บททั้งหมดของ ตำแหน่งฮองเฮานี้ข้าครอง: บทที่ 61 - บทที่ 70

หลังจากเฉิงหนิงเฉิงถูกหลี่เยว่เล่อไล่ออกมาจากห้องบรรทมเขาก็เสด็จไปว่าราชการที่ท้องพระโรงตามปกติ ที่จริงเขาคิดอยากจะพูดคุยปรับความเข้าใจกับนางให้เรียบร้อยเสียก่อน แต่ดูจากท่าทางนางแล้วคงมิง่าย และตัวเขาเองก็อดสงสารนางไม่ได้ เพราะสีหน้านางยามขยับตัวนั้นแสดงให้รู้ว่ากำลังเจ็บปวดอยู่ไม่น้อยเขาจึงปล่อยให้นางได้พักสักให้ร่างกายดีขึ้น แล้ววันต่อไปค่อยไปง้อนางใหม่ก็คงไม่เป็นไร แต่เขากลับคิดผิด เพราะเพียงแค่เขาส่งเกากงกงไปรายงานว่าจะเสด็จไปค้างคืนที่ตำหนักคุนหนิง หลี่เยว่เล่อก็ฝากเกากงกงมาบอกโดยทันทีว่า ร่างกายของนางยังไม่สู้ดีนัก อยากจะพักผ่อนให้นานกว่านี้หน่อยเพียงได้ยินเกากงกงเอ่ยตามคำที่นางฝากมานั้นเขาก็ไม่คิดไปกวนใจ เพราะกลัวว่าจะทำให้นางโมโหเขามากขึ้นไปอีก จึงได้แต่สั่งให้หมอหลวงต้มยาบำรุงและให้ห้องเครื่องประจำตำหนักเฉียนชิงส่งอาหารบำรุงไปให้นางเท่านั้นหลังจากที่ทุกคนในตำหนักคุนหนิงได้ยินเสียงสวี่ฮองเฮาขับไล่หนิงเฉิงฮ่องเต้ออกจากห้องบรรทมในคราแรกก็รู้สึกกลัวอยู่มาก เพราะกลัวว่าหนิงเฉิงฮ่องเต้ทรงกริ้วจนสั่งลงโทษสวี่ฮองเฮา พวกเขาที่เป็นนางกำนัลขันทีที่อยู่ใต้อำนาจของสวี่ฮองเฮาจะโดนหางเล

ขันทีเหมาที่หาซื้อของตามที่สวี่ฮองเฮารับสั่งเสร็จแล้วก็มานั่งพักที่โรงน้ำชาอยู่ครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นองครักษ์ในวังที่ใส่ชุดนอกเครื่องแบบเดินไปเดินมาพลุ่งพล่านมากกว่าปกติ ถึงพวกเขาจะไม่ได้เดินเข้าไปสอบถามหรือตรวจดูอันใดอย่างโจ่งแจ้ง แต่ทุกคนล้วนหันซ้ายแลขวาราวกับกำลังหาผู้ใดอยู่โชคดีที่หลังออกจากวังมาฮองเฮาได้พาเขาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ และหาหมวกที่มีผ้าปิดบังใบหน้าใส่เอาไว้ เมื่อเหล่าองครักษ์เหล่านั้นเดินผ่านจึงไม่ได้สังเกตเห็นเขาที่นั่งจิบน้ำชาอยู่เหมาซิ่วกังนั่งดูท่าทีขององครักษ์เหล่านั้นอยู่ครู่หนึ่ง จนแน่ใจแล้วว่าฮ่องเต้ทรงทราบแล้วเป็นแน่ว่าสวี่ฮองเฮาออกจากวัง จึงได้กลับไปยังสำนักคุ้มกันสินค้าเพื่อรายงานสวี่ฮองเฮาเฟิ่งจางหยงมองสหายที่กำลังร้อนใจ หลังจากที่หนิงเฉิงฮ่องเต้ให้เหล่าองครักษ์ตามหาหลี่เยว่เล่ออยู่นานแต่กลับไร้วี่แวว จึงได้ชวนสหายเขาไปนั่งจิบชาให้ใจเย็นลงก่อนในหอสุราที่มีห้องส่วนตัวหนิงเฉิงฮ่องเต้มิได้สั่งชาแต่กลับสั่งสุรามาดื่ม เพราะไหน ๆ เขาก็มาโรงสุราแล้วก็ควรใช้สุราดับความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอกเสียหน่อย เขาไม่เพียงดื่มสุราคนเดียวยังชวนเฟิ่งจางหยงให้ดื่มเป็นเพื่อนเขาอ

