Lahat ng Kabanata ng เรื่องสยิวในทริป: Kabanata 1 - Kabanata 10

พอโดนเธอกวาดมือมากุมจับเข้าจังๆ จากที่กำลังเคลิ้มๆ หรี่ตาอยู่ ผมก็ตื่นเต็มตาในทันใด! แล้วภาพแรกที่เห็นตรงหน้าก็คือสีหน้าล่กเลิ่กลนลานขั้นสุดของคุณน้า กับมือน้อยๆ ที่กำลังออกแรงกำส่วนตื่นตัวของผมไว้แน่น!เธอเองก็เหมือนจะช็อกจนตะลึงพรึงเพริด ส่วนสมองของผมก็มึนตึ้บไปชั่วขณะ ทั้งสองคนต่างเผลอจ้องตากันค้างอยู่อย่างนั้นร่วมหลายวินาที ก่อนที่เธอจะรีบสะบัดปล่อยมือออกราวกับโดนของร้อน ส่วนผมก็รีบปรับเปลี่ยนท่วงท่านั่ง เพื่อออกแรงกดสยบส่วนแข็งขืนที่กำลังคึกคักนั้นให้สงบลง!หลังจากนั้น คุณน้าก็อายซ่านจนไม่กล้าทิ้งตัวลงนั่งทับบนตักผมอีกต่อไป เธอได้แต่ย่องก้นโด่งงอน ใช้สองแขนเกร็งออกแรงยันโถมตัวไปกอดหมอนอิงเบาะหน้าไว้แน่นทว่าท่วงท่าฝืนธรรมชาติแบบนี้จะไปอดทนยืนระยะได้นานสักกี่น้ำกันเชียว? กระทั่งแขนทั้งสองข้างของเธอเริ่มสั่นระริกด้วยความเมื่อยล้า ผมที่เริ่มสงสารและอดใจไม่ไหว จึงตัดสินใจยื่นมือไปฉุดดึงร่างของเธอให้กลับลงมานั่งบนตักกว้างของผมตามเดิม!หลังจากนั้น บรรยากาศระหว่างเราสองคนก็อึดอัดขัดเขินเสียจนไม่มีใครกล้าเอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาสักคำ เธอทำทีเป็นตั้งอกตั้งใจฟังถิงถิงกับมู่มู่นั่งคุยโม้

”ติ๊ดๆ...”เสียงโทรศัพท์มือถือพลันดังขึ้นเบาๆ ผมยกขึ้นมาเปิดดู พบว่าคุณน้าส่งข้อความมา มีเนื้อหาว่า: "ขยับแรงเกินไปแล้วนะ มู่อาจจะหันกลับมาเห็นกระโปรงของน้าขยับไหวอยู่ก็ได้! ไหนจะขอมือปูดๆ ของเธอนั่นอีก!"ผมยื่นหน้าไปสังเกตดู แล้วก็พบว่าเป็นอย่างนั้นจริงๆ สองข้างกระโปรงของคุณน้าดันนูนออกมาเป็นก้อน พลันขยับไหวขึ้นลงไปตามจังหวะผมคิดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป: "ช่วยผมหน่อยสิครับ คุณน้า"หลังจากคุณน้าได้รับข้อความ เธอก็ลังเลใจอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากถามถิงถิงว่า "ถิงถิงจ๊ะ หนูได้พกผ้าห่มมาด้วยไหมลูก?""แม่เย็นเหรอคะ? ถ้างั้นหนูเบาแอร์ลงให้นะ!""มะ... ไม่ต้องหรอกจ้ะ เฉินหยางเขายังร้อนอยู่เลย แม่แค่ระนาบนั่งสูงไปหน่อย ลมแอร์มันเป่าโดนหัวจนเริ่มปวดหัวแล้วน่ะ!"อันที่จริง ข้ออ้างที่คุณน้าคิดขึ้นมานั้นมีจุดโหว่อยู่ไม่น้อย เพราะอากาศร้อนลอยสูง อากาศเย็นจมต่ำ ระบบแอร์ทำความเย็นในปัจจุบัน ลมเย็นย่อมไหลลงเบื้องล่าง การที่เธอนั่งสูงขึ้น ยิ่งไม่ควรโดนลมเย็นเป่าใส่หัวเต็มๆทว่าโชคดีที่พวกถิงถิงเป็นห่วงจนมองข้ามจุดนี้ไป จึงไม่ได้เอะใจเลยสักนิด!"คุณน้าลี่คะ หนูมีผ้าห่มค่ะ เด

