ตำแหน่งฮองเฮานี้ข้าครอง

หลังจากไทฮองไทเฮาเสด็จมาหาหนิงเฉิงฮ่องเต้วันนั้น วันนี้ก็ผ่านมาสองวันแล้ว ถึงเขาจะไม่ไปเยี่ยมนางแต่เมื่อหมอหลวงกลับมาจากตำหนักคุนหนิง เขาก็ให้เหล่าหมอหลวงมารายงานอาการป่วยของสวี่ฮองเฮาในทันทีหมอหลวงทุกคนที่มารายงานก็จะบอกคล้ายๆกันว่านางมีร่างกายที่อ่อนแอเป็นทุนเดิมบวกกับสภาพอากาศในเมืองหลวงมีอากาศเย็น ไม่เหมือนแคว้นเหลียนที่ตลอดทั้งปีมีเพียงหน้าร้อนและหน้าฝนเท่านั้น สวี่ฮองเฮาจึงอาจปรับตัวไม่ค่อยได้ ยิ่งช่วงนี้หน้าหนาวใกล้มาเยือนอากาศเริ่มเย็นลงยิ่งทำให้ร่างกายสวี่ฮองเฮาแย่ลงไปกว่าเดิมเมื่อหนิงเฉิงฮ่องเต้ได้ยินหมอหลวงรายงาน เขาก็กำชับให้เหล่าหมอหลวงคอยดูแลนางให้ดี หากอาการของนางแย่ลงหรือมีสิ่งใดผิดปกติก็ให้มารายงานเขาได้ทันที ความจริงไม่ใช่ว่าเขาไม่เป็นห่วงสวี่ฮองเฮาเพียงแต่เมื่อเห็นว่านางมีพฤติกรรมน่าสงสัยก็ทำให้เขาเริ่มระแคะระคายไม่อาจทำดีกับนางได้ เพราะเขากลัวว่าหากทำดีกับนางแล้วตัวเขาเองเผลอมีใจให้สวี่ฮองเฮาแต่กลับมารู้ภายหลังว่านางมีแผนการร้าย เขาเองจะต้องเป็นผู้ลงโทษคนที่เขารักอีก เขาจึงได้สร้างกำแพงในใจมากั้นระหว่างเขาและสวี่ฮองเฮาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ“ฝ่าบาท องครักษ์เฟิ่งมาขอเข

“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร” หลี่เยว่เล่อถามหลู่ม่านม่าน“เจ้าค่ะ ข้ารู้ท่านคือพี่สาวฝาแฝดของฮองเฮา” หลู่ม่านม่านเอ่ยหลู่ม่านม่านปรนนิบัติอาบน้ำให้หลี่เยว่เล่อ นางมองหลี่เยว่เล่ออย่างพินิจพิจารณา แต่นางกลับไม่เห็นว่าหลี่เยว่เล่อจะมีส่วนไหนที่เหมือนสวี่ฮองเฮาเลย‘หรือว่านางจะหลอกลวงอ๋องน้อยเหลียนว่านางคือพี่สาวฝาแฝดของฮองเฮา เพราะอย่างไรเสียพวกเขาทุกคนล้วนไม่เคยเจอกัน หากนางคิดจะแอบอ้างก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่คนอย่างท่านอ๋องน้อยเหลียนก็ไม่น่าจะโดนหลอกง่ายๆ’ หลู่ม่านม่านได้แต่คิดอยู่ในใจไม่กล้าเอ่ยออกมา“เจ้าอยากรู้สินะว่าทำไมหน้าตาข้าถึงไม่เหมือนฮองเฮา” หลี่เยว่เล่อเอ่ยเมื่อเห็นท่าทางของหลู่ม่านม่าน“เจ้าค่ะ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าน้อยสงสัยเรื่องนี้หรือเจ้าค่ะ”“หน้าตาเจ้าบ่งบอกนะสิ อีกทั้งข้าเห็นเจ้าแอบมองหน้าข้าอยู่หลายครั้งตั้งแต่ในห้องโถงแล้ว”“ขอโทษเจ้าค่ะ ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว ข้าน้อยเพียงเคยได้ยินว่าฝาแฝดจะมีหน้าตาที่เหมือนกัน แต่ท่านกับฮองเฮากลับไม่มีส่วนไหนที่คล้ายคลึงกันเลย” หลู่ม่านม่านยิ้มอย่างอายๆ เมื่อได้รู้ว่าตนได้แสดงทีท่าน่าอายให้หลี่เยว่เล่อเห็น“หน้านี้ไม่ใช่ห

หลังจากที่หลู่ม่านม่านโดนสวี่เยว่ซินตำหนิหลู่ม่านม่านก็นิ่งเงียบราวสำนึกผิด สวี่เยว่ซินเห็นท่าทางของนางก็รู้สึกผิดที่ดุหลู่ม่านม่านไปแบบนั้น ถึงอย่างไรหลู่ม่านม่านก็เติบโตมากับนาง หากไม่ใช่ต้องคอยดูแลคนขี้โรคอย่างนาง หลู่ม่านม่านก็คงเติบโตมาเป็นหญิงสาวที่สดใสร่าเริงมากกว่านี้ด้วยนิสัยที่เป็นคนร่าเริงช่างพูด ไม่ชอบเก็บอาการ คิดและรู้สึกอย่างไรก็มักจะเอ่ยออกมาอย่างนั้น การใช้ชีวิตนอกวังคงเหมาะกับหลู่ม่านม่านเสียมากกว่า แต่บัดนี้เพราะสวี่เยว่ซินทำให้หลู่ม่านม่านต้องติดอยู่ในกำแพงแห่งนี้ เพราะเหตุนี้เมื่อเห็นหลู่ม่านม่านทำหน้าเศร้าจึงทำให้นางรู้สึกผิด เพราะในสายตานางหลู่ม่านม่านไม่ใช่สาวใช้แต่เป็นน้องสาวคนหนึ่งของนางหลี่เยว่เล่อเห็นสีหน้าและแววตาที่สวี่เยว่ซินมองหลู่ม่านม่านก็รู้ได้ทันที และเข้าใจทั้งคู่ดีอีกคนตำหนิเพราะเป็นห่วง กลัวหากมีใครมาได้ยินจะทำให้อีกคนต้องลำบาก ส่วนอีกคนเพราะไม่ค่อยโดนตำหนิพอโดนดุเข้าหน่อยก็น้อยใจเสียใจเป็นธรรมดา“ม่านม่าน เจ้ากินขนมนี้สิ” สวี่เยว่ซินยื่นขนมกุ้ยฮวาให้หลู่ม่านม่าน“ขอบพระทัยเพคะฮองเฮา” หลู่ม่านม่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบา ๆไม่เงยหน้าสบตาสวี่เยว่ซิน“

