารู้แล้ว” เขากล่าวจบก็เดินกลับมาสวมใส่อาภรณ์ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป โดยไม่คิดจะบอกกล่าวอันใดแก่นางตอนแรกเขาคิดจะออกจากตำหนักไปเลย แต่เมื่อคิดว่าหากนางตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอเขา จะทำให้นางเกิดความน้อยใจจึงได้หันหลังกลับไปเอ่ยกับนางกำนัลจินและขันทีเหมา“หากฮองเฮาตื่นแล้ว พวกเจ้าบอกฮองเฮาด้วยว่าเรามีเรื่องที่จะต้องไปจัดการ คืนนี้เราจะกลับมาค้างคืนด้วย” หลังเอ่ยจบเขาก็หมุนตัวเดินออกไปทันทีเฟิ่งจางหยงที่อุตส่าห์ตื่นแต่เช้าเพื่อไปซื้อขนมชื่อดังมาให้หลู่ม่านม่านกลับต้องผิดหวังที่มาแล้วไม่ได้พบหน้าของนาง เขาทำได้เพียงฝาก