جميع فصول : الفصل -الفصل 20

กาลเวลาหมุนผ่านไปราวกับสายน้ำที่ไม่มีวันไหลย้อนกลับ จากเด็กหญิงวัยสิบขวบที่ต้องฝ่าฟันมรสุมปอดบวม บัดนี้แก้วตาและดวงใจย่างเข้าสู่วัยมัธยมศึกษาตอนต้นอย่างเต็มตัว ในวัยสิบสามปี ชีวิตของพวกเธอเริ่มมีสีสันที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างชัดเจน แต่ในความแตกต่างนั้น กลับมีรอยร้าวเล็กๆ ที่เริ่มปรากฏขึ้นบนผืนผ้าใบแห่งชีวิตที่พวกเธอพยายามถักทอร่วมกันแก้วตาเติบโตขึ้นเป็นเด็กสาวร่างสูงโปร่ง ผิวสีน้ำผึ้งสุขภาพดีจากการตากแดดตากลมในสนามกีฬา เธอได้รับเลือกให้เป็นนักกรีฑาตัวแทนโรงเรียน พลังงานล้นเหลือที่เคยซุกซนในวัยเด็กถูกเปลี่ยนมาเป็นความคล่องแคล่วในการวิ่งและการแข่งขัน เสียงเชียร์ในสนามทำให้แก้วตารู้สึกถึงชัยชนะและความเป็นตัวของตัวเองที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในห้องสมุด แต่ละวันของเธอจึงหมดไปกับการซ้อมวิ่ง การเที่ยวเล่นกับเพื่อนฝูง และการใช้ชีวิตตามประสาวัยรุ่นที่ต้องการการยอมรับทว่า ในขณะที่แก้วตากำลังวิ่งตามหา "ตัวตน" ในโลกกว้าง ดวงใจกลับถูกจำกัดขอบเขตอยู่เพียงโลกของหนังสือและการเรียนรู้ แม้ร่างกายจะแข็งแรงขึ้นกว่าวัยเด็กมาก แต่ข้อสะโพกที่เคยผ่านการป่วยหนักยังคงเป็นอุปสรรคสำคัญในการใช้ชีวิต ดวงใจกลายเป็น

อากาศในจังหวัดสมุทรสงครามย่างเข้าสู่ช่วงกลางฤดูร้อน แสงแดดกล้าสะท้อนผิวน้ำในคลองจนแสบตา กลิ่นดอกแก้วที่เคยหอมรัญจวนใจกลับดูอ่อนจางลงภายใต้ความร้อนระอุที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของบ้านไม้ริมคลอง แต่สำหรับแก้วตาและดวงใจ ฤดูร้อนปีนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของสภาพอากาศ แต่มันคือช่วงเวลาของการตัดสินใจครั้งสำคัญของชีวิตมัธยมต้นที่กำลังจะสิ้นสุดลงแก้วตาในวัยสิบสี่ปีเริ่มเห็นเส้นทางข้างหน้าชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ความมุ่งมั่นที่จะเป็นทนายความไม่ได้เป็นเพียงคำพูดลอยๆ ในวัยเด็กอีกต่อไป แต่มันเริ่มกลายเป็นภาพฝันที่เธอวาดไว้ในใจ เธอเริ่มขยันอ่านหนังสือวิชาสังคมศึกษาและภาษาไทยอย่างหนักหน่วง โดยเฉพาะวิชาที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายเบื้องต้นและจริยธรรม ในขณะเดียวกัน ดวงใจที่ร่างกายเริ่มกลับมามีอาการปวดข้อสะโพกอีกครั้งตามความเสื่อมของวัยที่เพิ่มขึ้น ก็กำลังเผชิญหน้ากับทางเลือกระหว่างการรักษาตัวต่อเนื่องหรือการตั้งใจเรียนให้จบตามเป้าหมายของโรงเรียน“พี่แก้วตา... ถ้าจบ ม.3 นี้แล้ว พี่ตั้งใจจะไปสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายในตัวจังหวัดใช่ไหม?” ดวงใจเอ่ยถามขณะกำลังนั่งแกะรอยยิ้มบนสมุดบันทึกเล่มโปรดของเธอ ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงกว่าเ

