Mag-log in"อื้อ... เดี๋ยวสิ อย่าให้ลูกสาวฉันเห็นเข้าเชียวนะ..." ระหว่างทริปท่องเที่ยว แม่ของเพื่อนนักเรียนจำต้องลงมานั่งบนตักของผมด้วยข้อจำกัดของพื้นที่ภายในรถ เรือนร่างนุ่มนิ่มของหญิงสาวขยับโยกเยกไปตามแรงสั่นสะเทือนของรถยนต์ ส่วนอวบอิ่มนุ่มนิ่มบดขยี้ถูไถลงบนส่วนล่างของผมครั้งแล้วครั้งเล่า ผ่านไปไม่ทันไร ท่อนเนื้อของผมก็ตื่นตัวผงาดขึงขังขึ้นมาเพราะการถูไถนั้น จังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ผมเริ่มยักเอวส่งท่อนเนื้อดันกระทุ้งเข้าใส่หญิงสาวในอ้อมอกผ่านเนื้อผ้าเบื้องล่าง ฝ่ามือเองก็เริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ซุกซนไปทั่ว เธอหน้าแดงซ่าน ทนรับสัมผัสเสียวซ่านจากฝ่ามือของผม ทว่าจุดซ่อนเร้นเบื้องล่างกลับเปียกชุ่มฉ่ำแฉะไปหมดแล้ว ความยับยั้งชั่งใจพังพินาศหมดสิ้นต่อหน้าต่อตาลูกสาวตัวเอง…
view moreคุณน้าอิงซบไหล่ผม ร้องไห้กระเส่าตลอดทั้งคืนเช้าวันถัดมาระหว่างเดินทางกลับ บรรยากาศภายในรถเงียบสงบเสียจนแม้แต่เสียงเข็มตกก็คงได้ยินถิงถิงไม่เอื้อนเอ่ยพูดอะไรสักคำ คุณน้าเองก็เงียบขรึม ส่วนมู่มู่ที่ไม่ล่วงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คิดเพียงว่าทุกคนเหน็ดเหนื่อยจากการปีนเขา จึงไม่ได้เอ่ยปากถามไถ่อะไรมากความผมรับหน้าที่เป็นคนขับรถ พลันปรายสายตามองคุณน้าผ่านกระจกมองหลัง เธอเอาแต่ก้มหน้า ขอบตายังคงแดงเกร่อผมแอบตั้งสัตย์ปฏิญาณในใจ กลับไปหนนี้อย่างไรก็ต้องฟันฝ่าอุปสรรคจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จให้ได้เรื่องราวหลังจากนั้น หากจะเล่าก็ถือว่ากวักแกว่งโชกโชนไม่ใช่น้อยผมพาคุณน้ากลับบ้านไปพบพ่อกับแม่ แม่ของผมถึงขั้นปรี๊ดแตกด่าทอต่อหน้า ชี้หน้าด่าว่าเธอเป็นหญิงวัยทองไร้ยางอายแม้แต่พ่อของผมก็โมโหจนตบโต๊ะ แผดเสียงบอกว่าขืนผมกล้าแต่งงานกับผู้หญิงที่อายุมากกว่าถึงยี่สิบปี ก็เตรียมตัดแม่ตัดลูกขาดความสัมพันธ์กันได้เลยทว่าผมกลับไม่ยินยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียวผมบอกว่าหากพ่อกับแม่ไม่ยินยอม ผมก็จะไม่กลับมาบ้านหลังนี้อีกเลยตลอดชีวิตหลังจากคุมเชิงยืดเยื้อกันอยู่นานหลายเดือน ในที่สุดแม่ก็ยอมใจอ่อนก่อนแม่ล่วง
สมองของผมชาดิกจนเกิดเสียงวี้ดังขึ้นในหัว คุณน้าเองก็ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่นไปหมดยามรื้อหากระโปรงและเสื้อผ้าผมรีบบอกให้เธอเข้าไปแอบในตู้เสื้อผ้าทันที เธอซึ่งอยู่ในสภาพเรือนร่างเปลือยกายจึงรีบกอดเสื้อผ้าโถมตัวก้าวเข้าไปซุกซ่อนด้านในผมสวมกางเกงขาสั้นอย่างลวกๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ เต็มปอด แล้วจึงเอื้อมมือไปเปิดประตูถิงถิงยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้าประตู ขอบตาทั้งสองข้างแดงเกร่อ ใบหน้าเนียนยังมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน เด่นชัดว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาเธอจ้องมองมาที่ผม พลันตวัดสายตากวาดมองเข้าไปภายในห้อง ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นเอ่ยถาม "แม่ของฉันอยู่ในห้องของนายใช่ไหม?""