All Chapters of เงารักข้างกาย: Chapter 11 - Chapter 20

 เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแผดเสียงแหลมบาดหูท่ามกลางความเงียบของห้องนอน ร่างบางใต้ผ้าห่มขยับตัวอย่างเชื่องช้า มือหนึ่งยื่นออกจากผ้าห่มอย่างเสียไม่ได้ ควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะทั้งๆ ที่ยังหลับตาอยู่“ฮัลโหล” เสียงของเธอยังแหบพร่า บ่งบอกชัดว่าเพิ่งตื่นนอน“นี่ แกยังไม่ตื่นเหรอ นี่มันกี่โมงแล้ว” เสียงจากปลายสายโวยวายมาจนเธอสะดุ้ง เธอลืมตาขึ้นอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะหันไปมองนาฬิกาข้างเตียง10.30 น.เธอเบิกตากว้างทันที “ตายจริง”“แกจะมาประชุมไหม ทุกคนมากันครบแล้วนะ” น้ำเสียงปลายสายเต็มไปด้วยความหงุดหงิดเธอลุกพรวดจากเตียง “ไปๆ เดี๋ยวไป พี่เลื่อนประชุมไปบ่ายโมงได้ไหม เมย์จะรีบออกไปเดี๋ยวนี้เลย”“เออๆ รีบมาละกัน” ปลายสายตอบกลับอย่างรวดเร็วก่อนจะวางสายไป เธอมองโทรศัพท์ในมือตัวเอง ถอนหายใจพลางเปิดดูข้อความของกันต์กวีที่ส่งมาตั้งแต่เช้า “ผมมีประชุมด่วน แล้วจะรีบกลับ”  เธอเบะปากใส่หน้าจออย่างหงุดหงิด “แล้วก็ไม่ปลุกเนี้ยนะ” บ่นพึมพำพลางยกม

งานเลี้ยงประจำปีของช่องถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในห้องบอลรูมหรูหรา แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์เหนือศีรษะ เสียงเปียโนคลอผสานกับเสียงหัวเราะและการสนทนาของเหล่านักแสดงชื่อดัง ทั้งพระเอก นางเอก ตัวร้าย นางร้าย ผู้จัดละคร และผู้บริหารระดับสูงของช่องที่มาในชุดราตรีและสูทหรูหรา          เมธาวีก้าวเข้ามาในงานพร้อมกับจิรายุและเอกภพ ทั้งสามคนเดินตรงไปยังกลุ่มผู้บริหารของช่องเพื่อไหว้สวัสดีตามธรรมเนียม ใบหน้าทุกคนประดับด้วยรอยยิ้มแย้มแจ่มใส ท่ามกลางเสียงทักทายและคำชมถึงความสำเร็จของซีรีส์ที่เพิ่งจบลง หลังจากนั้น เมธาวีจึงแยกตัวเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนสนิทของตน ส่วนจิรายุกับเอกภพก็แยกไปรวมกลุ่มกับเพื่อนนักแสดงเช่นกันงานเลี้ยงดำเนินไปจนดึก ท่ามกลางเสียงดนตรีเบาๆ และเสียงพูดคุยของผู้คนที่คละเคล้ากันไม่ขาดสาย จนกระทั่งมีพนักงานของช่องคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ“คุณเมย์ครับ พี่สุเรียกให้ไปพบครับ”เมธาวีเลิกคิ้วเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้า เธอเดินตามพนักงานไปอย่างสุภาพ ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นสุธิตา ผู้บริหารหญิงของช่อง ยืนอยู่กับเข

สองเดือนต่อมา...เสียงกองเชียร์กึกก้องไปทั่วโรงยิมในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ เด็กสาวในเสื้อหมายเลขสิบสองยืนหอบหายใจอยู่กลางสนาม ผมเธอเปียกเหงื่อ ใบหน้าแดงระเรื่อจากความเหนื่อยล้า แต่สายตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น          กันต์กวี ยืนสงบอยู่ที่ข้างสนาม แม้ไม่ได้ส่งเสียงเชียร์ดังเหมือนใครๆ แต่สายตานอกจากจะดูการแข่งขันแล้ว ก็ไม่เคยละไปจากเธอเลย          เสียงนกหวีดสุดท้ายดังขึ้น คะแนนบนบอร์ดตัดสินผล ทีมของเมธาวีชนะไปอย่างหวุดหวิด เพื่อนร่วมทีมวิ่งกรูเข้ามากอดเธอแน่น เสียงกรี๊ด เสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ของความดีใจดังระงมชายหนุ่มไม่ได้วิ่งไปกอดเธอเหมือนคนอื่น เขาแค่ยืนมองอยู่เงียบๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าที่ปกติเรียบนิ่ง เป็นรอยยิ้มที่บอกว่าเขาภูมิใจในตัวเธอ มากกว่าใครในโลก หลังจบพิธีรับถ้วยรางวัล เขาพาเด็กทั้งทีมไปเลี้ยงฉลองที่ร้านหมูกระทะใกล้โรงเรียน ร้านเล็ก ๆ เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก กลิ่นเนื้อย่าง และน้ำจิ้มรสแซ่บ  &

