ราชโองการรัก แม่ทัพผู้เย็นชา

ระหว่างที่พิธีกำลังดำเนินไปฉินเฟิงก็ก้าวเข้ามาใกล้ผู้เป็นนายก่อนก้มศีรษะกล่าวรายงานด้วยเสียงเบา เล่าทุกคำพูดที่เกิดขึ้น ณ จวนตระกูลซ่งตั้งแต่คำเยาะเย้ยของซ่งหรูเยว่ ไปจนถึงคำพูดที่ผลักภาระทั้งหมดให้นาง ยิ่งฟังสายตาของลู่เฉิงเยี่ยนก็ยิ่งเย็นลงแต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย “ข้าน้อยรายงานหมดแล้วขอรับ” ฉินเฟิงถอยกลับไป ลู่เฉิงเยี่ยนเพียงพยักหน้าเล็กน้อยราวกับเรื่องที่ได้ยินไม่ได้สำคัญอะไร แต่ผู้ติดตามมานานอย่างฉินเฟิงรู้ดียิ่งนายท่านเงียบมากเท่าไรยิ่งหมายความว่าเขากำลังไม่พอใจมากเท่านั้น หลังเสร็จพิธีซ่งเหวินชาง และครอบครัวเดินเข้ามาหวังสร้างความสนิทสนมกับแม่ทัพใหญ่ “ท่านแม่ทัพ” ซ่งเหวินชางยิ้มประจบ “จากนี้ไปพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว” ลู่เฉิงเยี่ยนมองอีกฝ่ายนิ่งๆจนรอยยิ้มบนใบหน้าซ่งเหวินชางเริ่มแข็งค้าง “ครอบครัวเดียวกันงั้นหรือ” น้ำเสียงเรียบเฉยจนเดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร “ข้าไม่คิดว่าคนที่ปฏิบัติต่อบุตรสาวของตนเช่นนั้นจะเข้าใจความหมายของคำว่าครอบครัวด้วย” บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสนิทซ่งเหวินชางหน้าซีด “ท่านแม่ทัพ ข้า…” “หากข้าจำไม่ผิด” ลู่เฉิงเยี่ยนกล่

ในขณะเดียวกันภายในพระราชวังลู่เฉิงเยี่ยนกำลังรับฟังรายงานจากขุนนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่จู่ๆกลับนึกถึงสตรีตัวเล็กในเรือนหลักขึ้นมา ไม่รู้ว่าตื่นแล้วหรือยัง ไม่รู้ว่าจะคุ้นชินกับจวนใหม่หรือไม่ ความคิดนั้นทำให้แม่ทัพหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกลับมาตั้งใจกับงานตรงหน้า โดยไม่รู้เลยว่า นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขานึกถึงใครสักคนระหว่างทำงาน หลังรับกุญแจจากฉินเฟิงแล้วซ่งอันหนิงก็ใช้เวลาช่วงเช้าเดินดูเรือนหลัก และกิจการภายในจวน แม้จะเพิ่งแต่งเข้ามาเป็นวันแรกแต่นางกลับจัดการเรื่องต่างๆได้อย่างเป็นระเบียบ จนเหล่าสาวใช้เริ่มมองฮูหยินคนใหม่ด้วยความชื่นชม “ฮูหยินเจ้าคะ” สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาค้อมกาย “พ่อบ้านนำบัญชีประจำเดือนมาให้ท่านตรวจเจ้าค่ะ” ซ่งอันหนิงรับสมุดบัญชีมาเปิดดูเพียงพลิกอ่านไม่กี่หน้า นางก็พบความผิดปกติหลายจุด แม้จะไม่ใช่จำนวนเงินมากนักแต่ก็พอจะดูออกว่าคนจัดทำบัญชีขาดความรอบคอบ พ่อบ้านที่ยืนอยู่ด้านข้างเริ่มเหงื่อตก เพราะไม่คิดว่าฮูหยินคนใหม่จะตรวจพบได้เร็วเพียงนี้ “ตรงนี้คำนวณผิด” นิ้วเรียวแตะลงบนหน้ากระดาษ “ส่วนตรงนี้มีรายการซ้ำ” พ่อบ้านรีบรับสมุดกลับไป