เปล่านี่... แม่ของเธอไม่ได้อยู่ในห้องของพวกเธอหรอกเหรอ?" ผมกัดฟันเค้นคำโกหกออกมาอย่างยากลำบาก"ฉันได้ยินหมดแล้ว!" เธอออกแรงผลักตัวผมออก พุ่งพรวดเข้าไปภายในห้อง กวาดสายตามองสำรวจรอบๆ จนกระทั่งสายตาไปหยุดนิ่งอยู่ตรงตู้เสื้อผ้าใบนั้นประตูตู้เสื้อผ้าปิดสนิทอยู่ ทว่าตรงขอบล่างกลับมีเศษผ้านุ่มสีชมพูหนีบคาอยู่ นั่นคือสายชุดนอนของคุณน้านั่นเองถิงถิงก้าวเท้าตรงเข้าไป พลันออกแรงดึงเปิดประตูตู้เสื้อผ้าออกคุณน้ากอดเสื้อผ้
การรอคอยครั้งนี้เนิ่นนานร่วมสองชั่วโมงกว่าผมเดี๋ยวก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดู เดี๋ยวก็เงี่ยหูฟังเสียงความเคลื่อนไหวภายนอก หัวใจว้าวุ่นรุ่มร้อนราวกับมดบนกระทะร้อนต่อมาผมทนทานต่อไปไม่ไหว ในช่วงเวลาที่กำลังเคลิ้มๆ ใกล้จะหลับใหล จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูแผ่วเบาดังขึ้นสองทีผมสะดุ้งตัวลอยเด้งขึ้นมาจากเตียงในทันใด เท้าเปล่ารีบวิ่งตรงไปเปิดประตูทันทีที่ประตูเปิดออก คุณน้ายืนรออยู่เบื้องนอก เรือนผมสยายยาว สวมใส่ชุดนอนสายเดี่ยวสีชมพูตัวบาง ผืนผ้าบางเบาแนบชิดติดกับเรือนร่าง จากเค้าโครงอวบอิ่มงอนรั้ง พอจะมองออกได้ทันทีว่าข้างในไม่ได้สวมใส่อะไรไว้เลยแม้แต่ชิ้นเดียวใบหน้าเนียนของเธอแดงฉ่ำ สายตาแฝงแววขัดเขินหลบเลี่ยง พลันเอ่ยเสียงเบาหวิว "ถิงถิงหลับไปแล้วจ้ะ"ผมยื่นมือไปฉุดดึงร่างของเธอเข้ามาข้างใน ดึงประตูปิดลง พลันโอบกอดเรือนร่างของเธอไว้เต็มอ้อมแขนเรือนร่างของคุณน้านุ่มนิ่มและหอมฟุ้งยวนใจ ยามเมื่อแนบชิดอยู่ในอ้อมอกของผม ก็สัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วของเธอเช่นกันผมก้มหน้าลงหมายจะประทับจูบ ทว่าเธอกลับยื่นมือมาปิดริมฝีปากของผมไว้ พลันเอ่ยเสียงแผ่วเบา "เธออย่าเพิ่งใจร้อนสิ...
คุณน้าหน้าแดงซ่าน: "เธอนี่ก็ถามได้ ก็ต้องกลืนลงท้องไปสิจ๊ะ! เธอคิดดูสิ ขืนเราสองคนย่อตัวอยู่ตรงนั้น ทำอะไรกันก็ไม่รู้ ถ้าถิงถิงเกิดก้มลงมองพื้นสักแวบเดียว มีหวังพังพินาศกันพอดี! ถึงน้าจะสะเพร่าไปบ้าง แต่ก็อย่าได้ดูถูกไหวพริบของผู้หญิงในเรื่องแบบนี้เชียวนะ!""คุณน้าครับ ถิงถิงไม่คิดมากหรอกครับ ยังไงคุณน้าก็เป็นแม่แท้ๆ ของเธอนี่นา!""เธอยังรู้ว่าน้าเป็นแม่แท้ๆ ของแกอีกเหรอ! ตั้งแต่เช้ามาก็เอาแต่ล่วงเกินลงไม้ลงมือกับน้า มันใช้ได้ที่ไหนกัน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงชอบมาวุ่นวายซุกซนกับยายแก่คนนี้นัก!""คุณน้าครับ คุณน้าไม่ได้แก่เลยนะครับ! ดูอ่อนเยาว์ตั้งขนาดนี้!""ปีนี้น้าอายุสี่สิบสามแล้วนะจ๊ะ!""ฮะ? ดูไม่ออกเลยสักนิดครับ ดูเหมือนพี่สาวของถิงถิงมากกว่า ผมควรจะเรียกว่าพี่สาวถึงจะถูกนะครับ!""ปากหวานนัยน์ตาเชื่อมจริงเชียว! ไม่คุยกับเธอแล้ว ยิ่งคุยยิ่งเพ้อเจ้อไปกันใหญ่!"เราสองคนไม่ได้ส่งข้อความหากันอีก เธอนั่งทับอยู่บนตักผมอย่างนั้น ผมใช้สองแขนโอบกอดสะโพกอวบอิ่มของเธอไว้จากทางด้านหลังตามสัญชาตญาณ โดยไม่ได้ลงมือซุกซนอะไรต่อเพียงแต่รู้สึกถึงความอบอุ่นอันแปลกประหลาด มีความรู้สึกอบ