Semua Bab กำราบรัก คุณแม่สุดแซ่บ : Bab 31 - Bab 40

“คุณจะพาฉันไปไหน…อื้อ” วราวางมุกบนเบาะหน้าคู่คนขับของกระบะสี่ประตู ใบหน้าหล่อเหลาจู่โจมบดขยี้ริมฝีปากนุ่ม“คนดื้อแบบคุณต้องให้เห็นหลักฐานเท่านั้น” ร่างสูงใหญ่กักขังไม่ให้คนขี้มโนหนีลงจากรถ“แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาจูบฉันแบบนี้” ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ โวยวายคนฉวยโอกาส“แบบนี้ ? แบบไหนเหรอ แบบนี้หรือเปล่า” ดวงตาคู่คมฉายแววความเจ้าเล่ห์ปนยียวน มือหนาข้างหนึ่งของเขาเลื่อนขึ้นมาประคองข้างแก้มแดงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าขาวคมเลื่อนประชิดอีกครั้ง ชนิดที่อีกฝ่ายไม่ทันหลบหลีก ปากอุ่นก็แนบสนิทบนปากนุ่มอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แรงบดเบียดนุ่มละมุน ชวนให้เคลิบเคลิ้ม ไม่เพียงแค่นั้น มุกยังรู้สึกถึงปลายลิ้นของเขาที่เคลื่อนแตะไกล่เกลี่ยตามมา ทำเอาเธอสะดุ้งเบา ๆ พยายามบ่ายเบี่ยงใบหน้าหนี ทว่าก็ไม่อาจทำได้ เพราะมือหนารั้งไว้“อื้อ…” มุกส่งเสียงประท้วงได้เพียงในลำคอ และพยายามฝืนหน้าออกอย่างเต็มที่ แม้จะยากเย็นก็ตาม และเป็นวราเองที่ต้องปล่อยริมฝีปากเย้ายวนให้เป็นอิสระอย่างนึกเสียดาย“ผมจะไม่ให้คุณหนีผมอีกแล้วมุก” น้ำเสียงและแววตานั้นจริงจัง จมูกโด่งคมสันฝังบนแก้มนวลหอมกรุ่น ก่อนจะถอยออกมาแล้วจัดการคาดเข็มขัดนิรภัยให้

“โอ๊ย เจ็บ ๆ หม่าม้ามือหนักจังครับ” ทันทีที่ปลายนิ้วของเอวาแต้มยาเนื้อครีมสีขาวไปบนรอยฟกช้ำที่หน้าลูกชาย เสียงร้องโอดโอยก็ดังลั่นจนทุกคนหันมามอง“ทีเมื่อก่อนหกล้มมาเรียกหาแต่หม่าม้า วันนี้ว่าหม่าม้ามือหนักซะงั้น”“วราอยากอ้อนเมียครับ” วรากระซิบกระซาบบอกคนเป็นแม่ไปตามตรง“มุกช่วยมาทายาให้วราหน่อยลูก หม่าม้าจะเข้าไปดูแม่ครัวเตรียมอาหารสักหน่อย ไม่รู้ทำไปถึงไหนกันแล้ว เลยเวลาเด็ก ๆ หิวแย่” เอวาสนองความต้องการของลูกชาย คนเจ็บยิ้มกริ่มถูกอกถูกใจ จนคนเป็นแม่อดมองค้อนไม่ได้“ค่ะหม่าม้า” มุกยังคงเก้อเขินที่เรียกแม่ของวราว่าหม่าม้า เธอเดินเข้าไปนั่งแทนที่ รับหน้าที่ทายาให้กับคนช่างสำออย นึกหมั่นไส้รอยยิ้มคนเจ้าเล่ห์ แต่ยังไม่ทันได้จรดปลายนิ้ว ก็มีคนอยากทำหน้าที่นี้แทน ทั้งที่ยังเคี้ยวแอปเปิลกร้วม ๆ“เมฆทายาให้ยักษ์เองครับ”“หมอกช่วยทายาให้ยักษ์ด้วยครับ”“เอ่อ…” ใจหนึ่งก็ดีใจที่ลูกจะทำแผลให้ แต่อีกใจก็นึกหวั่นว่าลูกน้อยจะมีแผนการอันใดหรือไม่“ลูกจะทายาให้ยิ้มหน่อยสิ” เดลยกยิ้มขบขัน รับรู้ถึงความหวาดหวั่น วรามองคนเป็นพ่อที่ดูจะชอบใจความแสบของเจ้าแฝดยิ่งนัก“พร้อมแล้วครับ” คนตัวโตขยับตั้งท่ามั่นเ

