Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

สองข้างทางที่เคยมีบ้านคนประปรายตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นป่าเขารกครึ้มบรรยากาศรอบข้างเย็นเหยียบน่าขนลุกมีเพียงเสียงล้อรถบดถนนลูกรังสลับกับดินแดงที่มีแต่ฝุ่นฉาบผิว รถเก๋งสีขาวสะอาดค่อยๆ คืบคลานผ่านถนนไปเรื่อยๆ แม้ว่าสองข้างทางจะเริ่มเป็นป่ามากเสียกว่าจะเป็นบ้านคนแล้ว "แกแน่ใจนะว่ามาถูกทาง....ไม่ใช่หลงทางนะ?? " มินตราถามย้ำเป็นครั้งที่สิบเมื่อเห็นว่าทางข้างหน้าเริ่มไม่ใช่ทางที่รถควรจะเหยียบย่ำเข้าไป "ฉันแน่ใจว่ามาถูกแล้วนะแก....สุดทางนี้ก็เดินเข้าไปอีก500เมตรก็จะถึงศาลเจ้าแม่แจ่มจันทร์แล้วแก" ชลินทรามั่นใจเพราะที่ผ่านๆ มามีเพียงทางนี้เท่านั้นที่ถูกต้องตามคำบอกเล่าจากอินทิราหญิงสาวค่อยๆ ประคองตัวรถที่เริ่มจะโยกเยกเพราะทางที่แสนจะขรุขระจวบจนรู้สึกว่าไม่สามารถไปต่อได้อีกต่อไปแล้วหญิงสาวจึงจอดรถและเดินเท้าต่อไปโดยไม่ลืมเครื่องเซ่นบนบานศาลกล่าวที่ตระเตรียมไว้ติดสอยห้อยมือไปด้วย "ถ้าแกแน่ใจก็รีบไปกันเถอะ...ฉันไม่อยากกลับค่ำนักหรอก...วังเวงพิลึกว่ะ" มินตราเร่งเร้าพลางช่วยกันหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังกันเสียเต็มไม้เต็มมือหญิงสาวพิจารณาได้ว่าหากค่ำลงหนทางอันทุรกันดานนี้คงจะมืดมิดน่าหวาดกลัวเป็นแน่

เสียงจอแจจากโลกภายนอกดังเซ็งแซ่เรียกให้ร่างบางสองร่างบนเตียงขยับเล็กน้อย มินตราค่อยๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมองฝ้าเพดานที่เธอเคยเห็นมาก่อนหน้ากลิ่นเหม็นเขียวลอยอวนไปทั่วปากบ่งบอกว่าเธอถูกรักษาด้วยยาต้มจนฟื้นสติ ลำคอเธอแห้งผากราวกับขาดน้ำมาเสียหลายวัน เธอไอโขลกๆ เล็กน้อยด้วยอาการคอแห้งพลางยันกายลุกขึ้นมองรอบๆ อย่างถี่ถ้วน ชลินทรายังคงนอนขยี้ตาข้างๆ เธอด้วยอาการงัวเงีย แต่ทว่าตอนนี้เธออยู่ภายในห้อง เป็นเรือนไม้ข้าวของตกแต่งอย่างน้อยชิ้นและทุกชิ้นนั้นเป็นแบบโบราณทว่ายังใหม่เอี่ยม สองมือบางค่อยๆ เอื้อมไปเขย่าเพื่อนสายให้ลุกขึ้นเต็มตาพลางพยักพเยิดเป็นเชิงถามเพราะแม้แต่เสียงก็ไม่อาจเปล่งออกมาเพราะคอแห้งเหลือทน แม่เอื้อยได้ยินเสียงอาคันตุกะสาวไอโขลกๆ จากในห้องนางทาสสาวจึงเร่งรีบไปตามนายของตนมาดู พลางรีบตระเตรียมน้ำฝนลอยมะลิให้คนป่วยได้จิบชุ่มคออย่างรู้หน้าที่ นางเอื้อยเป็นเด็กกำพร้าที่นายแม่เเห่เรือนเก็บมาเลี้ยงเสียยังเด็กแลเห็นนายแม่ของตนเก็บเด็กมาเลี้ยงก็หลายคนอยู่แต่ไม่เคยมีผู้ใดได้รับอนุญาติให้ปรนนิบัติดีเท่าสองสาวมาก่อน แต่นางเอื้อยก็รู้จากข่าวคราวว่าคุณหนูในคุณนายทั้งสองจากไปเพรา

