Alle Kapitel von บทเรียนรักของท่านประธาน NC25+: Kapitel 11 – Kapitel 20

บทที่ 11ระวังจะเสียใจน้ำรินได้รับข่าวจากที่บ้านของเธอ ทันทีที่ครอบครัวของเธอได้รับเงินหลายสิบล้าน พ่อเลี้ยงของเธอก็เริ่มใช้หนี้บางส่วนและเตรียมพาคุณแม่ไปเที่ยวที่ต่างประเทศ โดยปล่อยให้เธอรับชะตากรรมหลังจากนี้เพียงลำพังสายตาของน้ำรินกวาดนอนไปรอบๆ คอนโดหรูของคราม เธอมาที่นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว มาถึงเขาก็เอาแต่นั่งทำงานอยู่ในห้องกระจกไม่ได้สนใจเธอที่นั่งอยู่ด้านนอก เขาบอกเพียงแค่คุณแม่ของเขาจะมาทานข้าวด้วยกันตอนเย็น เธอจึงตัดสินใจลุกขึ้นไปดูข้าวของในครัวว่ามีอะไรพอที่จะทำอาหารได้บ้าง"สวัสดีครับคุณน้ำริน ขาดเหลืออะไรบอกผมได้เลยนะครับ""สวัสดีค่ะคุณกาย ฉันตั้งใจอยากจะทำอาหารสำหรับมื้อเย็นค่ะ คุณครามบอกว่าคุณแม่ของเขาจะมาทานข้าวด้วย""ดูเหมือนว่าคุณครามจะไม่มีของสำหรับทำกับข้าวนะครับ เอาแบบนี้ไหมเดี๋ยวผมคุยงานกับคุณครามเสร็จ ผมจะขออนุญาตคุณครามพาคุณน้ำรินออกไปซื้อของที่ห้าง""ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณกาย""ด้วยความยินดีครับ"น้ำรินเดินกลับมานั่งที่เดิมข้าวของของเธอ เธอหยิบออกมาเป็นบางส่วน ไม่ได้รื้อข้าวของออกมาจนหมดมีเพียงชุดแค่ 3-4 ชุดเท่านั้นเพราะเธอตั้งใจว่าจะอยู่ที่นี่อีกไม่นาน ด้านคราม

**ตอนที่ 12 ไรท์ลงสลับกับบ้านส้มค่ะ คุณรี๊ดย้อนกลับไปอ่านใหม่นะคะ พรุ่งนี้อีบุ๊คเสร็จแล้วค่ะวันมะรืนน่าจะส่งพิสูจน์ตัวอักษรเลย**บทที่ 13หาที่อยู่ใหม่เช้าวันต่อมาน้ำรินสะดุ้งตื่นเพราะกลิ่นน้ำหอมที่ครามฉีดรอยฟุ้งมาหาเธอที่เตียงเธอรีบลุกขึ้นสำรวจร่างกายรอยแดงมันเพิ่มขึ้นมาจากเดิมแม้กระทั่งโคนขาก็ยังถูกเขาสร้างไว้ให้เธอดูต่างหน้า"ไปจัดการเรื่องที่อยู่ใหม่ของเธอซะแล้วเก็บของออกไปจากคอนโดฉันได้แล้ว""ค่ะ""ได้ที่อยู่แล้วก็ส่งรายละเอียดมาให้เลขาฉันได้เลย เดี๋ยวฉันให้ไอ้กายตามไปจ่ายเงิน""ไม่ต้องรบกวนคุณก็ได้ค่ะ""ที่อยู่ของเธอฉันจะจัดการซื้อให้แต่ฉันคงไม่ทำธุรกรรมเงินด้วยตัวเองและคงไม่ได้ใช้เป็นชื่อเธอในตอนนี้ ช่วงนี้แม่ฉันค่อนข้างเข้มงวดเรื่องเราสองคนถ้ารู้ว่ามีการถอนเงินหรือซื้อคอนโดเป็นชื่อของฉันหรือเธอน่าจะมีปัญหาตามมา""ได้ค่ะ"พูดจบเธอก็ลุกขึ้นยืนรีบหยิบชุดคลุมมาสวมใส่ส่วนครามได้แต่มองสำรวจร่างกายเธอผ่านกระจกบานใหญ่ รอยแดงแค่นั้นมันยังไม่สะใจเขาเลยแต่ช่างมันเถอะวันนี้เธอคงต้องแบกร่างอันบอบช้ำไปหาที่อยู่ใหม่จะได้ไปให้พ้นๆ จากชีวิตเขาสักทีเมื่อน้ำรินเดินออกมาจากห้องน้ำครามก็ไม่อยู่

