Todos os capítulos de รวมเรื่องสั้นสลิ้งแตก: Capítulo 51 - Capítulo 60

ไมเคิลกล่าวอย่างไม่ลังเล เมื่อหญิงสาวพาชมสวนจนทั่วแล้วขับรถกลับเข้ามาจอดที่หน้าบ้านเพื่อทำข้อตกลงทางธุรกิจ“อะไรนะคะ… ”เรนิตารู้สึกตกใจ…ด้วยคิดว่าเขาน่าจะเข้าไปดูทุเรียนในสวนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้เคียงเพื่อเปรียบเทียบคุณภาพและราคา ไม่คิดว่าเขาจะตกลงทำสัญญาทันทีหลังจากพาชมสวนได้ไม่นาน“ครับ… ผมตกลงทำสัญญา ผมเชื่อใจคุณ”ไมเคิลย้ำ…เขาใช้ความรู้สึกพิเศษที่มีกับหล่อน ยอมรับว่าเมื่อได้เจอตัวจริงก็ตกหลุมรักเรนิตาเข้าอย่างจัง“แน่ใจนะคะว่าจะไม่ดูทุเรียนสวนคนอื่นก่อน”“ไม่ครับ… เพราะผมมั่นใจว่าทุเรียนของคุณเรย์ต้องพูใหญ่น่ากินที่สุด… ”เขากล่าวขณะจ้องมองใบหน้าของหล่อน ค่อยๆ กวาดสายตาลงมาที่ทรวงอก เสื้อคอกว้างอวดเนื้อเนียนขาว สองเต้าเบียดกันจนล้นขึ้นมาสะดุดตาคำว่าทุเรียนของคุณต้อง ‘พูใหญ่’ ทำเอาหัวใจของหญิงสาวเจ้าของสวนทุเรียนกระตุกวูบ หนีบหน้าขาแน่นเมื่อสายตาของเขากวาดลงมาที่สะโพกของหล่อนขณะเอ่ยถึงพูทุเรียน“ขอบคุณค่ะ… ”เรนิตาพาไมเคิลเข้ามานั่งเขียนเอกสารสัญญาการซื้อขายและวางเงินมัดจำ รอเก็บเกี่ยวผลผลิตเมื่อทุเรียนแก่พร้อมเก็บเกี่ยวตามที่ตกลงกันไว้.....ใช้เวลาไม่นาน…การทำสัญญาซื้อขายทุเรียนก

เนื้อตัวของไมเคิลกำยำไปด้วยกล้ามเนื้อ เดาว่าเขาน่าจะออกกำลังกายอย่างหนัก รูปร่างจึงดูฟิตเฟิร์มสะดุดตาถึงเพียงนี้ แม้อายุถึงเลขสี่แล้วก็ตามผู้ชายคนที่ทำเอาเรนิตารู้สึกใจสั่นกลับออกไปแล้ว…หล่อนเหลือบตามองดูนาฬิกาทรงกลม แขวนเอาไว้ข้างฝาผนังห้องรับแขก อีกราวๆ สามชั่วโมงก็จะต้องออกไปเจอกับไมเคิลอีกครั้งตามที่นัดกันเอาไว้ครู่ต่อมา…วันนี้เรนิตารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก… อย่างน้อยผลผลิตของทุเรียนในสวนปีนี้ก็ขายได้หมดแล้ว และยังได้ราคาดีมาก เกินกว่าที่คาดหวังเอาไว้ ซึ่งเป็นเพราะว่าไมเคิลไม่ต่อราคาสักคำ‘อาบน้ำดีกว่า’เรนิตาพูดกับตัวเอง… ฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดีพร้อมกับก้าวเดินเข้ามาที่ห้องนอน ปิดประตูแล้วถอดเสื้อผ้าเพื่อจะเข้าไปอาบน้ำให้สบายเนื้อสบายตัวและในระหว่างนั้นโทรศัพท์ของหล่อนก็ส่งเสียงเรียกให้ต้องเดินกลับออกมาที่โซฟาปลายเตียง ชื่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทำให้เรนิตารีบกดรับ“สวัสดีจ้ะยัยพลอย… กำลังคิดถึงอยู่เชียว”เรนิตากรอกเสียงกลับไปหา ‘พลอยจันทร์’ ที่อยู่ต้นสาย คือเพื่อนรักของหล่อน“สวัสดีจ้ะยัยเรย์… นี่แกเห็นของขวัญวันเกิดที่ฉันส่งไปให้แล้วใช่ไหม หรือว่ายังไม่ได้รับ… ”พลอยจัน