อากาศในเช้าวันนี้มีความแตกต่างจากทุกวัน ความชื้นในคลองแสนแสบดูจะลดน้อยลง ลมพัดโชยกลิ่นอายของดินและใบไม้แห้งมาแต่ไกล สำหรับแก้วตาและดวงใจ วันนี้คือวันประกาศผลการสอบคัดเลือกเข้าเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายของโรงเรียนประจำจังหวัด ซึ่งถือเป็นหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญที่สุดในชีวิตวัยเยาว์ของพวกเธอแก้วตานั่งอยู่บนแคร่ไม้หน้าบ้าน มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นจนซีดเผือด แม้ภายนอกเธอจะพยายามแสดงออกว่านิ่งเฉย แต่ภายในหัวใจกลับเต้นรัวราวกับเสียงกลองศึก ส่วนดวงใจก็นั่งกอดเข่าอยู่ข้างๆ สายตาจับจ้องไปที่ถนนสายหลักที่พ่อขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้างจากโรงเรียนกลับมา"พี่แก้วตา... ไม่ว่าจะออกมาเป็นยังไง เราก็ยังมีกันและกันนะ" ดวงใจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เธอเอื้อมมือไปกุมมือพี่สาวที่เย็นเฉียบไว้แน่น"พี่รู้จ้ะดวงใจ แต่พี่แค่... พี่แค่อยากให้เราได้ไปที่นั่นด้วยกัน พี่อยากให้ความพยายามของเราตลอดสามปีที่ผ่านมามันออกดอกผล" แก้วตาตอบเสียงสั่นเมื่อรถมอเตอร์ไซค์ของพ่อเลี้ยวเข้ามาในรั้วบ้าน สายตาของพ่อที่มองมายังลูกสาวทั้งสองไม่ได้มีความตึงเครียดอย่างที่พวกเธอคาดไว้ กลับกัน พ่อมีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความภูมิใจและหยาด

เวลาเคลื่อนคล้อยราวกับสายน้ำที่ไม่เคยหยุดนิ่ง การเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่ 5 ของแก้วตาและดวงใจดูจะเป็นช่วงเวลาที่รวดเร็วและหนักหน่วงที่สุดในชีวิต ร่างกายที่เติบโตขึ้นตามวัยไม่ได้มาพร้อมกับความสดใสเพียงอย่างเดียว แต่ยังมาพร้อมกับความกดดันจากการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย ความฝันที่เคยวาดไว้อย่างสวยหรูเริ่มกลายเป็นรูปเป็นร่างที่จับต้องได้จริง ความเครียดจากการอ่านหนังสือสอบและการรักษาระดับคะแนนเพื่อชิงทุนการศึกษาเริ่มกลายเป็นชีวิตประจำวันของพวกเธอในวันหนึ่งขณะที่แก้วตากำลังซ้อมวิ่งในสนามกีฬาโรงเรียนภายใต้แสงแดดที่แผดเผา ความรู้สึกบางอย่างในตัวเธอก็เปลี่ยนไป เธอหยุดวิ่งและมองไปยังตึกเรียนมัธยมปลาย แวบหนึ่งเธอนึกถึงบ้านริมคลองและดวงใจที่กำลังนั่งเรียนอยู่ในห้องสมุด ความเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมถูกแทนที่ด้วยพลังบางอย่าง พลังที่ไม่ได้มาจากรางวัลหรือคำชม แต่มาจากความรับผิดชอบที่เธอมอบให้ตัวเองในการเป็น "ปีก" ให้กับน้องสาวเมื่อเลิกเรียน แก้วตาเดินตรงไปที่ห้องสมุดด้วยสภาพที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เธอพบดวงใจนั่งจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์โจทย์ฟิสิกส์ ดวงใจมีสีหน้าที่จริงจัง แว่นตาที่เธอสวมใส่อยู่

รั้วมหาวิทยาลัยในวันแรกของการปฐมนิเทศเต็มไปด้วยบรรยากาศที่คึกคักและเต็มไปด้วยสีสันของเหล่านักศึกษาใหม่ที่มาจากทั่วทุกสารทิศ แก้วตาและดวงใจเดินเคียงข้างกันผ่านประตูมหาวิทยาลัยด้วยความรู้สึกที่ตื่นเต้นจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ สำหรับแก้วตา เธอในชุดนักศึกษาที่รีดเรียบกริบดูสง่าผ่าเผย ส่วนดวงใจในชุดกระโปรงที่สุภาพเรียบร้อยดูบอบบางแต่เปี่ยมไปด้วยรัศมีของความฉลาด"พี่แก้วตา... ใจตื่นเต้นจัง" ดวงใจกระซิบขณะก้าวเท้าเดินเข้าไปในหอประชุมใหญ่ "ที่นี่ดูยิ่งใหญ่กว่าที่เราเคยจินตนาการไว้เยอะเลยนะ"แก้วตาจับมือดวงใจไว้แน่น "นี่คือที่ที่พวกเราฝันถึงไงดวงใจ เราทำได้แล้วนะ ต่อไปนี้คือช่วงเวลาที่เราจะได้ตักตวงความรู้เพื่อไปสร้างอนาคตจริงๆ สักที"การใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยนำมาซึ่งโลกใบใหม่ที่พวกเธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน แก้วตาได้พบกับเพื่อนใหม่ที่มาจากหลากหลายจังหวัดในคณะนิติศาสตร์ ทุกคนต่างมีความกระตือรือร้นในการเรียนรู้เรื่องกฎหมายและสิทธิ การอภิปรายในชั้นเรียนที่เต็มไปด้วยความเข้มข้นทำให้แก้วตารู้สึกสนุกอย่างประหลาด เธอเริ่มเข้าใจว่ากฎหมายไม่ใช่แค่ตัวอักษรในตำรา แต่เป็นเครื่องมือที่ใช้ปกป้องผู้คนและสร้าง