Bölüm 3

Annemden duyduğuma göre, ailemizle akraba olabilmek için Emir'in babası az uğraşmamıştı. Eğer bu evliliği oğlunun kendi elleriyle mahvettiğini öğrenirse, o adama bunun bedelini çok ağır ödetirdi.

Bunu düşününce içim biraz olsun rahatladı. Bu aptallarla daha fazla muhatap olmaya değmezdi, bu yüzden arkamı dönüp gitmeye yeltendim.

Fakat Pelin, arkasındaki güce güvenerek gitmeme izin vermedi ve bir kez daha yolumu kesti.

"Sürtük, kaçabileceğini mi sandın? Hem elbisemi elimden aldın hem de beni dövdün, seninle henüz hesabımız bitmedi!"

Ona küçümseyen bakışlarla döndüm. "Nasıl bir hesaplaşma istiyorsun?" diye sordum.

Pelin korktuğumu sanıp yüzüme bir tokat indirmek için elini kaldırdı. "Tabii ki ben tatmin olana kadar seni benzeterek!" diye bağırdı.

Daha eli yüzüme varmadan bileğini yakaladım ve diğer elimle hiç acımadan suratına okkalı bir tokat yapıştırdım.

İnanamayan gözlerle bana baktı ve öfkeyle kükredi: "Sürtük! Sen bana nasıl vurursun…"

Ters elimle bir tokat daha patlatıp soğuk bir sesle sordum: "Şimdi tatmin oldun mu?"

Bu iki tokat Pelin'in o kibirli havasını tamamen söndürmüştü. Gözleri yaşlı bir halde hemen Emir'in arkasına saklandı.

"Emir, lütfen bana yardım et, hesabını sor bunun!"

Emir, Pelin'i korumacı bir tavırla kollarına alırken bana nefret dolu bakışlar fırlattı: "Benim kadınıma dokunmaya nasıl cüret edersin, sen yaşamak istemiyorsun galiba!"

Ardından arkasındaki korumalara beni yakalamaları için işaret etti.

İlk hamleyi ben yapıp korumalardan birini yere serdim. Fakat bir kişiyle baş edebilsem de ikincisine gücüm yetmedi.

Üst üste aldığım darbelerin acısıyla yere kapaklandım. İki koruma kollarımdan kavrayıp beni zorla ayağa kaldırarak ikisinin önüne sürükledi.

Emir, Pelin'e cesaret vermek istercesine, "Pelin, bugün onunla istediğin gibi oynayabilirsin. Ne olursa olsun arkandayım, sorumluluk bende!" dedi.

Bu sözleri duyan Pelin anında cesaret buldu. Yüzüme ardı ardına iki tokat patlattıktan sonra tükürdü.

"Sürtük! Az önce çok dikleniyordun, şimdi de göstersene o cesaretini!"

Lafı biter bitmez alt karnıma sert bir tekme savurdu.

Karnımdaki dayanılmaz acıyla kıvranarak başımı kaldırdım ve ikisine dik dik baktım. "Bana bunu yaptığınıza sizi pişman edeceğim, bunu yanınıza bırakmayacağım!"

Pelin alaycı bir kahkaha attı: "Soykan ailesi Elmasşehir'in en büyük üç holdinginden biri! Senin gibi bir fukara neye güvenerek bana kafa tutuyor?"

"Bugün bana bulaşmanın bedelini çok ağır ödeyeceksin!"

Çantasından keskin bir tırnak törpüsü çıkarıp hırsla yüzüme doğru savurdu ve yanağımı boydan boya çizdi.

Yanağımda anında cayır cayır bir yanma hissettim, cildim kabardı ve ince kan sızmaya başladı.

Etraftakilerden bazıları acıyarak fısıldaştı: "Ona Soykan ailesine bulaşmamasını söylemiştik, laf dinlemedi, şimdi cezasını çekiyor."

"Yazık oldu, böyle güzel bir yüzün mahvolması gerçekten üzücü."

"Bizim gibi sıradan insanların dışarıda biraz alttan alması, sabretmesi gerekiyor işte."

Pelin tırnak törpüsünü yeniden yüzüme doğru uzatınca, yüzümün tamamen mahvolması korkusu tüm benliğimi sardı. Gururumu bir kenara bırakıp hemen geri adım attım.

"Tamam, hata ettim! Elbise senin olsun, seninle o elbise için kavga etmemeliydim."

Günün birinde bunun intikamını mutlaka alacaktım ama şu an önceliğim yüzümü korumaktı.

Ancak Pelin yüzümü bir kez daha çizdi: "Sürtük! Hatanı şimdi mi anladın? Çok geç!"

"İçimdeki nefreti tamamen kusmadan seni buradan sağ salim bırakmayacağım!"

Acıyla çığlık atıp kenarda duran Emir'e döndüm: "Emir Soykan, benim kim olduğumu bilmiyor musun? Onun bana böyle işkence etmesine göz yumduğun için kesinlikle pişman olacaksın!"

Emir yüzünü ekşiterek küçümser bir tavırla konuştu: "Kimmiş senin o büyük kimliğin? O yılan annenın babamı büyüleyip aklını başından alması sayesinde babam bu evliliği bana zorla dayattı, hepsi bu!"

Pelin'in gözlerinden saf bir kötülük geçti: "Anne yılan olduğuna göre, sen de kesin küçük bir yılansın. Bugün seni burada çırılçıplak soyup o kokunu dağıtacağım!"

"Hayır, durun!"

Tam o sırada çantamdaki telefon çalmaya başladı. Telefonu açmak için çılgınca çırpındım ama Pelin benden önce davranıp çantamdan telefonu kaptı.

Parmağını ekranda kaydırıp telefonu açtığında, annemin sesi hemen hoparlörden duyuldu: "Lara, elbise seçimini halledebildin mi kızım?"

Hemen avazım çıktığı kadar bağırdım: "Anne, çabuk yetiş, beni dövüyorlar! Üstelik elbiselerimi zorla çıkarmaya çalışıyorlar!"

Annem anında telaşlandı: "Ne! Kim yapıyor bunu!"

Pelin küstahça araya girdi: "Ben yapıyorum, Pelin Yılmaz! Bir yılanın yetiştirdiği küçük yılan etrafta fazla dolanıyordu, ben de ona haddini bildiriyorum!"

Annem öfkeyle haykırdı: "Kim olduğun umurumda değil! Derhal kızımı bırak, yoksa oraya gelirsem senin için hiç iyi olmaz!"

"Sıkıysa gel! Ben tam burada seni bekliyor olacağım. Gel de senin o yılan derini kendi ellerimle nasıl yüzüyorum gör!"

Pelin telefonu kapatıp sertçe yere fırlattı, telefon tuzla buz oldu.

Yüzüme bir tokat daha patlatıp küfretti: "Anne kız tam bir sahtekârsınız. Annen buraya gelsin, onu da seninle birlikte çırılçıplak soyacağım!"

Zaman su gibi akıp gidiyordu ama geçen o beş dakika bana yarım asır kadar uzun gelmişti.

Nihayet, o çok iyi bildiğim lüks, uzun Lincoln marka araç görüş alanıma girdi.

Annem arabanın kapısını hızla açıp aşağı indi: "Bakalım benim derimi yüzmeye cüret eden o hadsiz kimmiş!"