นาฬิกาข้อมือที่ติดตัวมาจากอนาคตตีบอกเวลาว่า 5 โมงเย็นแล้ว มื้อค่ำวันนี้ชลินทราจะเป็นคนลงมือทำต้มยำกุ้ง กุ้งนึ่งมะนาว และกุ้งเผา หญิงสาวจึงวานขอทาสบ่าวชายที่คุณหญิงประทานให้ลงไปงมกุ้งแม่น้ำตัวใหญ่ตั้งแต่บ่าย เมื่อหญิงสาวทำของว่างแล้วเสร็จจึงรีบปลีกตัวมาดูว่าเก็บได้เยอะถึงแค่ไหนแล้ว ยามเย็นของชาวบ้านโบราณนั้นดูสนุกสนานกว่าสมัยที่เธอเคยอยู่เด็กเล็กเด็กแดงแก้ผ้าโทงเทงกระโดดลงน้ำคลายร้อนกันอย่างสนุกสนาน อากาศโลกเมื่อ209ปีก่อนไม่ร้อนอย่างที่คิดออกจะเย็นสบายเสียด้วยซ้ำคงเพราะชั้นบรรยากาศไม่มีมลพิษทางอากาศเช่นโลกปัจจุบัน ต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจีมีสีหลังคาเรือนเป็นหย่อมๆ ประปรายไม่มีตึกสูงเช่นบ้านเมืองที่เธอเคยจากมา ชลินทราหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นกลุ่มเด็กๆ จากฝ้ากโน้นหยอกเหย้าเล่นกันสนุกสนาน " มีอันใดน่าสนุกฤา.." เสียงสุขุมนุ่มนวลกระซิบเรียกข้างใบหูของหญิงสาว เสียงนั้นมันช่างบาดลึกลงไปในใจสาวจนเธอรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งกาย " อุ๊ย!! ...ท่านขุนศรีฯ...!!?? " ชลินทราแสร้งทำเป็นตกใจพลางทำท่าทีเขินอายราวสาวน้อยไร้เดียงสา (?) เมื่อเห็นหมอหนุ่มยืนส่งยิ้มอยู่ข้างหลัง แม้หญิงสาวจะมีร่างกายย้อนวัยกลับมาถึง 2

เสียงกริ่งเรียกรวมแพทย์ฉุกเฉินในห้องผ่าตัดดังขึ้นราวกับเป็นเสียงเรียกจากมัจจุราชของเหล่าแพทย์ ร่างสะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นเมื่อแว่วๆ ถึงเสียงประกาศเรียกตัวแพทย์ Extran ด่วน ชลินทราพละจากโต๊ะทำงานในห้องพักแพทย์แล้วออกวิ่งไปยังทางเดิน สีขาวที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคย เธอออกวิ่งเต็มกำลังไปยังจุดมุ่งหมายอย่างเร่งรีบทว่า ยิ่งออกวิ่งเท่าไหร่ ทางเดินที่ทอดยาวสีขาวคุ้นตากลับยาวขึ้นมากกว่าเดิมจนหญิงสาวรู้สึกเหนื่อยหอบ แต่พอหยุดวิ่ง หนทางข้างหน้าก็สลายหายไปกับหมอกควัน พลันทิวทัศน์รอบๆ กายก็เปลี่ยนไป ป่าหญ้ารกชื้นที่มีแต่เสียงน้ำตกแว่วๆ ป่าเสลา (สะเหลา) ผลัดดอกอกใบทั่วผืนป่าสีม่วงตัดเขียว หญิงสาวก้มมองร่างกายที่ตอนนี้ไม่ได้สวมชุดกราวน์ของหมอแล้ว แต่ห่มสไบนุ่งซิ่นสีอ่อน เครื่องทองสิบเหล่าทอสะท้อนแสงแดดยามอัศดงระยิบระยับกระทบตา ชลินทรา มองไปรอบๆ กายด้วยสายตาลึกซึ้ง โดยไม่ได้สังเกตเห็นงูตัวสีขาวใหญ่โตที่กำลังเลื้อยเข้ามาใกล้ๆ เสียงขู่ฟ่อๆ ร้องเรียกร่างบางเบาๆ พลางค่อยๆ ขดกายรอบกายหญิงสาว ชลินทราไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิดทั้งๆ ที่เธอเกลียดงู!! เธอกลับรู้สึกอ

ชลินทรา เดินวนไปมาในห้องนอนของตัวเองอย่างเป็นกังวลเมื่อเธอกลับจาก ขี่ม้าก็พบว่าเพื่อนรักเพียงคนเดียวในโลกยุคนี้ของเธอ ได้ออกไปตามหาเธอนานแล้วจวบจนป่านนี้ซึ่ง ท้องฟ้าเริ่มจะเปลี่ยนสีที่ละน้อยๆ มือบางขยำเศษกระดาษที่มีเพียงโน๊ตสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือของมินตรา ว่า แก...มีคนจับตามองพวกเราอยู่ ฉันจะออกไปจัดการพวกมันก่อนนะ แกไม่ต้องห่วง...เดี๋ยวก็กลับ!! อยู่ในห้องนะอย่าออกจากห้องอีก ใบหน้าคมเท่ห์ดูมีความกังวลอยู่ไม่น้อย ใจของเธอหวนนึกถึงเรื่องราวแย่ๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นกับเพื่อนสาว หากเรื่องราวมันรุนแรงถึงชีวิตเล่าเธอนั้นมองอนาคตแทบไม่เห็นว่าการอยู่คนเดียวในโลกเมื่อ209ปีก่อนเช่นนี้เธอจะอยู่ได้อย่างไร!! เสียงเอะอะมะเทิ่งดังขึ้นภายนอกเรือน ทำเอาหัวใจ ของชลินทราหล่นวูบ หญิงสาวไม่รอช้าให้บ่าวไพร่เข้ามาเรียกหรืออะไรเธอรีบรุดไปยังชานเรือนอย่างไม่รอช้า เมื่อเห็นว่ามินตราถูกร่างแกร่งอุ้มมาพร้อมกับแขนบางซีดที่ชุ่มเลือด " ยัยมิน!!! " ชลินทรากรีดร้องเสียงหลงพลางรีบปรี่เข้าไปดูบาดแผลของมินตราทันที " ยัยมิน....แกได้ยินฉันไหมตอบฉันด้วยแก!! " ชลินทราไม่รอช้ารีบ ร้องเรียกเพื่อนของเธอทั้งๆ ที่ร่างบางซี