Semua Bab Elbisemi Çaldı: Nişanlımı da Al, Git!: Bab 1 - Bab 8

"Manevi kız kardeş" lafı zaten insana pek tekin gelmiyordu. Eğer Emir bugün bana mantıklı bir açıklama yapamazsa, bu nişan töreninin devam etmesi kesinlikle imkansızdı.Fakat Emir'in telefonun ucundan gelen sesi soğuk ve mesafeliydi: "Sen kimsin? Pelin ile olan ilişkimi sorgulamak sana mı kaldı?"Tam onun nişanlısı olduğumu söyleyecektim ki, Emir telefonu yüzüme kapattı.Kan beynime sıçradı. Pes doğrusu, Emir Soykan! Telefon numaramı rehberine kaydetmeye bile tenezzül etmemişsin.Yanımdaki Pelin ise çoktan kıkırdamaya başlamıştı. "Sürtük! Emir'in telefon numarasını bir şekilde bulunca onunla hemen yakınlaşabileceğini mi sandın? Gerçekten tam bir hayalperestsin!"Bakışlarını üzerimde küçümseyerek gezdirdi. "Soykan Holding'in temizlik görevlileri bile senden daha pahalı giyiniyor."Ben normalde rahat ve sade giyinmeyi severdim, kıyafetlerin maddi değerine pek kafa yormazdım. Günün birinde bunun bana karşı kullanılacak bir koz olacağı hiç aklıma gelmezdi."Hangi devirde yaşıyoruz da hâlâ

Annemden duyduğuma göre, ailemizle akraba olabilmek için Emir'in babası az uğraşmamıştı. Eğer bu evliliği oğlunun kendi elleriyle mahvettiğini öğrenirse, o adama bunun bedelini çok ağır ödetirdi.Bunu düşününce içim biraz olsun rahatladı. Bu aptallarla daha fazla muhatap olmaya değmezdi, bu yüzden arkamı dönüp gitmeye yeltendim.Fakat Pelin, arkasındaki güce güvenerek gitmeme izin vermedi ve bir kez daha yolumu kesti."Sürtük, kaçabileceğini mi sandın? Hem elbisemi elimden aldın hem de beni dövdün, seninle henüz hesabımız bitmedi!"Ona küçümseyen bakışlarla döndüm. "Nasıl bir hesaplaşma istiyorsun?" diye sordum.Pelin korktuğumu sanıp yüzüme bir tokat indirmek için elini kaldırdı. "Tabii ki ben tatmin olana kadar seni benzeterek!" diye bağırdı.Daha eli yüzüme varmadan bileğini yakaladım ve diğer elimle hiç acımadan suratına okkalı bir tokat yapıştırdım.İnanamayan gözlerle bana baktı ve öfkeyle kükredi: "Sürtük! Sen bana nasıl vurursun…"Ters elimle bir tokat daha patlatıp soğuk bir s

Ben zaten hiçbir zaman kötülüğe iyilikle karşılık verecek kadar erdemli biri olmamıştım. Pelin bugün bana bunları reva görmüşken, onu öylece cezasız bırakacak değildim.Ona nefret dolu bakışlar fırlattım. Önce içimdeki öfkeyi boşaltırcasına yüzüne ardı ardına sert tokatlar patlattım.Ardından, az önce yüzümü mahvetmek için kullandığı tırnak törpüsünü yerden aldım ve yavaş yavaş yüzüne doğru yaklaştırdım.Pelin korkudan zangır zangır titreyerek, "Eğer… Eğer yüzüme dokunmaya cüret edersen seninle ölümüne savaşırım…" diye kekeledi.Hiç tereddüt etmeden tek hamlede yanağını derince çizdim.Pelin anında kulakları delen bir çığlık attı. Yanağında hızla kanayan derin bir çizik belirdi.Hiç acımadan bir çizik daha attım. Bunu birkaç kez tekrarladığımda, yüzü çoktan şişmiş, tanınmaz bir hâle gelmişti.Korumalar tarafından sıkıca bastırıldığı için hiçbir şey yapamıyor, sadece çaresizce ve acıyla feryat ediyordu."Ah… Yüzüm… Yüzüm mahvoldu…"Demek ki insan acıyı ancak kendi canı yandığında anlıyo

Parmağını bana doğrultup, "O! Beni o su zindanına kapattı, günlerce gözümü kırpmama bile izin vermedi! Bir de üstüne önümüze bozuk, kokmuş yemekler attı!" diye haykırdı.Dudaklarımın kenarı alaycı bir gülümsemeyle kıvrılırken ona baktım: "Ama o kokmuş yemekleri bile iştahla yiyordunuz, öyle değil mi?"İnsanoğlunun potansiyeli gerçekten sınırsızdı. Onlara her gün sadece tek öğün verdiriyordum; o da kokmuş, buz gibi yemeklerden ibaretti.İlk başta Emir, kendisinin Soykan Holding'in CEO'su olduğunu haykırıyor, açlıktan ölse bile o çöpleri asla ağzına sürmeyeceğini söylüyordu.Ama üç gün aç kaldıktan sonra, hayatta kalma güdüsü karşısında gururun hiçbir önemi kalmamıştı. İkisi de o kokmuş, soğuk yemeği birbirlerinin elinden kapışarak silip süpürmüş, tabakta tek bir pirinç tanesi bile bırakmamışlardı.Emir, yüzünü nefretle buruşturarak bana baktı: "Seni gidi zehirli kadın! Şimdi babam beni kurtarmaya geldi, senin de sonun göründü…"Bazen Tanrı'nın ne kadar adil olduğuna şaşırmadan edemiyord