Ang Bracelet

 Reina’s POV

“Kunin mo ‘to at itigil mo na ang pagda-drama nang wala namang saysay,” sabi ni Cainan habang ini-slide ang isang maliit na parisukat na velvet box sa ibabaw ng marmol na kitchen island.

Hindi man lang niya ako tiningnan. Nakatitig pa rin siya sa kanyang relo, sinusuri ang oras habang patuloy na tumutugtog nang walang pasensya ang kanyang mga daliri sa counter.

Tiningnan ko ang box, pagkatapos ay tumingala sa kanya. “Ano ‘to, Cainan?”

“Isipin mo na lang na settlement ‘yan para sa kagaguhan mo kamakailan,” sagot niya nang walang emosyon habang kinukuha ang susi ng sasakyan mula sa bulsa. “Isang token para matapos na natin ‘tong hospital drama. Buksan mo.”

Parang manhid ang mga daliri ko nang inabutan ko at buksan ang takip. Sa loob, nakahiga sa itim na seda ang isang diamond tennis bracelet. Ang mga puting bato ay sumasalamin sa ilaw ng kusina. Kumikinang ang sobrang liwanag. May maliit at elegante na Paris label na nakasabit sa clasp.

Kumirot ang dibdib ko, pero hindi dahil sa naghihilik ang tadyang. Ito ‘yung mismong bracelet na itinuro ko sa isang high-fashion magazine isang taon na ang nakalipas. Naalala ko nang malinaw ‘yung hapon na ‘yon. Buong excited kong inabot sa kanya ang pahina para ipakita, pero hindi man lang siya tumingin sa laptop niya.

“Gusto mo ba?” tanong niya, patag na patag ang boses.

“Talaga bang binili mo ‘to para sa akin?” bulong ko habang inikot-ikot sa mga kamay ko ang mabigat na metal. Pinagsabihan ko ang sarili ko na huwag maramdaman ang ano. Pinagsabihan ko ang sarili ko na manatiling manhid. Pero hindi nakinig ang isip ko sa babala at biglang nagdagsaan ang lahat ng emosyon.

“Sabi ko nga, para sa abala,” sagot ni Cainan, ganap na iniiwasan ang tanong ko. Muling sinuri niya ang relo bago humakbang patungo sa hallway. “May anniversary gala ang firm mamaya. Huwag mo akong antayin. Matulog ka nang maaga at inumin mo ang gamot mo sa tamang oras.”

“Hindi ba tayo pupunta nang magkasama?” tanong ko.

“Kakauwi mo lang kaninang umaga mula sa ospital, Reina. Kailangan mo ng pahinga,” sabi niya, tapos na ang usapan. “Gabihin ako.”

Umalis siya bago pa ako makapagsalita.

Makalipas ang ilang oras ng gabi, tahimik na tahimik ang buong bahay. Nilunok ko ang gamot sa sakit kasama ng isang basong tubig at gumapang papunta sa malaking walang laman na kama. Sobrang ingay ng katahimikan sa kwarto, kaya kinuha ko ang remote at binuksan ang telebisyon para may kaunting ingay.

Biglang bumukas ang screen at agad na nagpakita ng live broadcast mula sa mismong luxury gala na pinupuntahan ni Cainan.

“At dito naman natin ang lalaking pinag-uusapan, CEO Cainan Voss!” masiglang anunsyo ng TV host.

Lumipat ang camera sa entrance ng ballroom. Naglakad si Cainan sa red carpet na nakasuot ng tailored black tuxedo. sobrang gwapo. Pero hindi siya mag-isa. Nakadikit nang mahigpit si Giselle sa braso niya. Nang itaas niya ang kamay para kumaway sa mga camera, tinamaan ng ilaw ang pulso niya.

Nakita ko ang mismong diamond bracelet sa pulso ni Giselle.

“Oh my goodness, Giselle!” sigaw ng isang female reporter habang iniabot ang branded na mikropono. “Iyan ba ‘yung exclusively released eternal-cut piece mula sa Maison De L’amour? Inanunsyo ng brand na isa lang ang naipadala sa buong bansa!”

