Ang Libingan ni Vivienne

 Reina’s POV

“May hinahanap ka bang partikular na uri, Miss, o kukuha ka na lang ng karaniwang puting lilies?” tanong ng matandang tindera sa tabing-daan habang itinataas ang isang sariwang bungkos.

Sumandal ako nang mabigat sa kahoy na balangkas ng tindahan. Ang matamlay na sakit sa aking tadyang ay nagpapaalala sa akin ng mga limitasyon ko. “Wala po ngayong lilies. Bigyan niyo na lang po ako ng simpleng puting tulips. ‘Yung nasa maliit na glass jar.”

“Ah, mga bulaklak ng tahimik na puso,” bulong niya habang ibinabalot ang basang tela sa mga tangkay. “Sampu lang po.”

Inabot ko sa kanya ang pera, kinuha ang mga bulaklak, at bumalik sa kotse. Hindi ko naman talaga planong pumunta sa room. Buong-buo ang isip ko na diretso na sa bahay pagkatapos ng courthouse, pero kusang magmaneho ang mga kamay ko tungo sa labas ng lungsod. Bago ko namalayan, nakaparada na ako sa harap ng malalaking iron gates ng sementeryo.

Malamig na hangin ang sumalubong habang naglalakad ako sa batong daanan. Ang tuyong dahon ay nagkakagusto sa ilalim ng aking sapatos. Huminto ako nang marating ang malaking marmol na lapida. Vivienne Voss.

Luhod ako sa mamasa-masang damo; hindi pinansin ang matalim na hapdi sa mga tuhod. “Pasensya na po, Vivienne,” bulong ko habang inilalapag ang mga tulips sa harap ng malamig na bato. “Sinubukan ko. Talagang sinubukan ko sa loob ng tatlong taon. Pero hindi ko na kayang ituloy ‘to. Hindi ko na kayang hayaan siyang wasakin ako hanggang wala nang natira.”

Naiwan ako roon sa nagyeyelong lupa hanggang sa maging manhid na ang mga kasukasuan ko dahil sa lamig. Ang matandang babaeng minahal ako na parang sariling pamilya ay hindi na makaka protekta sa akin, at oras na para protektahan ko na ang sarili ko.

Pagbalik ko sa mansyon, mabilis at determinado ng gumalaw ako.

Hinila ko ang dalawang malalaking walang laman na maleta mula sa guest closet at inihagis sa kama. Wala akong kinuha na kahit isang luxury item. Ang mga simpleng damit ko lang bago pa kami ikasal at ilang libro na binili ko gamit ang sarili kong maliit na ipon ang isinama ko. Iniwan ko ang lahat ng designer dress na binayaran niya na nakasabit sa aparador. Iniwan ko rin ang mga mamahaling French perfume na maayos na nakahanay sa vanity table na parang makinang na tropiko ng salamin.

Nang maisara ang mga bag, lumabas ako patungo sa kusina. Tinanggal ko ang aking wedding ring at nilagay ko ito sa patag na ibabaw ng mga naka-sign na divorce papers.

Tinitigan ko ang gintong singsing nang eksaktong tatlong segundo. Pagkatapos ay tumingin na ako sa ibang direksyon, malinaw at walang luha ang mga mata.

Naupo ako sa isang wooden stool sa gitna ng kusina, nanonood habang tumitick ang mga minuto sa wall clock. Nanatili akong ganito nang buong isang oras. Kailangan kong siguraduhin na hindi ako tumatakbo dahil sa biglaang takot. Nang tumunog ang orasan, matatag at kalmado pa rin ang tibok ng puso ko. Wala akong nararamdaman gulat. Tanging ganap na kalinawan lang.

Habang ginagawa ko ang huling pag-ikot sa mga drawer ng kwarto, napadpad ang mga daliri ko sa isang makapal na piraso ng parchment na nakatago sa pinakadulong bahagi ng nightstand.

Ito ang sealed na sulat ni Vivienne.

Ibinigay niya ito sa akin bago niya tuluyang ipinakita ang mga mata tatlong taon na ang nakalipas. “Buksan mo kapag kailangan mo nang kailangan, Reina,” sabi niya noon. Dalawang beses ko nang inabot ang para sa mga pinaka madilim na gabi ng aming kasal, pero sa dalawang pagkakataon din ay binitawan ko. Hindi pa ako handa noon na harapin ang anumang katotohanang iniwan niya.

Binuksan ko ang maliit kong carry-on bag at maingat na isinilid ang sulat sa pagitan ng aking travel documents. Hindi pa rin ako handang basahin ito ngayon, pero tiyak na isasama ko ito.

Malakas na busina ng sasakyan sa labas ang nagpahayag na dumating na ang airport ride ko.

Kinuha ko ang mabibigat na hawakan ng mga maleta at naglalakad patungo sa front door. Pero nang makadaan ako sa window ng kusina, tumigil ang mga paa ko. Isang maliit na paso ng halamang fern sa windowsill ang ganap na tuyot na; ang berde nitong dahon ay naging britil dahil sa kapabayaan.

Ibinaba ko ang mga bag sa rug. Bumalik ako sa sink, nilagyan ng malamig na tubig ang isang baso, at dahan-dahang ibinuhos ito sa tuyot na lupa. Binuksan ko pa nang bahagya ang bintana para makahinga ng sariwang hangin ang halaman.

“Paalam,” bulong ko sa walang laman na kwarto.

Kinuha ko muli ang mga maleta, lumampas sa threshold, at isinara ang mabigat na oak na p***o sa likuran ko nang hindi man lang lumingon.

Inilagay ng driver ang mga bagahe sa trunk habang ako naman ay umupo sa backseat. Umungol ang makina ng sasakyan at umalis kami sa curb, iniiwan nang tuluyan ang Voss estate.

Biglang lumiwanag ang screen ng phone ko sa kamay ko. Nanginginig ito sa palad ko. **Cainan.** Paulit-ulit na kumislap ang pangalan niya sa salamin; ang tunog ng ringtone ay pumupuno sa tahimik na sasakyan. Tinitigan ko ang screen, nanonood habang umiikot ang indicator hanggang sa tuluyang mawala ang tawag at mapunta sa voicemail.

Walang pag-aatubili, pinindot ko ang power button, hinawakan ito hanggang maging ganap na itim ang screen, at itinago ang telepono sa pinakailalim ng aking purse. Isinakdal ko ang ulo ko sa malamig na salamin ng bintana, nanonood habang unti-unting nagiging blur ang mga matataas na gusali ng New York City habang papunta kami sa highway.