BAD GUY รุ่นพี่คนดี

“อร่อยดี” พี่สายรหัสของฉันเอ่ยปากชมเมื่อตักกะเพราหมูกรอบใส่ปากคำแรก“ขอบคุณค่ะรุ่นพี่” ฉันพูดเสียงราบเรียบและเดินออกจากห้องครัวของคอนโดหรูที่ฉันอาศัยอยู่“ไม่กินข้าวเหรอเฉิ่ม”“รุ่นพี่กินเลยค่ะ หนูยังไม่หิว”“แต่อีกเดี๋ยวเด็กพี่จะมา เฉิ่มก็รู้กฏดี”“งั้นหนูตักเข้าไปไว้ในห้องก่อนก็ได้ค่ะ” ฉันเดินกลับมาที่ครัว เดินมาตักข้าวและกับข้าวใส่จานทำไมต้องพูดหนู ทั้งที่ไม่อยากพูด ก็เพราะเขาสั่งห้ามฉันแทนตัวด้วยชื่อ เนื่องจากชื่อของฉันไปซ้ำกับคำที่เขาเอาไว้เรียกบรรดาสาวไซซ์มินิของเขาฉันจึงแทนตัวเองว่าฉัน เขาก็บอกมาว่ามันดูปีนเกลียวเพราะเขาแก่กว่า‘แทนตัวว่าหนูแล้วกัน แม้จะไม่น่าทะนุถนอมแบบผู้หญิงคนอื่นก็เถอะ’ คือคำพูดของพี่สายรหัสที่หลาย ๆ คนคลั่งไคล้หนักหนาความดีของเขาที่ฉันมองเห็นน่าจะมีอย่างเดียว คือทนอยู่ร่วมกับคนที่ตรงข้ามกับสเปกของเขาทุกอย่างถ้าคุณกำลังคิดว่าเราสองคนอยู่อาศัยใต้หลังคาเดียวกัน คุณคิดถูกต้องค่ะฉันอยู่กับพี่สายรหัสสุดหล่อ แต่ฉันไม่ได้ชื่นชอบหรือแอบชอบเขาหรอกนะ บอกตามตรงว่าหาส่วนชอบไม่เจอเลยจริง ๆอย่าคิดว่าฉันคือคนโชคดีที่ได้เจอน้ำใจของเขานะคะ เพราะฉันเปรียบเสมือนคนรับใช้

‘ในเมื่อแกเลือกแล้ว ฉันก็ตามใจแกนี่เงินที่พ่อแกทิ้งไว้ให้แก ไปแล้วไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก แกเลือกเองจำเอาไว้ จะเป็นจะตายก็อย่ากลับมา’ แม่เอาเงินปึกหนึ่งมาให้ฉัน แม่ไม่มีน้ำตา แม่เหมือนโล่งใจด้วยซ้ำที่ฉันตัดสินใจแบบนี้วันนั้นฉันเก็บเฉพาะข้าวของที่สำคัญและออกจากบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เกิด บ้านที่มีความทรงจำมากมาย บ้านที่เคยคิดว่าเป็นครอบครัวที่แสนอบอุ่นฉันมาที่บ้านเพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งเพื่อนพากันสังสรรค์หลังเรียนจบอยู่ที่บ้านหลังนี้ และฉันก็โทรเรียกดิสออกมา เล่าให้ดิสฟังคร่าว ๆ ดิสพาฉันกลับมาบ้านของเขา ให้ฉันค้างอยู่กับเขา แม่ของดิสรู้จักฉันดี เพราะฉันเป็นคนช่วยผลักดันดิสให้เรียนตลอด แม่ของดิสเอ็นดูฉันเหมือนลูกอีกคน แม่ของดิสพาฉันไปเปิดบัญชีธนาคาร เอาเงินไปฝาก จำนวนเงินที่แม่ของฉันให้มาคือสองแสนบาท มันเหมือนจะมาก แต่สำหรับเด็กอายุ 18 ปีที่ไร้บ้าน ไร้ผู้ปกครอง ฉันว่ามันไม่มากเลย เพราะส่วนหนึ่งฉันต้องเอาไปจ่ายค่าเทอมดีที่บ้านดิสอยู่ไกลจากบ้านแม่ของฉันมาก ฉันจึงไม่เคยเจอแม่คำที่แม่บอกว่าความสวยของฉันคือหายนะ มันทำให้ฉันเกลียดความสวยของตัวเอง ฉันเริ่มมีความคิดปกปิดตัวตน ดิสไม่เห็นด้วย แต