บทที่ 15เล่นน้ำเกสรในเมื่อไม่มีอะไรแล้วน้ำรินก็ขอตัวเดินออกมาด้านนอก เพื่อมาเริ่มศึกษางานกับเลขาของคราม เขาเริ่มให้เธอดูรายละเอียดของสินค้าที่จะต้องไปพบกับลูกค้าในแต่ละวันวันนี้เธอไม่ต้องออกไปไหนแต่คอยอยู่รับสายโทรศัพท์แล้วคอยประสานงานกับเขาอีกที เขาอยากให้เธอทำความเข้าใจกับสินค้าเสียก่อนเมื่อครามเดินออกมาจากห้องเขาก็หันไปมองโต๊ะทำงานของผู้ช่วยเลขา น้ำรินกำลังทำความเข้าใจกับสินค้ามีการทดลองเทสสินค้าด้วยตัวเองร่างสูงเดินมาหาเธอแล้วยืนอยู่ตรงหน้าจ้องมองการทำงานที่ดูจริงจัง เธอจดน้ำหอมแต่ละตัวเอาไว้ในสมุดพกสีชมพู เขาจึงหยิบสมุดนั้นขึ้นมาดูเธอจดอย่างละเอียดและมีการใส่ข้อความโฆษณาในแบบของเธอด้วย"ฉันจะออกไปพบลูกค้าเธออยู่ที่นี่หากมีงานอะไรด่วนก็โทรแจ้งเลขาฉันเลย""ค่ะ"เมื่อครามเดินนำมาที่ลิฟต์เลขาก็รีบรวบเอกสารแล้ววิ่งตามมาติดๆ เธอได้แต่มองทั้งสองเดินหายเข้าไปในลิฟต์ จนกระทั่งครามหันมามองหน้าเธอประตูลิฟต์ก็ปิดพอดี ถึงเขาจะไม่อยู่แต่เธอรู้ว่าคนอย่างครามกำลังหาเรื่องจ้องจะเล่นงานเธอ เขาต้องดูเธอผ่านกล้องวงจรปิดที่นี่ เธอจึงตั้งใจทำงานเวลามีคนเอาเอกสารขึ้นมายื่นเธอก็จะโทรแจ้งให้เลขาทร

บทที่ 17เธออยู่กับใครคำตอบของครามทำให้น้ำรินสงสัยแต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ รอให้เขาพูดให้เสร็จเธอจะได้ตอบคำถามของเขา"คอนโดที่เธออยู่เป็นยังไงบ้างสุขสบายดีใช่ไหม?""ค่อนข้างดีมากเลยค่ะ ถึงจะเป็นคอนโดเก่าแก่มีมานานแต่ทุกยุคทุกสมัยก็ปรับเปลี่ยนไปตามเจ้าของ ระบบการรักษาความปลอดภัยค่อนข้างดีเพื่อนบ้านส่วนใหญ่จะเป็นข้าราชการและเป็นนักธุรกิจทั้งลูกส. ส นักการเมืองรวมทั้งหมอค่ะ""ก็ดีแล้วถ้าวันไหนแม่ฉันจะมาฉันจะบอกให้เธอรู้ จริงๆ เสื้อผ้าเธอเอาไปทิ้งไว้ที่คอนโดฉันบ้างก็ได้ มันจะได้ไม่ฉุกละหุกเกิดแม่ฉันมาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า""ได้ค่ะ""ไม่มีอะไรแล้วล่ะเธอออกไปเถอะ""ค่ะ"ถ้าจะถามแค่นี้คุยกันตั้งแต่เมื่อเช้าก็ได้แล้ว น้ำรินเดินกลับมานั่งที่โต๊ะพอดูเวลาตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงเธอจึงรีบตรวจแฟ้มเอกสารที่หัวหน้าแผนกแต่ละฝ่ายนำมาส่งเธอเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเธอก็ยื่นให้กายได้ตรวจสอบอีกครั้งก่อนที่กายจะรวบรวมเอกสารให้ครามตรวจสอบอีกรอบ จากนั้นก็ให้แต่ละฝ่ายไปยื่นเบิกงบประมาณกับฝ่ายบัญชีเอาเอง"คุณน้ำรินครับวันนี้ไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ""ไปค่ะเมื่อเช้ายังไม่ได้กินข้าวมาเลย โชคดีได้แซนด์วิชคุณป้าหน้าบริ

บทที่ 19ผู้หญิงโสโครก บริษัท Lustreครามเดินออกมาจากลิฟต์เขาไม่สนว่าตอนนี้จะมีพนักงานกำลังขึ้นนำเอกสารมาวางไว้ที่โต๊ะของเลขา เขาคว้าข้อมือของน้ำรินได้ก็ลากเธอเข้ามาในห้องทำงานน้ำรินถูกเหวี่ยงไปบนโซฟาเขาโมโหเธอโดยไม่มีสาเหตุ เธอยังไม่ได้ทำอะไรผิดเขามันคนไร้เหตุผลตั้งแต่บนรถก็ไม่พูดอะไรกับเธอ เธอส่งเอกสารสัญญาที่เซ็นกับคุณซอจุนให้ก็ไม่สนใจไม่เหลียวแลแม้แต่นิด"ฉันเจ็บนะคะ!""เธอนี่นับวันยิ่งทำตัวแรดเข้าไปทุกทีนะ!""ฉันไปทำอะไรฉันก็อยู่ของฉันเฉยๆ มาด่าฉันแบบนี้ฉันจะฟ้องคุณป้า!""อยากฟ้องก็ฟ้องไป อย่าคิดว่าฉันจะกลัวจำใส่กะโหลกบางๆ ของเธอเอาไว้ผู้หญิงแบบเธอมันเป็นผู้หญิงที่โคตรโสโครก!""คุณคราม! ถ้าฉันเป็นผู้หญิงโสโครกแล้วผู้ชายที่ใช้อวัยวะเพศมากกว่าใช้สมองแบบคุณเขาเรียกว่าอะไรคะ!""น้ำริน!" เอาสิเธอเองก็หมดความอดทนแล้วเหมือนกัน จู่ๆ ก็มาชี้หน้าด่าเธอแบบนี้ทั้งๆ ที่เธอไม่ได้มีความผิดอะไรเลย ที่เธอไม่อยากปฏิเสธคุณซอจุนตอนอยู่ในร้านอาหาร เพราะดูเหมือนว่าคุณซอจุนไม่ได้มีจุดประสงค์ที่อยากจะคุยกับเจ้าของบริษัทอย่างคราม แต่จุดประสงค์หลักของเขา เขาต้องการทำความรู้จักกับเธอเธอจึงชวนเขาคุยและเ