บททั้งหมดของ BAD GUY รุ่นพี่คนดี : บทที่ 41 - บทที่ 50

“ไอ้นาฟ!” พี่ดินยื่นมือมาปัดมือของพี่สายรหัสออกจากเส้นผมของฉัน“อะไรกัน แค่ดมเองเพื่อนดิน” พี่สายรหัสของฉันบิดยิ้มร้ายขึ้นที่ใบหน้า และเบนสายตามายิ้มหวานใส่ฉันฉันเบี่ยงหน้าหลบไปทางพี่ดิน ตอนนี้ฉันอยากจะกลับห้องแล้ว ฉันกลัวสายตาหื่น ๆ ที่พี่สายรหัสจ้องมองฉัน“ให้เกียรติแฟนกูด้วย” น้ำเสียงที่ไม่พอใจของพี่ดินเปล่งออกมาพร้อมใบหน้านิ่งขรึม“บ้าน่าเพื่อนดิน กูไม่ให้เกียรติตรงไหนวะ”“ยังต้องให้พูด?”“ถกเถียงอะไรกัน เสียบรรยากาศหมด” เสียงหวาน ๆ ของใครคนหนึ่งดังแทรกขึ้นระหว่างการถกเถียงของพี่ดินและพี่สายรหัสของฉัน ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงเธอคนนั้นก็คือพี่แหวน เธอเดินมานั่งข้างกายพี่สายรหัสของฉัน“ก็ไอ้ดินน่ะสิว่าเรา” พี่สายรหัสบอกกับพี่แหวนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“หืม ดินว่าอะไรนาฟเหรอ” เธอมองมาทางพี่ดิน ฉันที่มองเธออยู่นั้นเห็นชัดว่าก่อนที่เธอจะมองใบหน้าของพี่ดิน เธอหลุบตามองที่มือของฉันกับพี่ดินที่ยังกุมกันไว้แน่นฉันเห็นนัยน์เศร้าก่อนจะเปลี่ยนเป็นความมั่นใจแทนแต่แล้วสีหน้าเธอก็เจื่อนลงเมื่อพี่ดินเงียบ ทำเหมือนไม่สนใจในสิ่งที่เธอพูด เหมือนเธอไม่มีตัวตนเป็นพี่เรซที่พูดทำลายความอึดอัดที่เหมื

ฉันเงียบนิ่ง พูดอะไรไม่ออก ใจรู้สึกวูบโหวง แบบนี้เรียกเสียใจเหรอ คงจะใช่ มันเหมือนตอนที่แม่บอกให้ฉันออกจากบ้านมาเลยในตอนนี้ฉันก็ถูกไล่อีกแล้ว เรื่องของแม่ฉันไม่ได้เป็นคนผิด แต่ฉันก็ยอมเดินหันหลังออกมาให้แม่ได้ใช้ชีวิตครอบครัวกับคนที่แม่รัก ครอบครัวที่ไม่มีฉันเรื่องของคนตรงหน้าที่ฉันเป็นคนผิด ไม่แปลกที่เขาจะไล่ เพราะเขาบอกเสมอว่าไว้ใจ และเชื่อใจฉัน ซึ่งสิ่งที่ฉันตอบแทนเขาคือการโกหกในระหว่างที่ฉันอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองนั้นฉันลืมระวังตัวไปเลยจริง ๆ กว่าจะรู้สึกตัวพี่สายรหัสสุดหื่นก็เข้ามาประชิดตัว ปรับโซฟาให้เอนลงจนเราสองคนที่นั่งอยู่กลายเป็นนอนเขาคร่อมอยู่เหนือร่างของฉันสายตาที่มองฉันด้วยความผิดหวังมันเปลี่ยนไปแล้ว“รุ่น…พี่จะทำอะไร” ฉันที่กว่าจะรู้สึกตัวนั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น“มาถามพี่ได้ไง ในเมื่อคนดียังไม่ตอบคำถามพี่เลยนะครับ” พี่สายรหัสเขาโน้มตัวลงมามากกว่าดิม“คำถามอะไรคะ” ฉันเบี่ยงหน้าหลบ ไม่อยากสบตากับเขา“ก็คำถามที่ว่า…แบบนั้นใช่มั้ยที่อยากได้ยิน แล้วหลังจากนั้นเราก็จบกัน ต่างคนต่างไป” เขาหมายถึงเรื่องที่ไล่ฉันออกไปจากชีวิตน่ะเหรอ?“หมายถึงคำพูดของรุ่นพี่ก่อนห