‘ฝากเพื่อนของไอ้ดิสหน่อยแล้วกัน น้องคนนี้ทำงานตามแบบที่มึงต้องการได้ ไม่สนใจอะไรด้วย รวมถึงรูปลักษณ์ของน้องมึงก็คงไม่สนใจ คงอยู่ด้วยกันได้’‘คนไหนวะ ได้เลยก็ดี กูขี้เกียจหา ให้ค้างห้องว่างของกูเลยก็ได้ ห้องฟรีอาหารฟรี จ้างเดือนละ 25,000 บาท แต่ต้องปิดปากให้สนิท และทำงานบ้านทุกอย่าง ทำกับข้าวเป็น’‘ขอค่าเทอมด้วย จนกว่าน้องจะเรียนจบ เพราะงานมึงโหด 25,000 กับความจู้จี้ของมึงมันไม่คุ้ม’‘ไอ้ดิน คนโลกส่วนตัวสูงอย่างมึงนี่ให้ความสนใจคนอื่นขนาดนี้เลยเหรอวะ’‘ไม่ใช่คนอื่น เพื่อนรักของดิส เปรียบเสมือนน้องกู สรุปมึงตกลงมั้ย’‘หน้ามึงเข้มขนาดนี้ ไม่ตกลงได้เหรอ รับก็รับ ว่าแต่เพื่อนของไอ้ดิสนี่คนไหนวะ’‘สายรหัสมึงนั่นแหละ’‘อย่าบอกว่าคนที่เฉิ่ม ๆ หัวหยิก ตัวดำ ใส่แว่นหนา ๆ ใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่ ๆ เดินไปไหนมาไหนก็สะดุดตาเพราะความแปลกนั่น’‘อืม ขอบใจนะที่รับน้องกู’และนี่คือที่มาของการมีแม่บ้านส่วนตัวสุดเฉิ่ม และแทบไม่เคยยิ้มด้วยซ้ำแต่ผมชอบนะ โอเคกับการมีเธอเลยล่ะ เพราะทำให้ผมสบายขึ้น พูดบอกอะไรก็ไม่เถียงและไม่ได้สนใจในตัวผมซึ่งมันแย่ตรงที่เธอดันมาชื่อคนดี ผมก็เลยต้องเรียกเธอด้วยชื่ออื่น เพราะอย่าง

“ขอบใจ” พี่สายรหัสของฉันรับไปนั่งทานอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ใช่การเอาใจ แต่มันคือสิ่งที่ฉันต้องทำ เรียกง่าย ๆ ว่าหน้าที่นี่คือนัดหมายของวันนี้ เป็นแบบนี้ประมาณนี้ทุกเช้า และถ้าวันไหนพี่สายรหัสมีเรียนบ่าย ฉันมีเรียนเช้า พี่สายรหัสจะฝากดิสมาบอก ที่ผ่านมามันเป็นแบบนี้มาตลอด และฉันคิดว่าดีมาก ๆ เพราะว่านอกจากได้เงินค่าจ้างทำความสะอาดแล้ว พี่สายรหัสสุดหื่นสำหรับคนอื่นยังจ่ายค่าเทอมให้ฉัน เขาบอกว่าจะจ่ายให้ฉันจนกว่าฉันจะเรียนจบ แต่ในเงื่อนไขที่ว่าฉันต้องยังเป็นแม่บ้านพิเศษของเขาอยู่นะซึ่งฉันคิดว่าอยู่ทำงานกับเขามันก็ดี เพราะไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดใด แค่ทนกับเสียงด่าจู้จี้จุกจิกขี้บ่น และความหื่นกามที่เขามีให้สาว ๆ ในคลังของเขาก็พอมหาวิทยาลัยคณะวิศวกรรมศาสตร์“ถ้าคนดีสวย ๆ นะสาว ๆ คงพากันอิจฉาที่คนดีได้นั่งรถของหนุ่มฮอตที่สุดของคณะวิศวะ” ดิสเอ่ยปากแซวฉัน ดิสมารอฉันตรงที่จอดรถซึ่งเป็นที่ประจำของพี่สายรหัส และตอนนี้พี่สายรหัสของฉันไปแล้วค่ะ“ความสวยไม่มีข้อดีเลยเห็นมั้ย เป็นแบบนี้ดีกว่าเยอะ” ฉันยิ้มให้ดิส“ดิสรู้”“วันเกิดปีนี้ดิสอยากได้อะไร” ฉันถามระหว่างเดินไปยังตึกเรียน ทุก ๆ ปีที่ผ่านมาฉันก

“แต่ดิสแคร์ไง ดิสไม่อยากให้ใครเอาคนดีไปพูดในทางเสียหาย” ดิสชักสีหน้า มันเหมือนดิสให้ความสนใจฉันมากกว่าเพื่อนใช่มั้ยคะแต่ความจริงเราเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ แค่เพื่อนกันจริง ๆ ดิสคิดกับฉันแค่เพื่อน“หงุดหงิดอะไรอีกคะที่รัก” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยเธอคือพี่รหัสของฉัน เธอชื่อ ‘เกี้ยว’ เรียนปี 2 เธอเป็นแฟนของดิส สองคนนี้เป็นแฟนกันได้หลายเดือนแล้ว เขาสองคนรักกันมาก พี่เกี้ยวเป็นพี่รหัสของฉันก็จริง แต่เธอไม่ได้รู้เรื่องของฉันมากนัก ดิสไม่ได้บอกเธอ“แค่โมโหพี่ดินครับ ชอบมาวุ่นวายกับคนดี ชอบทำให้คนดีเป็นเป้านิ่งของผู้หญิงคนอื่น ๆ” ดิสเล่าให้พี่เกี้ยวฟัง“ก็พี่ดินเขาเอ็นดูน้องสาวของเขามันผิดตรงไหนที่รัก” พี่เกี้ยวส่งยิ้มมาให้ฉัน“ผิดตรงที่พี่ดินมันใจดีกับคนดีแค่คนเดียวไงครับ ถ้ามันเป็นแบบนี้กับคนอื่นบ้างก็คงไม่มีปัญหาอะไร” ดิสยังคงพูดต่อ พูดทำนองที่พูดกับฉันก่อนหน้านี้นั่นแหละค่ะ“ดิสโอเวอร์ค่ะพี่เกี้ยว พี่ดินก็เป็นปกติอยู่แล้ว” ฉันรีบแย้งก่อนที่มันจะวุ่นวายไปมากกว่านี้“นั่นสิ สงสัยที่รักจะหวงเพื่อนมากเกินไป แต่ก็มีพวกผู้หญิงที่ชอบว่าคนดีเหมือนกันนะ ส่วนมากเป็นพวกขี้อิจฉาที่เป็นแฟนคลับของพี่ดินทั้งน