Todos os capítulos de บ่วงบรรพกาล: Capítulo 11 - Capítulo 20

แสงตะวันของรุ่งสางทาบทามขอบฟ้า อากาศต่ำลงและหนาวเย็นทำเอาผู้คนที่ตื่นเช้าถึงกับหนาวสั่น เรือนท่านเจ้าพระยาบรรลือยังคงวุ่นวายแต่เช้าดั่งเช่นทุกๆ วัน คุณหมอหลงยุคออกตรวจ คนใข้ด้วยความเคยชินของคนเป็นหมอ เริ่มด้วยเกิ้ม ที่ทำหน้าเหมือนปวดอึเมื่อนายเหนือหัวของมันจะจับตีนของมัน แต่เมื่อโดนขู่มากๆ เข้า พ่อเกิ้มจึงได้แต่นอนนิ่งๆ ให้เจ้านายสาวทำแผลให้ตน บาดแผลสมานไวมากกว่าที่ชลินทราคิด ไม่เกิดหนองหรืออาการอักเสบใดๆ คงเป็นเพราะยาหม้อที่ท่านขุนหนุ่มได้จัดยาไว้ให้ก่อนหน้านี้ ชลินทราก่นร้องเบาๆ ถึงความอัศจรรย์ของยาแพทย์แผนไทย ที่ตอนนี้กำลังไปกระตุ้นต่อมอยากรู้ของคนเป็นหมอเข้าอย่างจัง หญิงสาวเรียนหมอมามากกว่าแปดปีเสียอีก อีกทั้งทุกวันนี้ยังเนียนเข้าไปฟังอภิปรายกับศาสตราจาร์ยแพทย์เป็นประจำเมื่ออยู่ที่โลกเก่า ดวงตามุ่งมั่นเปล่งประกายวาวเมื่อถูกความอยากเรียนรู้เข้าครอบงำ ชลินถึงกับฮัมเพลงเบาๆ ตลอดทางที่เดินไปตรวจดูเพื่อนสาวเป็นรายต่อไป" มินนี่เพื่อนร้ากกกก....ออกมาพับบัวได้แบบนี้แกหายแล้วหรือ" ชลินทราเดินตัวลอยมาหามินตราที่กำลังนั่งพับกลีบบัว เพื่อจะไปถวายพระที่วัดในวั

วันนี้เรือนท่านพระยาบรรลือมีแขกมาแต่เช้าตรู่ ชลินทราที่ไม่ได้บาดเจ็บเหมือนมินตราจึงได้แต่วุ่นวายช่วยคุณหญิงเพ็ญต้อนรับขับสู้แขกเหรื่อที่มี คุณหญิงชื่น หลวงบดินทร์พิทักษ์ ขุนศรี และหมอฌองค์" ข้าขอขอบน้ำใจคุณหญิงหนาขอรับที่อุตส่าห์ นำขนมทองเอกมาให้ชิมถึงเรือน"พระยาบรรลือกล่าวพลางรับขนมสีทองน่าทานมาไว้ในมือ" ข้ามิอยากอ้อมค้อมดอกคุณพระเจ้าขา ก็พ่อเหมนั่นซี เอ่ยปากถึงหลานสาวของท่านมิหยุดปาก แม่มินอย่างโน้นแม่มินอย่างนี้ ลางทีถึงกับกินมิได้นอนมิหลับเทียว คนเป็นแม่อย่างข้าก็อยากมาเห็นกับตา"คุณหญิงชื่น ตอบตามตรง สายตาของนางยังคงมองชลินทราอย่างพินิจพิจารณาไม่วางตา ด้วยนึกไปว่าหญิงสาวคือมินตรานั่นเอง" ก็แม่หลานฉัน งามนักนี่เจ้าคะ หนุ่มๆ ถึงเล่าลือไปทั่วคุ้งมิเว้นแม้แต่พ่อเหมของแม่ชื่นแลขุนศรี" คุณหญิงเพ็ญอวยสองสาวด้วยน้ำเสียงแลแววตาเป็นปลาบปลื้มพลางหัวร่อต่อกระซิกกับอาการเขินอายของสองหนุ่มที่เขินอายจนหน้าเน่อหูเหอแดงไปเสียหมด เว้นเสียแต่ชลินทราที่ได้แต่ยิ้มปูเลี่ยนๆ ที่โดนชมจนเอียน" เอ้า!! แม่บัว!! ไปตามแม่มินมาเสียทีฤาคุณหญิงท่านอยากเห็น"" เจ้าค่ะ" ชลินทราได้แต่น้อมรับคำ หญิงสาวร