“อ่า แบบนี้เหรอที่เมียพี่ต้องการ หนูต้องการแบบรุนแรงเหรอครับ” เขาพูดก่อนจะล็อคใบหน้าฉันด้วยการกดที่สันกราม แล้วถ่มเลือดในปากลงมาใส่ริมฝีปากของฉัน จากนั้นเขาก็ก้มลงมาเลียกลับไปฉันตัวสั่น น้ำตาเอ่อคลอ โกรธที่ตัวเองขยับตัวไม่ได้ โกรธที่โง่โดนเขาหลอกอย่างง่ายดาย โกรธความงกของตัวเอง“อย่าร้องไห้สิครับคนดี พี่ไม่ได้นอกใจนอกกายคนดีเลยสักนิด ไม่เข้าใจว่าร้องไห้ทำไม ยิ่งหนูทำเหมือนจะร้อง พี่ยิ่งอยากเอาดุ้นของพี่เข้าไปในตัวของหนู จับหนูกดแล้วกระแทกแรง ๆ ให้สาสมกับสิ่งที่หนูทำไปวันนี้เลยนะครับ” เขาพูดแล้วโน้มลงมาถ่มเลือดลงที่แก้มของฉัน ก่อนจะเลียลากทั่วใบหน้าฉัน“ไม่เอาแล้วรุ่นพี่...ฮื้อ” ปากฉันถูกปิดด้วยริมฝาปากของเขาเขาปล้นจูบอย่างรุนแรง กลิ่นคาวเลือดที่ฉันเป็นคนสร้างคลุ้งอยู่ในปากของฉัน เมื่อเขาเห็นว่าฉันนิ่งเขาผละจูบออก และพูดว่า “พี่นาฟสิ หรือจะเรียกว่าผัวก็ได้ พี่ยินดีมาก ขอแค่หนูอย่าพูดในสิ่งที่ผัวอย่างพี่ไม่ต้องการจะฟังอีกเข้าใจมั้ยครับ”รอยยิ้มของเขามันเหมือนคนจิตไม่ปกติ เขาในตอนนี้ไม่ใช่คนที่ฉันเคยรู้จัก ไม่ใช่รุ่นพี่ที่ใจดีของฉันอีกแล้ว“อะไรกันครับคนดี หนูมองหน้าพี่แบบนี้มันไม่ดีเล

“พี่รอเป็นเจ้าของน้องทั้งตอนหลับและตอนตื่น แล้วสุดท้ายวันนี้เราก็จะเป็นของกันและกัน พี่รักน้องนะครับ” เขายกมือขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาออกให้ฉัน เขายิ้มเหมือนสิ่งที่ทำมันน่าภูมิใจนักหนา ทั้งที่ฉันไม่ได้ชอบสักนิด“แต่หนูไม่ได้รักพี่ แล้วก็จะไม่มีวันรักคนอย่างพี่ด้วย” ในเมื่อร้องไห้แล้วก็ไม่สนใจในสิ่งที่ฉันขอ งั้นก็โวยวายไปซะ“ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้ไม่รักไม่เป็นไร เดี๋ยวอยู่กับพี่ไปนาน ๆ น้องก็รักพี่เอง เพราะว่าพี่เป็นคนน่ารัก” แทนที่เขาจะโกรธ กลายเป็นว่าเขายิ้มพอใจ“พี่มันคนน่าเกลียด น่ารังเกียจ โรคจิต บ้ากาม ยังไงหนูก็ไม่มีทางรักพี่ ไม่รัก ไม่รัก ไม่รัก ได้ยินมั้ยว่าไม่รัก” ฉันแหกปากตะโกนก่นด่าเขา ยิ่งด่าเขาเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งเกลียดตัวเองที่โลภไม่ลืมหูลืมตา“คนโรคจิตนี่เป็นยังไงครับคนดี” เขายิ้ม ยิ้มน่ารังเกียจ ยิ้มยั่วอารมณ์ฉัน ยิ้มชอบใจทั้งที่โดนฉันด่า“ก็เป็นคนอย่างพี่ไง คนบ้า ๆ อย่างพี่นั่นแหละ ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้พี่นาฟ”“อ้อ งั้นเหรอครับ คนอย่างพี่งั้นเหรอ งั้นเดี๋ยวพี่จะทำให้น้องดูนะครับว่าคนอย่างพี่มันเป็นยังไง แต่ว่าตอนนี้พี่ไม่อยากได้ยินเสียงแหลม ๆ ที่ไม่น่าฟังของน้องแล้ว หุบปากดีกว่านะครั

“ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวก็ชิน” ผมจูบซับน้ำตาให้เธอ ยื่นมือมาบีบคลึงที่เต้านมของเธอ แล้วกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูว่า “พี่จะกระแทกแล้วนะครับ น้องอย่าเกร็งนะ”ผมแค่เตือนไปงั้น แต่ไม่ได้จะหยุด มาขนาดนี้แล้วไอ้บ้าที่ไหนมันจะหยุดกัน น้ำตาของเธอมันไม่หยุดไหล เธอสะอื้นหน้าท้องเกร็งเพราะร้องไห้ร่ำไร‘อย่า อย่าใจอ่อน มาถึงขนาดนี้แล้ว ต้องเสร็จอย่างเดียว’ ผมรีบสลัดความใจอ่อนที่กำลังก่อตัวทิ้ง คนอย่างผมจะมาใจอ่อนให้ผู้หญิงในเรื่องนี้ไม่ได้ผมปลุกใจตัวเองด้วยการขยับตัวดึงดุ้นออกจากร่องของเธอ แล้วแทงเข้าไปใหม่ด้วยความเร็ว เอาแบบที่เธอไม่ทันตั้งตัวเมื่อผมทำแบบนั้น เธอหันหน้ากลับมามองผมด้วยสายตาเดิม ๆสายตาที่เกลียดชังกัน…“เลือดสีแดงสดเลยคนดี พี่รักหนูจังครับ” ผมดึงดุ้นออกมาเร็ว ๆ อีกครั้ง แล้วขยับตัวลงไปซุกหน้าที่หว่างขาของเธอ เลือดที่ไหลออกมามีทั้งเลือดของเยื่อพรหมจรรย์ที่ฉีกขาด และคงเกิดจากการฉีกของขนาดที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง ผมใช้ลิ้นลากเลียเลือดที่ไหลออกมาดูดกลืนกิน ผมเริ่มเล้าโลมสร้างอารมณ์ให้เธออีกครั้ง ถือว่าบรรเทาความเจ็บให้หน่อยแล้วกันนี่ผมไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครเลยด้วยซ้ำ ต่อให้เอาผู้หญิงมามากแค่ไ