All Chapters of ราชโองการรัก แม่ทัพผู้เย็นชา: Chapter 11 - Chapter 17

ช่วงเช้าของวันต่อมาแสงแดดค่อยๆ ลอดผ่านม่านบางเข้ามาในห้องลู่เฉิงเยี่ยนตื่นขึ้นมาก่อนเขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตาปรับเข้ากับแสงสว่างอ่อนๆก่อนจะหันไปมองข้างกายซ่งอันหนิงยังหลับอยู่ใบหน้าของนางในยามหลับดูสงบกว่าทุกครั้งที่ตื่น ไม่มีความระวังตัว ไม่มีความเข้มแข็งที่ต้องแบกไว้ตลอดเวลา มีเพียงความอ่อนโยนที่เขาไม่ค่อยได้เห็น ลู่เฉิงเยี่ยนมองอยู่นานโดยไม่ขยับก่อนค่อยๆยกมือขึ้นจัดผมที่หล่นปรกแก้มให้นางอย่างเบามือนิ้วของเขาแตะผ่านผิวแก้มของนางเพียงแผ่วๆเหมือนกลัวจะทำให้นางตื่น ซ่งอันหนิงขยับเล็กน้อยแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตายังพร่ามัวเมื่อเห็นเขาอยู่ใกล้ขนาดนั้นนางก็ชะงักไปเล็กน้อย “ท่าน…” น้ำเสียงยังคงงัวเงียลู่เฉิงเยี่ยนไม่ได้ถอยออกเพียงมองนางนิ่งๆอยู่ในระยะใกล้เพียงปลายนิ้วกั้น “ตื่นแล้วหรือ” น้ำเสียงต่ำลงกว่าปกติยามเช้าทำให้มันฟังนุ่มขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ซ่งอันหนิงพยักหน้าเบาๆก่อนจะรู้สึกได้ว่าระยะระหว่างพวกเขาใกล้เกินไปกว่าปกติเล็กน้อยนางเผลอหลบสายตาแต่ลู่เฉิงเยี่ยนกลับยกมือขึ้นใช้ปลายนิ้วแตะลงที่ข้างแก

กลางวันคือเสียงศึก กลางคืนคือเสียงคร่ำครวญของผู้บาดเจ็บ ค่ายเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดและควันไฟที่ไม่เคยจาง ลู่เฉิงเยี่ยนแทบไม่ได้นอนเต็มตา บางคืนเขานั่งอยู่หน้ากองไฟเงียบๆคนเดียวแผนที่วางอยู่ตรงหน้าแต่สายตากลับไกลออกไปกว่านั้น ไกลกว่าชายแดน ไกลไปถึงจวนแม่ทัพและคนที่รออยู่ตรงนั้น “ท่านแม่ทัพ” ฉินเฟิงเดินเข้ามาเสียงเบาลงกว่าทุกครั้ง “ทัพฝ่ายตะวันออกถอยแล้วขอรับแต่เราก็เสียกำลังไปมาก” ลู่เฉิงเยี่ยนพยักหน้าเพียงเล็กน้อย “จัดกำลังใหม่” “ขอรับ” ฉินเฟิงลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อ “ท่านไม่ได้พักมาสองวันแล้วถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป…” “ข้ายังอยู่ได้” เสียงของลู่เฉิงเยี่ยนเรียบแต่เป็นการตัดบททันที ฉินเฟิงเงียบเพราะเขารู้ดีว่าไม่มีใครเปลี่ยนความตั้งใจของแม่ทัพคนนี้ได้ลู่เฉิงเยี่ยนยกมือขึ้นลูบขอบดาบคราบเลือดแห้งติดอยู่บางส่วน เขาไม่ได้สนใจมันสิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือเวลาเวลาที่ผ่านไปทุกวันทุกคืน และทุกลมหายใจที่เขาอยู่ห่างจากนาง “นางคงยังรอข้าอยู่” เขาพูดเบาๆเหมือนไม่ได้เจาะจงว่าคุยกับใครเป็นพิเศษ