ขณะที่ชายแดนเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด และเสียงอาวุธปะทะกันทางด้านจวนแม่ทัพกลับเงียบสงบกว่ามากแต่ความเงียบนั้นไม่ได้ทำให้ซ่งอันหนิงสบายใจเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่ลู่เฉิงเยี่ยนนำทัพออกจากเมืองหลวงผ่านมาหลายสัปดาห์แล้ว ทุกเช้านางยังคงตื่นแต่เช้าเพื่อตรวจดูเรื่องภายในจวน ตรวจบัญชีรายรับรายจ่าย ดูแลคนรับใช้ จัดการเรื่องเสบียง และค่าใช้จ่ายต่างๆจากนั้นจึงเดินทางไปหอจิ่นซิ่วตามปกติ ภายนอกดูเหมือนทุกอย่างจะเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง แต่มีเพียงชิงเหอเท่านั้นที่รู้ว่าฮูหยินของนางเปลี่ยนไป “ฮูหยินเจ้าคะ” ชิงเหอวางถ้วยชาร้อนลงบนโต๊ะ “ท่านอ่านรายงานศึกฉบับเดิมรอบที่สามแล้วนะเจ้าคะ” ซ่งอันหนิงชะงักก่อนจะก้มมองกระดาษในมือเป็นรายงานจากชายแดนที่ส่งมาถึงเมืองหลวงเมื่อสองวันก่อน รายงานว่ากองทัพต้าเซิ่งได้รับชัยชนะและท่านแม่ทัพยังปลอดภัยดี หญิงสาวค่อยๆพับกระดาษเก็บ “ข้าแค่อ่านผ่านๆ” ชิงเหอได้แต่เม้มปาก เพราะนางเห็นฮูหยินอ่านซ้ำหลายรอบแล้ว โดยเฉพาะประโยคที่กล่าวถึงลู่เฉิงเยี่ยน “

หลายวันต่อมาในช่วงเช้าที่จวนแม่ทัพเงียบผิดปกติ จนกระทั่งพ่อบ้านรีบเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตึงเครียด “ท่านแม่ทัพขอรับ…ตระกูลซ่งมาขอเข้าพบขอรับ” ลู่เฉิงเยี่ยนที่กำลังดูแผนการทหารอยู่เงยหน้าขึ้นเพียงเล็กน้อย สีหน้าไม่เปลี่ยนแต่บรรยากาศในห้องกลับนิ่งลงทันที “ให้เข้ามา” ไม่นานนักทั้งสามคนก็ถูกนำเข้ามาในห้องรับรอง บิดาของซ่งอันหนิงเดินนำหน้า ตามด้วยมารดาเลี้ยง และซ่งหรูเยว่เพียงก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาพวกเขาก็สัมผัสได้ถึงความกดดันจากบุรุษตรงหน้าอย่างชัดเจน แม่ทัพที่เลื่องชื่อเรื่องความโหดในสนามรบไม่ได้แสดงท่าทีดุร้ายใดๆ แต่ความนิ่งนั้นกลับทำให้คนไม่กล้าหายใจแรง “คารวะท่านแม่ทัพ” บิดาของซ่งอันหนิงเอ่ยพร้อมก้มศีรษะ ลู่เฉิงเยี่ยนเพียงมองนิ่งๆก่อนถามสั้นๆ “มีธุระอะไร” บิดาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะรีบตอบ “พวกเรามาขอพบท่านและฮูหยินขอรับ” คำว่าฮูหยินทำให้สายตาของลู่เฉิงเยี่ยนเย็นลงทันที “นางไม่อยู่” มารดาเลี้ยงที่ทุกข์ใจรีบพูดต่อทันที “เป