Elbisemi Çaldı: Nişanlımı da Al, Git!

"Manevi kız kardeş" lafı zaten insana pek tekin gelmiyordu. Eğer Emir bugün bana mantıklı bir açıklama yapamazsa, bu nişan töreninin devam etmesi kesinlikle imkansızdı.

Fakat Emir'in telefonun ucundan gelen sesi soğuk ve mesafeliydi: "Sen kimsin? Pelin ile olan ilişkimi sorgulamak sana mı kaldı?"

Tam onun nişanlısı olduğumu söyleyecektim ki, Emir telefonu yüzüme kapattı.

Kan beynime sıçradı. Pes doğrusu, Emir Soykan! Telefon numaramı rehberine kaydetmeye bile tenezzül etmemişsin.

Yanımdaki Pelin ise çoktan kıkırdamaya başlamıştı. "Sürtük! Emir'in telefon numarasını bir şekilde bulunca onunla hemen yakınlaşabileceğini mi sandın? Gerçekten tam bir hayalperestsin!"

Bakışlarını üzerimde küçümseyerek gezdirdi. "Soykan Holding'in temizlik görevlileri bile senden daha pahalı giyiniyor."

Ben normalde rahat ve sade giyinmeyi severdim, kıyafetlerin maddi değerine pek kafa yormazdım. Günün birinde bunun bana karşı kullanılacak bir koz olacağı hiç aklıma gelmezdi.

"Hangi devirde yaşıyoruz da hâlâ insanları dış görünüşüne göre yargılıyorsun? Emir Soykan da seni manevi kız kardeşi yaptıysa, gerçekten gözü körmüş."

Onun bu rezilliği yüzünden elbiseyi deneme hevesim tamamen kaçmıştı. Elbiseyi doğrudan elinden geri alıp kasaya doğru yürüdüm.

Kasadaki çalışan bana bakıp tereddüt ederek konuştu: "Hanımefendi, mağazamız her zaman önceliği üyelik kartı olan müşterilerine verir."

Pelin bunu duyunca daha da kibirlenerek sırıttı. Çantasından parıl parıl parlayan altın renkli bir üyelik kartı çıkarıp masaya fırlattı.

"Bu kartı alabilmek için hesaba tam 10 milyon lira yatırmak gerekiyor. Senin gibi bir sefil burada neyin şovunu yapıyor?"

Aslında insanlarla polemiğe girmeyi, olayları büyütmeyi pek seven biri değildim. Ama bugün Pelin sonunda sabrımı taşırmıştı.

Cüzdanımdan özel siyah bir kart çıkarıp çalışana uzattım. İçimdeki öfkeyi bastırmaya çalışarak, olabildiğince sakin bir ses tonuyla, "Beni üye yapın ve o elbiseyi paketleyin," dedim.

Pelin, çalışana dönerek tehditkar bir sesle konuştu: "Elmasşehir, Soykan ailesinin bölgesidir. Eğer bugün o elbiseyi bu kadına satmaya cüret edersen, yarın Emir'e bu mağazayı satın aldırırım!"

Çalışan kadının korkudan sesi titredi. "Hanımefendi, ben sadece burada çalışan bir işçiyim. Soykan ailesini karşıma almayı gerçekten göze alamam," dedi ezilip büzülerek.

Çevredeki insanların birçoğu da bana bakıp kısık sesle akıl vermeye başladı: "Ben bu Pelin Hanım'ı birkaç kez gördüm. Emir Bey onu gerçekten çok şımartıyor, bence hiç zorlama, vazgeç."

"Geçen sefer onunla ters düşen birini Soykan ailesi güpegündüz iflas ettirdi."

"Biraz paran olsa bile, devasa Soykan Holding'in yanında senin paran devede kulak kalır. Hemen Pelin Hanım'dan özür dile de seni rahat bıraksın."

Etraftakilerin bu övgü dolu sözlerini duyan Pelin'in burnu adeta havaya dikilmişti.

"Sürtük! Şimdi hemen önümde diz çökeceksin ve üç kez 'Ben görgüsüz bir sürtüğüm, hatamı anladım' diye bağıracaksın. Belki o zaman seni affetmeyi düşünebilirim."