เช้าวันถัดมาแสงแดดอ่อนส่องผ่านชายคาจวนแม่ทัพอย่างนุ่มนวลกว่าทุกวัน หลังจากศึกใหญ่จบลงเมืองหลวงกลับมามีชีวิตอีกครั้งผู้คนเริ่มออกจากบ้าน ร้านค้ากลับมาเปิด ในจวนแม่ทัพลู่เฉิงเยี่ยนเพิ่งเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อคลุมสีเข้มเรียบง่ายไม่ใช่ชุดเกราะหรือชุดพิธีการซ่งอันหนิงที่กำลังจัดผมอยู่ชะงักเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา “วันนี้ไม่ไปว่าราชการหรือเจ้าคะ” เขามองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบสั้นๆ “ไป” ฮูหยินพยักหน้าแล้วหันกลับไปจะหยิบเอกสารบนโต๊ะแต่เสียงของท่านแม่ทัพดังขึ้นอีกครั้ง “เจ้าต้องไปกับข้า” ซ่งอันหนิงสงสัยทันที “ไป…กับท่านหรือเจ้าคะ” ลู่เฉิงเยี่ยนพยักหน้า “อืมไปข้างนอก” นางลังเลเล็กน้อย “มีเรื่องสำคัญหรือเจ้าคะ” ท่านแม่ทัพไม่ได้ตอบตรงคำถามนั้นทันทีเพียงเดินเข้าไปใกล้ “ไม่มีเรื่องสำคัญข้าแค่อยากพาเจ้าออกไปข้างนอก” ซ่งอันหนิงมองลู่เฉิงเยี่ยนอย่างสงสัย “ท่านแม่ทัพ…ศึกเพิ่งจบท่านควรพักนะเจ้าคะ” “ข้าพักอยู่แต่ข้าแค่อยากพักกับเจ้า”

ความวุ่นวายในหอจิ่นซิ่วปะทุขึ้นเพียงชั่วลมหายใจ เสียงกรีดร้องของลูกค้าดังระงมผู้คนวิ่งแตกตื่นไปทางประตูเหมือนน้ำหลาก ซ่งอันหนิงถูกกดไว้ คมมีดเย็นแนบลำคอจนผิวรู้สึกเจ็บแปลบ “อย่าเข้ามา!” เสียงคนร้ายสั่นแต่ยังพยายามขู่ เลือดบางๆค่อยๆซึมออกจากผิวขาวของฮูหยินเป็นทาง ซ่งอันหนิงกำมือแน่นแม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาแต่ใบหน้ายังพยายามนิ่งนางไม่อยากให้ใครเห็นว่ากำลังกลัวแต่ปลายนิ้วกลับสั่นโดยไม่อาจควบคุมได้ ทันใดนั้นเองเสียงม้าศึกและฝีเท้าหนักๆก็ดังใกล้เข้ามาจากหน้าหอ “ถอยไป!” เสียงทหารตวาดก้องก่อนที่เงาชุดดำจะกรูกันเข้ามาอย่างรวดเร็ว คนร้ายหันขวับทันที “อย่าเข้ามาฮูหยินอยู่ในมือข้า!” ยังไม่ทันสิ้นคำประตูอีกฝั่งก็เปิดออกลู่เฉิงเยี่ยนก้าวเข้ามา ไม่รีบ ไม่ลังเลแต่ทุกก้าวหนักจนเหมือนกดทั้งหอให้เงียบลงดวงตาของเขาไปหยุดที่ลำคอของซ่งอันหนิงทันที เลือดแม้จะเป็นเพียงแค่รอยเล็กๆ แต่ในสายตาเขามันเหมือนทั้งโลกกำลังแตกออกความเย็นจัดแผ่จากตัวเขาในเสี้ยววินาที “ปล่อยนางเดี๋ยวน