เสียงกึกกักของล้อเกียนบดถนนดินขรุขระ ทำเอาตัวเกวียนไม้เทียมม้าโขยกขเยกไปมา เสียงนกดุเหว่าร่ำร้องเป็นทอดๆ กรอปกับเสียงสิงสาราสัตว์น้อยใหญ่ ร้องเรียกเป็นระยะๆ ร่างบางของหญิงสาวทั้งสองคนถูกอุ้มมานอนบนเกีวยน มือและเท้าของพวกเธอถูกมัดเอาไว้ด้วยเชือกผ้าที่ฟั้นเป็นเกลียว แสงแดดที่ลอดผ่านกิ่งใบไม้ใบหญ้ากระทบกับเปลือกตาหนักๆ ของมินตรา เรียกให้เธอฟื้นตื่นจากภวังค์ มินตรากระพริบตาเล็กน้อยเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงแดดจ้าที่ขึ้นตรงหัว หญิงสาวพยายามขยับกายแต่ก็ถูกเชือกผ้ารั้งกายเอาไว้จนไม่สามารถดีดดิ้นได้มากมาย เธอหันมองรอบๆ กายเห็นชลินทรา เพื่อนรักนอนหลับอยู่ข้างๆ กายของเธอถูกพันธนาการเอาไว้เช่นกัน หน้าอกอวบของชลินทราขยับขึ้นลงช้าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ นั่นทำให้มินตราโล่งใจว่าเพื่อนของเธอแค่หลับไปก็เท่านั้น. มินตราขยับกายลุกขึ้นช้าๆ อย่างทุลักทุเล เธอเห็นชายร่างสูงที่เป็นคนเดียวบนเรือกำลังบับคับม้าให้วิ่งอยู่ เธอมีทักษะเอาตัวรอดจากโลกเก่าอยู่มาก เธอจึงขยับกายเพียงเล็กน้อยเท่าที่จำเป็นและเงียบเชียบ หญิงสาวนั่งพินิจพิเคราะห์สถานะการ์ณ และนึกแผนการหนีอยู่ในหัว มินตรานิ่งฟังเสียงรอบข้า

" ข้าจักทำเยี่ยงไรดีหนาอ้ายใบ?? ข้าตัดใจจากแม่บัวมิได้เสียเลยทั้งๆ ที่นางปฏิเสธข้าไร้เยื่อใยเยี่ยงนั้น!! " เสียงอ้อแอ้ของขุนหนุ่มที่ถูกพิษสุราครอบงำ ตัดพ้อกับคนสนิท ขณะพายเรือกลับเรือนของตน " ทำใจเสียเถิดขอรับท่านขุน เป็นกระผมถูกขับใสเช่นนั้นกระผมก็ต้องหักอกหักใจขอรับ" ทาสผู้ซื่อสัตย์ตอบอย่างหม่นหมอง มันนึกน้อยใจแทนนายที่ช้ำอกช้ำใจเสียจนเสียผู้เสียคนเช่นนี้ ครั้นนึกถึงเมียบ่าวทั้งสองของท่านขุนหนุ่มนั้นเองก็น่าสงสารนักเพราะแต่งเมียเพื่อเดิมพันกับพี่ๆ เท่านั้นเสียเอง " หากข้าย้อนกาลไปแต่ครั้นอดีต...ข้าคงมิไคร่แต่งเมียตามคำยุแยงของพี่ๆ " " อย่ากล่าวเลื่อนลอยเลยขอรับท่านขุน บ่าวคนหนึ่งแลที่ยังอยู่กับท่านขุนมิว่าจักเป็นอันใดกนาขอรับ!! " อ้ายใบรีบปลอบประโลม ผู้เป็นนายที่กำลังกระดกไหสุราขึ้นดื่ม ความร้อนแรงของน้ำสุราไหลผ่านคอหนาแผดเผาร้อนรึงไปทั่วอกที่กำลังบอบช้ำ ในตอนนี้ เขาจะหาเหตุผลใดตัดขาดจากเมียบ่าวทั้งสองได้หนาโดยที่จักไม่ถูกครหานินทาให้เสื่อมเสีย เมื่อคิดไม่ตกเสียที ไหสุราก็ถูกยกขึ้นดื่มอีกครั้งจนแทบหมดให แสงจันทร์ส่องสกาววาววามบนยอดไผ่ที่ไหวเอนเสียดสีกันจนเป็นเสียงแกรกกรากน่า

ดั่งเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไม่มีแม้เสียงนกและสรรพสัตว์ใดๆ มีเพียงทุ่งหญ้ากว้างๆ และสายลมเอื่อยๆ ที่พัดเบาๆ ละเลียบใบหญ้าสีเขียวขจีจนไปวเอนไปมาตามแรงลม มินตราลืมตาอันหนักอึ้งตื่นขึ้นมามองท้องฟ้าสีครามที่ถูกปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆสีขาวปุย ร่างบางยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยความมึนงง เหลือบมองรอบๆ กายอย่างหวาดระแวง ครั้นจะไต่ถามอากาศอันว่างเปล่าก็ไม่มีวี่แววว่า จะมีสิ่งใดไห้คำตอบเธอได้ หลังจากผ่านไปชั่วครู่ มินตราจึงตัดใจแล้วล้มตัวลงนอนต่ออย่างเสียไม่ได้" รอข้านานก่พี่นาง...."" เฮ้ย!!! ""โป๊กก!!! ""โอ๊ย!!! "จู่ๆ ก็มีร่างบางอันคุ้นตาปรากฏกายขึ้นเหนือหัวของมินตรา เจ้าของร่างนั้นชะโงกหน้ามองเธอพลางส่งยิ้มหวานทำเอาเธอตกใจเสียจนรีบลุกนั่ง เป็นเหตุให้หน้าผากมนของเธอทั้งสองปะทะกันเสียงดังสนั่น" เธอเป็นใคร!!! "มินตรารีบถลาถอย พร้อมกับตั้งท่าพร้อมสู้เต็มที่ตามสันชาตญาณ แต่เมื่อเห็นใบหน้างามหยดของหญิงสาวที่นั่งลูบหน้าผากมนตรงหน้ามินตราก็ได้แต่ตกตะลึง เธอจดจำหญิงสาวผู้นี้ได้ขึ้นใจ เด็กสาวจอมซุ่มซ่ามที่ดูแลศาลเจ้าแม่แจ่มจันทร์!!!!" แจ่ม!!! " มินตราพยายามรวบรวมสติก่อนจะรีบหันรีหันขวางหาหนทางที่เธอเคยอยู