เฉิงหนิงเฉิงกำมัดแน่นใบหน้าดวงตาแสดงออกถึงความเดือดดาลของโทสะ กลิ่นอายสังหารแผ่ออกมาจากตัวของเขา ‘เจ้าคนสารเลวนั้นรู้ตัวตนของเจ้า แต่ยังกล้าสามหาวเอ่ยว่าจะสู่ขอเจ้าต่อหน้าข้า มันช่างบังอาจยิ่งนัก’ตอนที่เฉิงหนิงเฉิงอยู่ที่สำนักคุ้มกันสินค้าเขาพยายามอดกลั้นอารมณ์ และคิดในใจว่าชุนฟ่านเจี้ยนยังไม่รู้ว่าหลี่เยว่เล่อได้แต่งเป็นฮองเฮาของเขาแล้ว จึงยอมปล่อยชุนฟ่านเจี้ยนไป แต่เมื่อตอนนี้เขารู้แล้วว่าชุนฟ่านเจี้ยนรู้อยู่แล้วว่าหลี่เยว่เล่อเป็นฮองเฮาของเขา แต่ยังกล้าพูดถึงเรื่องรักวัยเยาว์และยังพูดเรื่องสู่ขอนางกับเขาอีก จึงบันดาลโทสะมากขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าทวีจะบอกว่าหลี่เยว่เล่อปิดบังชุนฟ่านเจี้ยนว่าเป็นสวี่เยว่ซินก็คงไม่ใช่ เพราะถ้าชุนฟ่านเจี้ยนเห็นหลี่เยว่เล่อวันนี้ ชุนฟ่านเจี้ยนก็ต้องรู้อย่างแน่นอนว่านางมีพี่น้องฝาแฝด เมื่อรู้ว่านางมีน้องสาวฝาแฝดชุนฟ่านเจี้ยนที่เติบโตมากับหลี่เยว่เล่อตั้งแต่เด็กมีหรือจะมองไม่ออกว่าใครเป็นใคร เพราะเขาเองที่ไม่ได้เติบโตมากับพวกนาง เมื่อรู้ว่านางมีฝาแฝดเขาก็มั่นใจว่าเขาสามารถแยกพวกนางออกได้ในทันทีว่าใครเป็นใคร“ข้าจะไปสังหารมันซะ” เฉิงหนิงเฉิงหันตัวก้าวเท้าออ

รุ่งเช้าวันต่อมาเฟิ่งจางหยงรีบมาที่ตำหนักคุนหนิงตั้งแต่เช้าทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาเข้างานของเขาเสียด้วยซ้ำ ที่เขารีบมามิใช่เพราะอยากรีบมาคอยดูแลหนิงเฉิงฮ่องเต้ แต่เพราะเขามีเรื่องที่ค้างคาใจอยู่จึงอยากมาสะสางให้เรียบร้อยก่อนที่จะเริ่มทำหน้าที่ของตนเมื่อวานนี้เขามีความรู้สึกว่าหลู่ม่านม่านมีท่าทางผิดปกติไป นางไม่เงยหน้ามองเขาเสียด้วยซ้ำ มิหนำซ้ำเมื่อเขาก้าวเท้าเขาไปหา นางกลับขอเกากงกงกลับไปพักผ่อน เพื่อที่จะมารับใช้ฮองเฮาในตอนเช้า เขาไม่รู้ว่านางไม่พอใจสิ่งใดในตัวเขา จึงอยากมาเพื่อถามให้แน่ใจแต่เมื่อมาถึงยังตำหนักคุนหนิงเขาก็พบว่าหลู่ม่านม่านนั้นยังไม่ได้มายืนรอรับใช้ฮองเฮาที่หน้าห้องบรรทม เขาจึงเข้าไปยืนข้าง ๆ เกากงกงก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเบา ๆ ราวกับกระซิบ“ท่านเกากงกง ท่านเห็นนางกำนัลหลู่หรือไม่”“นางกลับไปพักผ่อนแล้ว เจ้าจะให้นางอยู่เฝ้าทั้งคืนโดยไม่พักผ่อนเลยหรือไรกัน” เกากงกงตอบกลับเสียงเบา ๆ เช่นกัน“กลับไปพักผ่อนอย่างนั้นหรือ แต่เมื่อคืนก่อนที่ข้าจะกลับ นางบอกท่านว่านางจะไปพักก่อนมิใช่หรือ แล้วไยนางจึงได้อยู่เฝ้าทั้งคืน” เขาถามด้วยความสงสัย“ข้าก็ไม่รู้ หลังเจ้ากลับไปไม่นาน นา

นางกำนัลขันทีเมื่อเห็นหนิงเฉิงฮ่องเต้เดินออกจากห้องบรรทมมาด้วยรังสีอำมหิตก็พากันก้มหน้าหลบตาหลีกหนีสายตาอาฆาตที่เปี่ยมไปด้วยไอสังหาร แม้แต่เฟิ่งจางหยงก็ยังไม่เคยเห็นสายตาเช่นนี้ของสหายมาก่อน ทุกคนต่างแปลกใจว่าเกิดอันใดขึ้นจึงทำให้บุรุษคลั่งรักเปลี่ยนไปได้มากมายเช่นนี้ แต่ทุกคนก็คงทำได้เพียงเก็บความสงสัยนี้ไว้ในใจโดยที่ไม่กล้าถามหาถึงต้นสายปลายเหตุนางกำนัลขันทีของตำหนักเฉียนชิงรวมถึงเฟิ่งจางหยงรีบสาวเท้าเดินตามเสด็จหนิงเฉิงฮ่องเต้ออกจากตำหนักคุนหนิงในทันที โดยไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเอ่ยถามว่าจะเสด็จไปยังที่ใด ทำได้เพียงเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ เท่านั้นหลังจากออกจากตำหนักคุณหนิงเฉิงหนิงเฉิงก็เสด็จออกจากวังไปยังสำนักคุ้มกันสินค้าที่ชุนฟ่านเจี้ยนอยู่ทันที โดยมีเกากงกงและเฟิ่งจางหยงพร้อมองครักษ์อีกห้าหกคนตามเสด็จไปด้วยเมื่อมาถึงสำนักคุ้มกันสินค้าบุรุษผู้เดือดดาลก็เดินตรงเข้าไปในสำนักทันที พ่อบ้านสำนักคุ้มกันสินค้าจำได้ว่าคุณชายท่านนี้เคยมาที่สำนักคุ้มกันและมีปากเสียงกับชุนฟ่านเจี้ยนเล็กน้อยก่อนกลับ จึงเข้ามาต้อนรับพร้อมทั้งขวางไม่ให้พวกเขาเข้าไปในโถงรับแขก“ไม่ทราบว่าวันนี้คุณชายมาที่สำนักคุ้