Cainan’s POV“Gising na, Cainan, naghihintay na ang sasakyan sa ibaba,” ang boses ni Giselle ay tumugtog sa loob ng ulo ko, pero nang imulat ko ang mga mata, walang katabi ang kama.Nagising ako sa maling gilid ng kama sa hotel room. Mahigpit na nakasara ang velvet curtains, hindi makakapasok ni kahit isang sinag ng daylight, at sobrang tahimik ng buong kwarto. Masakit na masakit ang ulo ko, parang may ritmo na pumipitik. Sandali akong nakahiga ng patag sa likod, nakatitig sa dilim, sinusubukan alalahanin ang magulong mga pangyayari noong nakaraang gabi.May gala. Paulit-ulit na inabot sa akin ng isang tao ang mga inumin sa bar. Si Giselle na hinila ako palabas patungo sa naghihintay na town car. Naalala ko na balak kong umuwi sa mansyon. Malinaw na malinaw kong naalala na iyon talaga ang plano ko. Pero sa pagitan ng ikalawang baso ng scotch at ikatlo, nawala na ang sinulid ng balak na iyon. Ngayon, nandito ako, nakasuot pa rin ng gusot na dress shirt, at mag-isa.Wala na si Giselle.
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-07-12
เข้าสู่ระบบ