"หึๆ คุณน้าครับ เดี๋ยวตอนถึงจุดพักรถค่อยไปเปลี่ยนกางเกงในใหม่นะครับ ใส่ทั้งที่ชื้นๆ แบบนี้คงอึดอัดแย่!""อย่าพูดอีกเลยจ้ะ อยู่ในกระเป๋าเดินทางหมดเลย ทับอยู่ใต้ท้ายรถ รื้อออกมายากจะตายไป ช่างมันเถอะ!""หรือไม่งั้นคุณน้าก็ถอดทิ้งไปเลยสิครับ!""แบบนั้นน้าก็แก้มก้นโผล่เปลือยเปล่าน่ะสิ! ไม่เอาด้วยหรอก!""เปลือยกายก็เปลือยสิครับ ดีกว่าต้องทนใส่ชื้นๆ แบบนั้นตั้งเยอะ!""ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เดี๋ยวแวะพักรถน้าค่อยไปใส่แผ่นอนามัยเอา!"เมื่อเห็นคุณน้าปฏิเสธไม่ยอมท่าเดียว ผมก็ล่วงรู้ว่าคงหว่านล้อมเธอไม่ได้ในทันที ได้แต่รอให้ถึงจุดพักรถจุดถัดไปแล้วค่อยหาทางอีกที!"ถ้างั้นก็ได้ครับ คุณน้าทนหน่อยละกัน เดี๋ยวถึงจุดพักรถหน้าผมจะลองไปดูว่ามีกางเกงในขายไหม!""อืม... แล้วไอ้ท่อนเนื้อของเธอมันยังผงาดตั้งอยู่เหรอจ๊ะ?"ผมแอบครุ่นคิดในใจ จะไม่ให้ผงาดขึงขังได้ยังไงกันล่ะครับ คุณน้าสบายตัวสุขสมไปแล้ว แต่ผมยังต้องอุดอู้เก็บกดไว้อยู่เลย!"ยังไม่ได้ทำอะไรเลย มันก็ต้องผงาดขึงขังอยู่แล้วสิครับ! หรือว่าคุณน้าจะช่วยผมปลดปล่อยหน่อยไหมล่ะครับ!" ผมพิมพ์ข้อความส่งไปสไตล์ทีเล่นทีจริง"น้าไม่กล้าหรอก! เธอเองก็เลิกซุกซ

คุณน้าหน้าแดงซ่าน: "เธอนี่ก็ถามได้ ก็ต้องกลืนลงท้องไปสิจ๊ะ! เธอคิดดูสิ ขืนเราสองคนย่อตัวอยู่ตรงนั้น ทำอะไรกันก็ไม่รู้ ถ้าถิงถิงเกิดก้มลงมองพื้นสักแวบเดียว มีหวังพังพินาศกันพอดี! ถึงน้าจะสะเพร่าไปบ้าง แต่ก็อย่าได้ดูถูกไหวพริบของผู้หญิงในเรื่องแบบนี้เชียวนะ!""คุณน้าครับ ถิงถิงไม่คิดมากหรอกครับ ยังไงคุณน้าก็เป็นแม่แท้ๆ ของเธอนี่นา!""เธอยังรู้ว่าน้าเป็นแม่แท้ๆ ของแกอีกเหรอ! ตั้งแต่เช้ามาก็เอาแต่ล่วงเกินลงไม้ลงมือกับน้า มันใช้ได้ที่ไหนกัน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงชอบมาวุ่นวายซุกซนกับยายแก่คนนี้นัก!""คุณน้าครับ คุณน้าไม่ได้แก่เลยนะครับ! ดูอ่อนเยาว์ตั้งขนาดนี้!""ปีนี้น้าอายุสี่สิบสามแล้วนะจ๊ะ!""ฮะ? ดูไม่ออกเลยสักนิดครับ ดูเหมือนพี่สาวของถิงถิงมากกว่า ผมควรจะเรียกว่าพี่สาวถึงจะถูกนะครับ!""ปากหวานนัยน์ตาเชื่อมจริงเชียว! ไม่คุยกับเธอแล้ว ยิ่งคุยยิ่งเพ้อเจ้อไปกันใหญ่!"เราสองคนไม่ได้ส่งข้อความหากันอีก เธอนั่งทับอยู่บนตักผมอย่างนั้น ผมใช้สองแขนโอบกอดสะโพกอวบอิ่มของเธอไว้จากทางด้านหลังตามสัญชาตญาณ โดยไม่ได้ลงมือซุกซนอะไรต่อเพียงแต่รู้สึกถึงความอบอุ่นอันแปลกประหลาด มีความรู้สึกอบ

สมองของผมชาดิกจนเกิดเสียงวี้ดังขึ้นในหัว คุณน้าเองก็ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่นไปหมดยามรื้อหากระโปรงและเสื้อผ้าผมรีบบอกให้เธอเข้าไปแอบในตู้เสื้อผ้าทันที เธอซึ่งอยู่ในสภาพเรือนร่างเปลือยกายจึงรีบกอดเสื้อผ้าโถมตัวก้าวเข้าไปซุกซ่อนด้านในผมสวมกางเกงขาสั้นอย่างลวกๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ เต็มปอด แล้วจึงเอื้อมมือไปเปิดประตูถิงถิงยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้าประตู ขอบตาทั้งสองข้างแดงเกร่อ ใบหน้าเนียนยังมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน เด่นชัดว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาเธอจ้องมองมาที่ผม พลันตวัดสายตากวาดมองเข้าไปภายในห้อง ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นเอ่ยถาม "แม่ของฉันอยู่ในห้องของนายใช่ไหม?""เปล่านี่... แม่ของเธอไม่ได้อยู่ในห้องของพวกเธอหรอกเหรอ?" ผมกัดฟันเค้นคำโกหกออกมาอย่างยากลำบาก"ฉันได้ยินหมดแล้ว!" เธอออกแรงผลักตัวผมออก พุ่งพรวดเข้าไปภายในห้อง กวาดสายตามองสำรวจรอบๆ จนกระทั่งสายตาไปหยุดนิ่งอยู่ตรงตู้เสื้อผ้าใบนั้นประตูตู้เสื้อผ้าปิดสนิทอยู่ ทว่าตรงขอบล่างกลับมีเศษผ้านุ่มสีชมพูหนีบคาอยู่ นั่นคือสายชุดนอนของคุณน้านั่นเองถิงถิงก้าวเท้าตรงเข้าไป พลันออกแรงดึงเปิดประตูตู้เสื้อผ้าออกคุณน้ากอดเสื้อผ้