Itinaas ni Giselle ang pulso niya, pinakikinggan ang mga bato diretso sa camera bago pa lalong hinigpitan ang yakap sa braso ni Cainan. “Oo, ito nga. Sobrang pinaghirapan ng baby ko para sorpresa in ako. One-of-a-kind at exclusive lang sa akin.” Yumuko siya at nagbigay ng matagal na halik sa pisngi ni Cainan.

Nahinto ang paghinga ko.

Kung isa lang ang ipinadala sa buong bansa at kasalukuyang kumikinang sa telebisyon sa pulso ng ibang babae… ano naman ‘yung nasa velvet box sa nightstand ko?

Mabilis akong bumangon, hindi ko pinansin ang sakit sa tadyang, at kinuha ko ang velvet box sa nightstand. Kinuha ko ang phone ko at dumiretso sa opisyal na website ng Paris jewelry brand. Tiningnan ko nang mabuti ang luxury catalog, binuksan ang high-resolution na larawan ng orihinal na bracelet, at ikinumpara ang mga detalye sa ilaw ng kwarto.

Hindi tugma ang diamond cuts sa bracelet ko sa authentic serial placement sa website. Mas makapal ang clasp nito at bahagyang mas magaan ang metal.

Peke ito. Isang mamahaling, magaling na kopya, pero peke pa rin.

Binili ni Cainan ang tunay na authentic diamond para kay Giselle, at binigay sa akin ang replika para patahimikin ako pagkatapos ng dalawang linggong pagkawala niya. Ibinagsak ko ang peke na bracelet sa mesa, pinatay ang telebisyon, at nahiga sa dilim. Sa susunod na apatnapung minuto, nalunod ako sa sariling isip, puno ng disgusto sa sarili dahil halos naniwala akong nagsisisi siya.

Kinabukasan ng umaga, hindi pa man sumisikat nang husto ang araw ay umungol na nang husto ang phone ko sa kama. Sunod-sunod na news alerts at social media tags.

Binuksan ko ang screen. Sa front page ng bawat pangunahing celebrity blog ay malaking, malinaw na larawan nina Cainan at Giselle sa labas ng gala. Hindi ito staged corporate photo. Tunay na matalik na halik. Nakadikit ang mga daliri niya sa mahaba nitong buhok. Naka-yuko ang mukha niya habang nakatayo sila sa tabi ng bukas na p***o ng sasakyan niya.

Nagkagulo na ang comment sections.

“Nasaan ang legal wife?” tanong ng isang user.

“Hindi kayang panatilihin ni Reina ang isang lalaking katulad niya kahit subukan niya,” sabi pa ng isa.

“Sham ang kasal mula pa sa simula,” sigaw ng isang top headline.

Bago ko pa tuluyang maproseso ang kahihiyan ng publiko, dumating ang text message mula sa unknown at blocked na numero. Isang video file. Nangangatal ang mga daliri ko nang i-tap ang d******d.

Bumukas ang video sa isang madilim na hotel room. Mababa ang ilaw, pero malinaw na malinaw ang dalawang katawan na gumagalaw sa kama. Si Cainan at si Giselle. Tatlumpung segundong clip ng purong pagtataksil.

Dumating agad ang pangalawang mensahe: “Dapat makita mo kung ano pa rin ako sa lalaking ninakaw mo. Hindi ka kailanman naging sapat para sa kanya, at hindi ka rin magiging sapat.”

Nanghina ang tuhod ko. Bumagsak ako sa malamig na tiles ng bathroom floor. nahulog ang phone sa kamay ko. Nakaupo ako roon sa dilim, buong katawan ko nangangatal habang pinipilit kong huminga. Hininga ko ang sakit hanggang tumigil na ang pagyanig.

Tumayo ako, binuksan ang gripo, at nag-splash ng malamig na tubig sa mukha ko. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Wala na ang malungkot at pathetik na babaeng namamalimos ng kahit konting pagmamahal.