หลังจากเก็บสตรอว์เบอร์รีมาคนละตะกร้า ก็ถึงเวลาทำไอศกรีมแสนอร่อย เมฆ หมอก เดวา เหนือ น่าน มาริน และมิรา นั่งรายล้อมโต๊ะเตรียมอาหาร แต่ละคนใส่ผ้ากันเปื้อนกันไว้ กลายเป็นพ่อครัวแม่ครัวตัวน้อย โดยมีเอวาเป็นหัวหน้าแม่ครัวนำหลาน ๆ ทำไอศกรีมสตรอว์เบอร์รี“วันนี้เราจะทำสตรอว์เบอร์รีซอร์เบต์กัน โดยส่วนผสมหลักมีอยู่สามอย่างคือสตรอว์เบอร์รีที่เราเก็บกันมา เลมอน แล้วก็น้ำตาลค่ะ ก่อนอื่นเราต้องตัดขั้วสตรอว์เบอร์รีออกก่อน เด็ก ๆ หยิบที่ดึงขั้วสตรอว์เบอร์รีขึ้นมาค่ะ ใช้นิ้วกดลงบนหัวกด แฉกปลายแหลมก็จะกางออก แล้วเราก็กดแฉกที่กางอยู่นี้ลงบนขั้วสตรอว์เบอร์รีแบบนี้ หมุนนิดหนึ่งค่ะ แล้วก็ดึง แค่นี้ขั้วสตรอว์เบอร์รีก็หลุดออกมาแล้ว” เอวาสาธิตวิธีการใช้ที่ดึงขั้วสตรอว์เบอร์รีที่ใช้แสนง่ายและดีไซน์ก็น่ารักให้หลาน ๆ ได้ลองทำกัน เด็ก ๆ พยายามทำกันอย่างเต็มที่ แม้ผลสตรอว์เบอร์รีจะช้ำเละเทะไปบ้างก็ไม่เป็นอะไร อย่างไรก็ต้องนำไปปั่นให้ละเอียดอยู่ดี แต่กว่าจะได้ไอศกรีมไม่ง่ายเลย เพราะต้องใช้เวลานานในการแช่แข็ง และเมื่อแข็งตัวดีในรอบแรกแล้วก็ต้องใช้ส้อมขูดเนื้อไอศกรีมจนร่วน แล้วนำไปแช่แข็งอีกครั้ง โดยทำประมาณสามรอบก็