กันต์กวีนั่งอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊ก แสงไฟสะท้อนบนกรอบแว่นตา งานเร่งมือเพื่อให้เสร็จเร็วและกลับเมืองไทยได้ไวขึ้น แต่เขาอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ไลน์เงียบงัน ไม่มีข้อความจากคนรักมา 3 วันแล้ว จากที่เคยส่งรูปอาหาร คำบ่น หรือสติ๊กเกอร์น่ารักๆ เขานั่งมองหน้าจอพลางพลิกโทรศัพท์ไปมา สีหน้าครุ่นคิด “เมย์ อ่านหนังสืออยู่รึเปล่า คิดถึงนะ” แล้ววางลง กลับไปทำงานแต่สมาธิกลับหลุดบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ เวลาในประเทศที่เขาอยู่ตอนนี้เป็นช่วงเช้า แต่ที่เมืองไทยกลับเป็นเวลากลางคืน เธอคงหลับแล้วหกชั่วโมงต่อมา เสียงแจ้งเตือนดัง เขารีบคว้าโทรศัพท์ “ขอโทษนะพี่กันต์ เมย์เพิ่งตื่น เมื่อคืนหลับไปเร็วหน่อย ขอบคุณนะคะที่ยังคิดถึง” เขายิ้มบางๆ ความกังวลคลายลง แม้จะห่างกันคนละซีกโลก แต่เพียงแค่ข้อความสั้น ๆ ก็ทำให้หัวใจที่เหงาได้อุ่นขึ้นอีกครั้ง หลังจากอ่านข้อความของคนรัก เขาวางโทรศัพท์ลงข้างตัว พยายามกลับไปจดจ่อกับไฟล์งานตรงหน้า          แต่ข้อความนั้นสั้น สุภาพเกินไป คำว่า “ขอบคุณ” และ “ยัง” ก็ดูเหมือนมีอะไร

กลับถึงห้องพักในต่างประเทศ กันต์กวีโยนตัวลงเก้าอี้ที่คุ้นเคย เขาทุ่มเทให้งานมากขึ้น ทุกคืนเขายังเปิดแชตเก่าของคนรักที่เงียบมานานหลายสัปดาห์ ทุกครั้งที่เขาอยากถาม “เมย์สบายดีไหม” นิ้วของเขาจะพิมพ์ลงไปช้าๆ แต่สุดท้ายก็ต้องลบทิ้งทุกครั้ง กลัวจะรบกวนชีวิตใหม่ของเธอในวันที่ผลสอบของเธอออก ธนาธรก็โทรมาแจ้งข่าวอย่างรวดเร็ว “น้องสอบติดแล้วนะ น้องดีใจมาก อาสุรีพรก็ยิ้มแก้มปริ” เสียงธนาธรดังขึ้นจากปลายสาย “ดีแล้ว อย่าบอกน้องว่าฉันถามนะ” เขาตอบกลับสั้นๆ แต่ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย เขายิ้มจางๆ ตอนที่เห็นภาพเธอในชุดนักศึกษาที่เพื่อนส่งมา เธอดูแข็งแรงขึ้น โตขึ้นกว่าเดิม แววตาที่เคยหม่นหมองตอนนี้กลับมีประกายแห่งความหวัง “อย่างน้อยทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอสามารถยืนขึ้นได้อีกครั้ง” เขาพึมพำกับตัวเองอีเมลจากเลขานุการของแม่เด้งขึ้นมา ดึงเขาออกจากห้วงความคิด “คุณธิดาดูเครียดมากช่วงนี้ เรื่องโปรเจกต์ใหม่มีปัญหาใหญ่ มีคนในบริษัทไม่เห็นด้วย” กันต์กวีขมวดคิ้ว รู้สึกถึงลางร้ายที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ถึงแม้จะบอกตัวเองว่าแม่จัดการได้เสมอ แม่เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมาตลอดชีวิต แม่กับพ่อสร้างบริษัทขึ้นมาด้วยกัน