Kinuha ko ang phone at agad kong tinawagan ang lawyer ko.

“Reina? Okay ka lang ba?” tanong ng lawyer. Sumagot sa unang ring.

“Kailangan kong baguhin ang hitsura ng mga dokumento,” sabi ko, matatag at walang emosyon ang boses. “Ayaw ni Cainan pirmahan ang kahit anong may salitang 'Divorce' sa cover. Akala niya laro-laro lang ‘to. I-redesign ang papeles. Itago mo bilang hospital financial documents at guardian release forms. Hindi siya magbabasa kung akala niya tungkol sa medical bills ko.”

“Sigurado ka ba, Reina? Kapag niloloko natin siya sa pagpirma—”

“Sige lang,” utos ko. “Gusto ko nang handa ‘yan ngayong hapon.”

Nang dumating si Cainan noong gabing iyon, hinihintay ko na siya sa gitna mismo ng entrance hallway. Pumasok siya sa front door habang nakadikit ang phone sa tainga. tumitinginting ang susi sa kamay.

“Oo, Giselle, sinabi ko na sa marketing team na hawakan ang press release,” sabi ni Cainan sa telepono, puno ng pagkilala ang boses. “Huwag kang mag-alala sa media tags.”

Humakbang ako palapit, hinaharangan ang daan niya patungo sa living room. Huminto siya; salubong ang kilay sa inis habang tumitingin sa akin. Hindi niya ibinaba ang telepono.

“Cainan, kailangan ko ng pirma mo,” sabi ko nang malakas habang iniabot ko ang clipboard na may modified documents. “Ipinadala ng hospital ang follow-up discharge forms. Kailangan ng guardian’s signature para sa natitirang medical insurance coverage.”

Tumingin si Cainan nang masama at tinakpan ang mikropono ng palad. “Pwede bang mamaya na? Importanteng tawag ‘to.”

“Hindi puwede,” sinungaling ko nang mahusay, walang emosyon ang mukha. “Naghihintay na ang courier sa labas ng gate para i-mail agad. Pirmahan mo na para makaalis na sila.”

Buntong-hininga siya nang iritado. Hindi man lang niya binasa ang kahit isang linya sa papel. Hindi niya tiningnan ang fine print o ang mga nakatagong legal clauses sa ilalim ng hospital letterhead. Iniabot lang niya ang kanang kamay.

Inilagay ko ang ballpen sa mga daliri niya.

Mabilis na sinulat ni Cainan ang pirma niya sa ibaba ng dalawang kopya. Ang isip niya ay nasa babaeng kausap sa kabilang linya.

“Opo, nandito pa rin ako, babe,” sabi niya pabalik sa telepono habang iniabot sa akin ang clipboard. “Hindi, si Reina lang ‘yon na may hospital paperwork. Anyway, tungkol sa dinner bukas…”

Diretso siyang lumakad palampas sa akin patungo sa private study. Nakaamba ako sa hallway, mahigpit na hawak ang signed papers sa dibdib ko. Tatlong taon ng buhay ko, tatlong taon ng tahimik na pagdurusa at sirang pangako, ay natunaw nang tahimik sa isang ordinaryong tawag sa mistress niya. Mula sa likod ng saradong p***o ng study, narinig ko siyang tumawa sa sinabi ni Giselle.

Kinabukasan ng umaga, isinampa ko ang papeles sa courthouse.

Dalawang oras pagkatapos, nakatayo ako sa labas sa konkreto ng kalye nang mag-vibrate ang phone ko. Email confirmation mula sa lawyer ko. Opisyal na ang filing. Nagsimula na ang proseso.

Nakatayo ako sa ilalim ng kulay-abong langit, hinihintay ang mga luha, hinihintay ang galit na wasakin ako. Pero wala akong nararamdaman. Isang malalim, nakakatakot na kawalan ang tumira sa dibdib ko, at alam ko mula sa nakaraan na ang wala ay laging pinakamasamang nararamdaman. Ibig sabihin, nagtatago ang bagyo, naghihintay na dumating nang sabay-sabay.