หลายวันมานี้หลี่เยว่เล่อสังเกตสายตาที่อ๋องน้อยเหลียนมองสวี่เยว่ซินว่าหาใช่สายตาที่พี่ชายมองน้องสาว แต่ราวกับสายตาที่บุรุษผู้หนึ่งมองสตรีนางหนึ่ง ยิ่งวันนี้ตอนที่นางบอกเขาไม่ให้เข้าวังจนกว่าจะถึงวันเดินทางสายตาอาวรณ์ที่เขามีต่อสวี่เยว่ซินก็ยิ่งชัดเจนคงจะมีเพียงน้องสาวของนางที่ดูไม่ออกว่าอ๋องน้อยเหลียนหาได้คิดกับนางเช่นน้องสาวไม่ แต่ก็ไม่แปลกเพราะนางถูกเลี้ยงมาในวังมิหนำซ้ำร่างกายอ่อนแอไม่ค่อยได้พบเจอผู้คนมากนัก คนที่กล้าเงยหน้าสบตานางก็มีอยู่ไม่มาก นางจึงแยกไม่ออกว่าสายตาเช่นนี้เขาเรียกห่วงใยเช่นน้องสาวหรือความห่วงหาดั่งหญิงชายหลี่เยว่เล่อถึงจะรู้ว่าองครักษ์ลับและขันทีผู้นั้นจะไม่จับตาดูนางกับสวี่เยว่ซินหากอ๋องน้อยเหลียนไม่มาเข้าเฝ้า แต่นางจะพูดคุยกันในตำหนักนางเองก็กลัวว่าความอยากสอดรู้สอดเห็นบวกกับความอยากประจบสอพลอของคนจะมีมากเกินไป หากมีใครได้ยินจะทำให้สิ่งที่สวี่เยว่ซินลงแรงไปเสียเปล่า จึงอยากใช้ช่วงเวลาที่ไปนั่งเล่นที่อุทยานพูดคุยกัน แต่วันที่ผ่านๆมาเมื่อได้เวลาอากาศเริ่มอุ่นอ๋องน้อยเหลียนก็จะมาเข้าเฝ้าเสียทุกที ทำให้นางหาโอกาสไม่ได้วันต่อมาหลี่เยว่เล่อเมื่อเห็นว่าเริ่มมีแดดอ

เมื่อถึงภัตตาคารอาหารที่ขึ้นชื่อของเมืองหลวงแห่งแคว้นต้าเฉิง อ๋องน้อยเหลียนจึงสั่งให้ทุกคนหยุดเพื่อแวะหาอะไรกินก่อนที่จะเดินทางต่อ เขาคิดว่าหากกินร้านอาหารข้างทางอย่างที่กินตอนเดินทางมาคงไม่ดีต่อหลี่เยว่เล่อนัก เพราะลมหนาวที่พัดผ่านบวกกับร่างกายของหลี่เยว่เล่อไม่สู้ดีนักเมื่อเขาฟังจากเสียงไอของนางตลอดทางที่ผ่านมา“คุณหนูหลี่ถึงแล้ว ท่านออกมาเถอะ” อ๋องน้อยเหลียนเอ่ยสตรีที่อยู่ภายในรถม้าเดินออกมา ใบหน้าของนางดูอิดโรยกว่าปกติทำให้บุรุษหนุ่มที่ยืนอยู่หน้ารถม้าต้องรีบเดินมาเพื่อช่วยพยุงนางลงจากรถ อ๋องน้อยเหลียนสังเกตเห็นไฝที่หลังใบหูของหลี่เยว่เล่อ ทำให้เขาคิดถึงสวี่เยว่ซินขึ้นมา ‘นอกจากหน้าตาของพวกเจ้าทั้งสองจะเหมือนกันแล้ว แม้แต่ตำแหน่งไฝของพวกเจ้าก็ยังเหมือนกันอีกหรือนี่’อ๋องน้อยเหลียนเพียงสัมผัสโดนตัวของนางก็รู้สึกได้ถึงความเย็นจากภายในตัวของนาง ‘นางน่าจะติดไข้ซินเอ๋อร์มาเป็นแน่’“คุณหนูหลี่เจ้าไม่เป็นไรแน่นะ มือของเจ้าเย็นมาก”“ไม่เป็นไรเพคะท่านอ๋อง”“ตอนนี้เราออกจากวังมาแล้ว พูดกันเหมือนตอนเดินทางมาเถอะ”“เหมือนตอนเดินทางมาอย่างนั้นหรือเพคะ” นางทำสีหน้าสงสัยใส่เขาทันที“ใช่แล้ว เรา