All Chapters of บทเรียนรักของท่านประธาน NC25+: Chapter 21 - Chapter 25

บทที่ 21ฮันนีมูนเวลาผ่านพ้นไปจนถึงวันเดินทางที่ทั้งสองต้องไปฮันนีมูนกันที่ภูเก็ต น้ำรินเป็นคนบอกเขาให้มาเที่ยวที่นี่เพราะว่าเธอไม่อยากเดินทางไกล นั่งเครื่องบินมาลงที่นี่ก็จบแล้วเธอรู้ว่าเขามีงานเยอะถ้าต้องเดินทางไปต่างประเทศ มันคงจะสูญเสียพลังงานอยู่ที่นี่เขาอยากประสานงานกับลูกน้องได้ง่าย อีกอย่างที่จังหวัดภูเก็ตก็มีช็อปน้ำหอมของเขาด้วย ถือว่าเป็นการมาตรวจงานโดยที่ไม่ได้บอกให้พนักงานรู้ล่วงหน้า ทั้งสองเดินทางมาถึงโรงแรมขึ้นชื่อของภูเก็ต มันเป็นวิลล่าส่วนตัวอยู่บนภูเขาที่ถูกล้อมไปด้วยน้ำทะเลสีใส พนักงานขนของขึ้นมาให้ครามก็ยื่นชิปให้จำนวน 500 บาท เขาหันมามองน้ำรินเธอกำลังเปิดประตูริมระเบียงให้คลื่นทะเลซัดเอาลมเย็นเข้ามาในห้อง"เธอชอบทะเลเหรอ?""ชอบมากเลยค่ะ ตอนเด็กๆ ทุกครั้งที่ปิดเทอมคุณพ่อฉันจะพามาเที่ยวทะเลเป็นประจำแต่พอหลังจากพ่อฉันเสีย ฉันก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนเลย""ถ้าเธอหิวเธอก็สั่งอะไรมากินได้เลยนะ ฉันเพิ่งกินกาแฟไปยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่""ฉันก็ยังไม่ค่อยหิวค่ะได้แซนด์วิชกับชาไข่มุกไปก็ยังอิ่มอยู่เลย"เธอเดินออกมาด้านนอกช่วยดูนักท่องเที่ยวเล่นน้ำส่วนที่พักของเธอจะมีสระน้ำส่วนตั

บทที่ 23ลองใช้ชีวิด้วยกันเช้าวันใหม่ที่แสนปวดหัวเมื่อคืนน้ำรินไม่ได้นอนเลยทั้งคืน วันนี้เธอตื่นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ของครามดังขึ้นไม่หยุด เขาเองก็รำคาญรีบควานหาโทรศัพท์ข้างหัวเตียงเพื่อกดรับสาย แม้น้ำรินไม่ได้อยากฟังไม่ได้อยากรับรู้แต่เพราะเธอนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา มันทำให้เธอได้ยินทุกอย่างทุกการสนทนา"มีอะไร"(เรื่องคดีที่ให้ดิฉันตามตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะคะ โรงงานผลิตหัวเชื้อยอมตกลงรับข้อเสนอของเราด้วยการชดใช้ค่าเสียหายตามจำนวนที่คุณครามเรียกร้องไปค่ะ แต่ขอแลกกับปิดข่าวทุกอย่างห้ามบอกสื่อเพราะมันจะทำให้โรงงานได้รับความเสียหายมากกว่านี้ค่ะ)"ก็ตามนั้น"(คุณครามจะให้ดิฉันเข้าไปพบไหมคะ)"ฉันมาฮันนีมูนที่ภูเก็ตไว้วันจันทร์ค่อยมาเจอกันที่บริษัท""... ก็ได้ค่ะ"จบการสนทนาหลังจากวางสายครามก็ลืมตามองคนตรงหน้า เธอมองเขาตาแป๋วดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงคอแต่ก็ไม่สามารถปกปิดร่องรอยที่เขาทำเอาไว้ได้เลย"แอบฟัง?"น้ำรินรีบส่ายหน้าเธอไม่ได้แอบฟังเสียงลำโพงดังขนาดนั้นใครบ้างจะไม่ได้ยิน"เปล่านะคะเสียงดังขนาดนั้นใครจะไม่ได้ยินบ้าง""ทนายฉันโทรมาเรื่องโรงงานผลิตหัวน้ำหอมที่มีปัญหา""ทนายผู้หญิงหร

บทที่ 25อาการออกวันนี้น้ำรินต้องเข้ามาเคลียร์งานที่บริษัทอีกนิดหน่อย ก่อนจะถึงวันหยุดยาวเธอตั้งใจว่าจะนอนพักไม่ทำอะไรทั้งนั้น มาถึงเธอก็รีบเตรียมเอกสารเพื่อเข้าห้องประชุมแต่อาการพะอืดพะอมของเธอ มันทำให้กายต้องรีบเข้ามาประคองแล้วพาเธอมานั่งพักหน้าห้องประชุม"คุณน้ำรินเป็นอะไรครับให้ผมแจ้งคุณครามไหมครับ""น่าจะพักผ่อนน้อยค่ะ เดี๋ยวก็คงดีขึ้น""ถ้าไม่ไหวบอกผมนะครับหรือจะกลับไปพักก่อนก็ได้เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง""ไม่เป็นไรค่ะรินไหว"เมื่อเธอยืนยันหนักแน่นทั้งสองจึงพากันเข้ามาในห้องประชุมเพื่อเตรียมงานเตรียมเอกสารต่างๆ จนกระทั่งครามเดินเข้ามาทุกคนจึงเริ่มเปิดการประชุมหลังจากนั้นน้ำรินก็เริ่มมีอาการเวียนหัวแทบจะยืนไม่ไหว กว่าการประชุมจะจบลงเรียกได้ว่าสภาพร่างกายของเธอแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว เธอรีบสรุปงานให้เสร็จภายในครึ่งชั่วโมงจากนั้นก็ส่งให้กายแล้วเดินทางกลับโดยไม่ได้ร่ำลาหรือบอกให้ครามได้รู้เลยเมื่อครามเดินออกมาจากห้องทำงานวันนี้เขาเพิ่งเคลียร์เรื่องงบประมาณเสร็จจึงอยากพาเลขากับผู้ช่วยเลขาไปเลี้ยงฉลองด้วยกัน แต่ปรากฏว่าออกมาจากห้องก็ไม่เจอน้ำรินนั่งอยู่เขาจึงหันไปมองได้เลขาด้วยความสงส