“ป๊าทำไมไม่ถอดกางเกง” เมฆในสภาพล่อนจ้อนไม่ต่างจากหมอกถามคนเป็นพ่อที่ยังไม่ยอมถอดกางเกงบ็อกเซอร์ออกจากตัว“ถอดไม่ได้” สองมือใหญ่กุมส่วนกลางกายความเป็นชายไว้ราวกับหวงแหน“ทำไมถอดไม่ได้” เมฆเรียกหาเหตุผล ในเมื่อตนเองถอดจนหมดแล้ว หมอกก็ถอดแล้ว ทำไมคนเป็นพ่อถึงไม่ถอดออกให้หมด แล้วจะอาบน้ำได้อย่างไร“หมอกกับเมฆยังถอดเลย มีช้างน้อยเหมือนกันถอดได้” หมอกแอ่นตัวให้คนเป็นพ่อได้เห็นช้างน้อยของตัวเองแจ่มชัด“ถอดไม่ได้” วรายังคงยืนกรานที่จะไม่ถอดกางเกงบ็อกเซอร์“ทำไม” คราวนี้สองหนุ่มน้อยถามพร้อมเพรียง“เดี๋ยวเมฆกับหมอกจะตกใจช้างยักษ์น่ะสิ”“ช้างยักษ์เป็นไง ขอดูหน่อย” ยิ่งคนเป็นพ่อพูดแบบนี้ เมฆกับหมอกก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็น“ดูไม่ได้”“ก็จะดู ป๊าอย่าขี้งกซิ” ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เมฆกับหมอกเข้ามามะรุมมะตุ้มคนเป็นพ่อจะดูช้างยักษ์ให้ได้“ป๊าจะงกกับลูกไม่ได้นะ” เมฆต่อว่าขึงขัง“เป็นป๊าต้องแบ่งให้ลูกดูสิ”“เดี๋ยวเมฆกับหมอกโตเท่าป๊าก็มีช้างยักษ์”“ถ้าหมอกโตเท่าป๊าช้างน้อยก็จะเป็นช้างยักษ์เหรอครับ”“ใช่ครับ”“เมฆอยากเห็นช้างน้อยโต ช้างน้อยโตเป็นช้างยักษ์เป็นยังไง ขอดูช้างยักษ์ป๊าหน่อย”“ดูไม่ได้”“ป๊าขี้งก

“เมฆครับ ปู่ยืมหน่อย” เดลกำลังนั่งเล่นของเล่นกับเมฆ หมอก ที่พาหลานไปซื้อจากห้างสรรพสินค้ามาหมาด ๆ ของเล่นมากมายก่ายกองชนิดที่ว่าเต็มรถ MPV คันหรู ส่วนเดวาไปโรงเรียน เหนือกับน่านก็นอนกลางวัน วรากับมุกก็เข้าโรงงาน สายตาพลันเห็นร่างของคนที่หายหัวไปจากบ้านเข้าวันที่สี่ และไม่สามารถติดต่อได้กำลังเดินย่องเข้ามาอย่างระแวดระวัง ราวกับกลัวว่าใครจะเห็นฟิ้วววว ตุ๊บ !!“โอ๊ย” ลูกบอลผ้าสักหลาดลอยลงตรงกลางกบาลของลูกชายคนรองอย่างไม่พลาดเป้า“ปะป๊าไม่ต้องต้อนรับธาราก็ได้ครับ” ธาราลูบหัวตัวเองป้อย ๆ ยังกระเซ้าคนเป็นพ่อได้“เอาของเล่นมาคืนหลาน” เดลสั่งเสียงเกรี้ยวกราด“หลาน ? นี่เมฆกับหมอกลูกของคุณมุกที่มาดูการผลิตนี่ครับ” ธาราเดินไปเก็บลูกบอลที่กลิ้งไปไม่ไกลนัก มึนงงที่คนเป็นพ่อเรียกลูกชายของลูกค้าว่าหลาน อีกทั้งเดวา เหนือ หรือน่าน ก็ไม่ได้อยู่แถวนี้สักหน่อย“ปู่ยืมหน่อยครับหมอก” เดลขอยืมค้อนไม้ของเล่นในมือหลาน แล้วเขวี้ยงใส่ลูกชายจอมหนีเที่ยวไปอีกที สามวันนี่ถือว่ายังน้อยวันมาก ปกติแล้วต้องไม่ต่ำกว่าหนึ่งสัปดาห์ฟิ้วววว“โหปะป๊า โดนอันนี้หัวแตกได้เลยนะครับ” ครั้งนี้ธาราสามารถหลบและรับไว้ได้ทัน“ก็จะ