“ไม่มีเมีย… เค้าเป็นพ่อม่าย”“นั่นไงล่ะเข้าทางพอดี พ่อม่ายกับแม่ม่ายเจอกัน… แบบนี้ต้องเรียกว่าบุพเพอาละวาด”“บ้า… แต่เย็นนี้คุณไมเคิลเขานัดฉันดินเนอร์ที่ร้านอาหารในเมือง… ”“อู้ววว… ฉันฟันธงว่าเขาตกหลุมรักแกเข้าแล้ว”พลอยจันทร์กล่าวราวกับว่ามีตาวิเศษ“บ้า… มันเร็วไปนะ… ”น้ำเสียงของเรนิตาบ่งบอกว่ากำลังเขินจนเพื่อนที่อยู่ต้นสายจับน้ำเสียงได้“ไม่เร็วหรอก… รักไม่ต้องการเวลา ดินเนอร์ให้มีความสุขนะเพื่อน… ฉันอยากให้แกสละโสดซะที”พลอยจันทร์กล่าวออกมาด้วยความห่วงใยจากใจจริง อันที่จริงเรนิตาก็เป็นม่ายมาเกือบสี่ปีแล้วหลังจากสามีของหล่อนป่วยและเสียชีวิตด้วยโรคโควิด เรนิตาก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจผู้ชายคนไหนอีกเลยหล่อนครองตัวเป็นกระดังงาลนไฟเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ ทั้งที่มีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่พยายามเข้ามาแจกขนมจีบกันมากมาย ด้วยอยากได้กระดังงาลนไฟดอกนี้ไปครอบครองเป็นเจ้าของ แต่เรนิตาก็ไม่สนใจใครครู่ต่อมา…ภายหลังวางสายสนทนาจากพลอยจันทร์ผู้เป็นเพื่อนรัก เรนิตาเดินกลับเข้ามาในห้องน้ำอีกครั้งพร้อมกับของขวัญที่ถือติดมือเอามาด้วยเรนิตาก้าวมายืนใต้ฝักบัวสีเงินวาว ยังไม่เปิดน้ำ แต่ความสบู่มาลูบล้างร่างกาย

ทำเอาบุหงาสะดุ้งคราง สูดปากพร้อมกับสไลด์ลำนิ้วเข้าออกในซอกหลืบของความเป็นสาวหล่อนช่วยตัวเองอย่างเมามัน เพลิดเพลินจนลืมไปว่าตอนนี้บดินทร์กลับมาแล้ว เสียงร้องครางคล้ายคนกำลังเจ็บปวดทรมานกับอะไรสักอย่าง แต่บดินทร์ฟังแล้วรู้ได้ในทันที ว่ามันคือเสียงที่เกิดจากความเสียวซ่าน“คุณไมค์คะ… เอาแรงค่ะเรย์อยาก”หญิงสาวพึมพำเรียกชื่อชายในจินตนาการ มือขยับดิลโด้เป็นจังหวะ ไมเคิลทำให้กุลสตรีม่ายที่วางตัวเรียบร้อยมาตลอดอย่างหล่อนต้องระเบิดความต้องการออกมาอย่างควบไม่ได้ “บ้าจริง… ทำไมเรารู้สึกกับเขามากมายขนาดนี้นะ… โอ๊ย… ทำไมเราอยากมากขนาดนี้”เรนิตานึกตำหนิตัวเอง…ยิ่งทำยิ่งรู้สึกทรมาน เพราะรู้ว่าของจริงกับดิลโด้นั้นเทียบกันไม่ได้จู่ๆ หล่อนก็รู้สึกอับอายกับสิ่งที่แอบทำ ทั้งที่มันเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ที่ต้องหาทางปลดเปลื้องความต้องการให้ตัวเองก่อนตัดสินใจขว้างดิลโด้ทิ้งลงถังขยะไปอย่างไม่ไยดีเพราะรู้สึกอับอาย เมื่อสติคืนกลับมาจึงเร่งอาบน้ำขัดถูผิวกายจนหอมกรุ่น แอบเร่งให้เข็มนาฬิกาเดินไวๆ เพื่อจะได้เจอกับชายที่หล่อนยอมรับว่าตกหลุมรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอตัวจริงในเวลาต่อมา

เขามองสบตาอย่างตะลึงกับความงดงามของเรนิตา แก้มนวลระเรื่อเปล่งปลั่งไปด้วยเลือดเนื้อของวัยสาวสะพรั่งหลังจากแอลกอฮอล์เข้าไปพลุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือด“ผิวคุณสวยมากครับ… ”ไมเคิลกวาดสายตาจากใบหน้าลงมาที่ซอกคอและทรวงอกอะร้าอร่าม ผิวพรรณของเรนิตาขาวเนียนสะอาดสะอ้าน เปล่งออร่ายิ่งกว่าดารา“คุณน่าจูบมาก… ”ภาพที่เห็นทำให้ไมเคิลเผลอเอามือไล้ลูบริมฝีปากเอิบอิ่มน่าจูบของหล่อนอย่างหักห้ามใจไม่ไหว“อุ๊ย… ”เรนิตาตื่นเต้น“คุณสวยเหลือเกิน… ”สายตาของทั้งสองประสานเข้าด้วยกันอย่างท้าทาย ในวินาทีที่ไมเคิลรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนไฟที่อยู่ใกล้กับเรนิตาซึ่งเป็นเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดี และหล่อนกำลังโหมไฟสวาทของเขาโดยไม่รู้ตัว“คุณไมค์… ”เรนิตาเรียกชื่อของเขาเพียงสั้นๆ หลังจากได้ทำความรู้จักคุ้นเคยกัน“ผมชอบคุณมาก… ”ไมเคิลสารภาพความในใจออกมา…“เรย์… เอ่อ… เรย์ก็ชอบคุณค่ะ” เจ้าของสวนทุเรียนตอบราวกับต้องมนต์สะกดของไมเคิลเข้าอย่างจังก็ใครจะคิดว่าม่ายสาวพราวเสน่ห์ที่ครองตัวเป็นโสดมานานอย่างหล่อน วันนี้จะอ่อนระทวยให้กับหนุ่มลูกครึ่งอเมริกัน-ฮ่องกงที่เพิ่งเจอกันได้ไม่นาน แบบนี้คงต้องเรียกว่าโดนบุพเพอ