แก้วตา ดวงใจ

​เวลาล่วงเลยจนทั้งสองย่างเข้าสู่วัยมัธยมศึกษาตอนต้น แก้วตายังคงเป็นเด็กสาวผู้รักกิจกรรม เธอเข้าร่วมทีมกรีฑาของโรงเรียน วิ่งเร็วและคล่องแคล่วจนได้รับเหรียญรางวัลมากมาย แต่ในทางกลับกัน ผลการเรียนของเธอยังคงรักษาระดับ 'คาบเส้น' เอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น แก้วตาคิดเสมอว่าชีวิตมีไว้ใช้กับการเคลื่อนไหว การนั่งอยู่กับโต๊ะเรียนเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย เธอทุ่มเทเวลาให้กับการซ้อมกีฬาและเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆ จนลืมหน้าที่สำคัญ​ในขณะเดียวกัน ดวงใจสอบเข้าเรียนในห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ได้ด้วยคะแนนอันดับหนึ่ง เธอเปรียบเสมือนดวงดาวจรัสแสงในเรื่องการเรียน ทุกคนในโรงเรียนรู้จักดวงใจในฐานะเด็กอัจฉริยะที่พูดน้อย เรียบร้อย และมีรอยยิ้มที่งดงาม ทว่า โชคชะตากลับชื่นชอบการกลั่นแกล้ง มนุษย์เรามักไม่ได้ครอบครองทุกสิ่งอย่างสมบูรณ์แบบ​ช่วงภาคเรียนที่สองของ ม.2 ดวงใจเริ่มมีอาการผิดปกติที่สะโพกด้านขวา เริ่มต้นจากอาการปวดหนึบๆ ยามที่ต้องเดินขึ้นบันไดอาคารเรียน ดวงใจคิดว่าเป็นเพียงอาการปวดกล้ามเนื้อธรรมดาจึงไม่ได้บอกใครและฝืนทนเรื่อยมา แต่ทว่าอาการกลับรุนแรงขึ้นทุกวัน จากที่เคยเดินได้เป็นปกติ ดวงใจเริ่มต้องเ

วันแห่งความภาคภูมิใจสูงสุดของครอบครัวมาถึง แก้วตาเรียนจบปริญญาตรีนิติศาสตรบัณฑิตภายในเวลาสี่ปีเต็ม แถมยังคว้าเกียรตินิยมมาครองได้สำเร็จ บรรยากาศในวันพระราชทานปริญญาบัตรอบอวลไปด้วยความสุข มิ่งและอุบลในชุดเสื้อผ้าที่ดีที่สุดเดินทางมาจากต่างจังหวัด ใบหน้าของพ่อและแม่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและหยาดน้ำตาแห่งความปลื้มปีติ หลังจากถ่ายรูปครอบครัวเสร็จ แก้วตาจูงมือดวงใจแยกตัวออกมาที่ลานร่มไม้เงียบๆ เธอถอดเสื้อครุยปริญญาตัวยาวสีดำแถบสีแดงของเธอออก แล้วนำมาสวมใส่ให้กับดวงใจอย่างเบามือ พร้อมกับสวมหมวกปริญญาบนศีรษะของน้องสาว ดวงใจตกใจ "พี่แก้วตา ทำอะไรน่ะ นี่มันของพี่นะ" แก้วตากอดน้องสาวจากด้านหลังพลางกระซิบ "ปริญญาใบนี้เป็นของดวงใจครึ่งหนึ่งนะดวงใจ ถ้าไม่มีสมองของเธอ คอยติวให้พี่ คอยชงน้ำอุ่นให้พี่ในคืนที่พี่ท้อ พี่คงไม่มีทางใส่ชุดนี้ได้เลย เธอบอกว่าเธอเป็นภาระ แต่รู้ไหมว่าเธอคือแรงบันดาลใจเดียวที่ทำให้พี่เรียนจบกฎหมาย" ดวงใจน้ำตาไหลอาบแก้มลูบเนื้อผ้าครุยด้วยความตื้นตันใจ สองพี่น้องกอดกันกลมใต้ร่มไม้ ความสำเร็จนี้ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นของ "แก้วตาดวงใจ" ที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน​หลังจากเรียนจ

เวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็วปานกะพริบตา... สิบห้าปีผ่านไป แก้วตากลายเป็นทนายความอาวุโสที่มีชื่อเสียงในเรื่องความยุติธรรม เธอดูแลมิ่งและอุบลจนกระทั่งท่านทั้งสองสิ้นลมหายใจไปตามอายุขัยด้วยความกตัญญูและสงบที่สุด หลังจากเสร็จสิ้นงานศพของบุพการี แก้วตาในวัยห้าสิบปีเศษเริ่มมองเห็นความร่วงโรยของตัวเอง ผมบนศีรษะเริ่มมีสีดอกเลาแซม ผิวพรรณเหี่ยวย่นลงไปตามกาลเวลา เธอนั่งมองบ้านริมคลองที่บัดนี้เงียบเหงาลงไป แล้วคิดถึงดวงใจน้อยๆ ของเธอที่ตอนนี้กลายเป็นแม่ชีอาวุโสอยู่ในวัดป่าอันห่างไกล ความผูกพันในใจไม่เคยจืดจางลงเลย​ทางด้านแม่ชีดวงใจ บัดนี้เธอจำพรรษาอยู่ในวัดป่าลึกมานานกว่าสิบห้าปี อายุที่มากขึ้นทำให้อวัยวะทุกส่วนเสื่อมถอย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ข้อสะโพกเทียม ที่ใส่มาตั้งแต่เยาว์วัย บัดนี้มันเริ่มหลวมและหมดอายุใช้งานตามกาลเวลา ทุกครั้งที่แม่ชีดวงใจขยับกายหรือพยายามลุกขึ้นยืน กระดูกจะเสียดสีกับโลหะจนเกิดอาการเจ็บปวดร้าวไปถึงทรวงอก การเดินจงกรมรอบศาลาพึ่งพาไม้เท้าพยุงแทบไม่ไหว พระลูกวัดแนะให้แม่ชีไปผ่าตัดเปลี่ยนรอบสอง แต่แม่ชีดวงใจปฏิเสธ "สังขารมันฟ้องครูแล้ว จะไปแต่งเติมอะไรมันอีก" แม่ชีเลือก

สายฝนในฤดูปลายฝนต้นหนาวมักจะตกกระหน่ำซัดสาดลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงน้ำหยดลงบนหลังคาสังกะสีดังกระทบกันราวกับกลองรบที่ตีรัวเร้าใจ ความชื้นแฉะของไอดินและกลิ่นอับของไม้เก่าในบ้านริมคลองแสนยากจนดูเหมือนจะกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของคนที่มีร่างกายอ่อนแออย่างดวงใจแก้วตาตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยเสียงไอที่ดังสะท้อนออกมาจากห้องข้างๆ เธอรีบกระเด้งตัวขึ้นจากฟูก ลืมนึกถึงความเหนื่อยล้าจากการวิ่งเล่นไล่จับตั๊กแตนมาทั้งวัน แก้วตารีบคว้าตะเกียงน้ำมันก๊าดที่วางอยู่ข้างหมอนแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาดวงใจที่กำลังนอนซมอยู่บนเตียงภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเด็กหญิงวัยสิบขวบแทบหยุดเต้น ดวงใจตัวเล็กและผอมบางนอนขดตัวสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเก่า ใบหน้าที่เคยขาวซีดบัดนี้กลับแดงก่ำด้วยพิษไข้ ลมหายใจเข้าออกของน้องสาวดังเป็นเสียงวี๊ดแหลมสลับกับเสียงไอค่อกแค่กที่ดูเหมือนจะลากเอาความเจ็บปวดจากปอดออกมาด้วย"ดวงใจ! เป็นอะไรมากไหม!" แก้วตาโผเข้าไปกอดร่างน้องสาวไว้แน่น สัมผัสจากผิวหนังที่ร้อนจี๋เหมือนเตาไฟทำให้แก้วตารู้สึกหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนดวงใจลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก แววตาที่เคยสดใสยามพูดคุยเรื่องหนังสือกับพ

แสงแดดอ่อนๆ ในยามเช้าทอดตัวผ่านใบมะพร้าวที่เอนลู่ไปตามแรงลม คลองแสนแสบในเช้าวันนี้ดูจะมีชีวิตชีวามากกว่าทุกวัน สำหรับแก้วตาและดวงใจ เช้าวันนี้ไม่ใช่แค่วันธรรมดา แต่มันคือวันเปิดภาคเรียนที่สอง ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทั้งคู่ต่างเฝ้ารอมาตลอดการพักฟื้นที่ยาวนานแก้วตาสวมชุดนักเรียนรีดเรียบกริบ เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาที่ดวงใจเป็นคนเขียนสรุปวิชาคณิตศาสตร์ให้ลงในกระเป๋านักเรียนอย่างทะนุถนอม มือของเธอขยับจัดปกเสื้อให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปมองดวงใจที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าข้างหน้าต่าง แม้ร่างกายของน้องสาวจะยังคงดูผอมบางและต้องอาศัยการพ่นยาอยู่บ้าง แต่วันนี้ดวงใจมีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยพลัง“พี่แก้วตา วันนี้ใจไม่ได้ไปโรงเรียนกับพี่ แต่ใจจะอ่านหนังสือวิชาภาษาไทยบทที่เหลือให้จบ แล้วจะสรุปย่อไว้ให้พี่ตอนเย็นนะ” ดวงใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสแก้วตาเดินเข้าไปคุกเข่าต่อหน้าดวงใจ สบตากับน้องสาวด้วยแววตาที่จริงจัง “ขอบใจนะดวงใจ พี่สัญญาว่าวันนี้จะตั้งใจเรียนให้มากกว่าทุกวัน พี่จะจดทุกคำที่ครูสอน แล้วจะกลับมาเล่าให้ฟังอย่างละเอียดเลย เราสองคนจะเรียนไปพร้อมกัน ถึงแม้ตัวเราจะอยู่คนละที่ แต่ใจเราน่ะ...