All Chapters of กำราบรัก คุณแม่สุดแซ่บ : Chapter 51 - Chapter 60

“หมดแรงกันแบบนี้ กลับบ้านนอนเลยไหมคะ” มุกเอี้ยวหน้าไปมองลูกชายทั้งสองยังเบาะหลังที่ดวงตาปิดปรือ คอพับคออ่อนจะหลับเสียให้ได้ ด้วยเหนื่อยล้าจากการแข่งเกมกีฬา โดยมีวราเป็นคนขับรถพาเธอกับลูกมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์แทนไท“ไม่ ๆ ไม่กลับบ้าน ไปบ้านคุณทวดครับ” เมฆรีบยกมือกวัดไกวไม่ยอมกลับบ้าน จะไปบ้านคุณทวดก่อน แม้ดวงตานั้นจะหนักอึ้งจนลืมตาไม่ขึ้น“ต้องฉลองก่อนครับ ฉลองบ้านคุณทวด” หมอกบอกทั้งที่ยังหลับตา ศีรษะเอียงซบกับหมอนรองคอ“ให้นอนกันไปก่อนก็ได้ ถึงบ้านคุณทวดแล้วค่อยปลุก” วราเอี้ยวหน้าไปมองลูกชาย เมื่อไฟสัญญาณจราจรเป็นสีแดง ยิ้มให้กับความน่ารักของลูกชายตัวน้อย“อาการนี้กลัวว่าจะไม่ตื่นแล้วน่ะสิคะ น่าจะหลับกันยาวถึงเช้า เล่นได้ทุกเกมไม่รู้จักเหนื่อย พอขึ้นรถได้พลังหมด” มุกว่า ขนาดเธอลงแข่งขันแค่ไม่กี่เกม ยังเหนื่อยและเมื่อยเนื้อตัวเลย“เด็กผู้ชายก็แบบนี้แหละ”“ค่ะ” มุกประชดประชันอย่างไม่จริงจัง วราวาดแขนไปรั้งศีรษะทุยเข้าหา ฝากฝังปลายจมูกโด่งคมสันลงไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู และดูเหมือนว่าคนเป็นแม่จะคาดเดาผิด เพราะทันทีที่คนเป็นพ่อบอกว่าถึงบ้านคุณทวดแล้ว เจ้าแฝดก็ตื่นขึ้นมาอย่างไม่งัวเงีย และเมื

“อื้อ…เฮีย…นี่กะจะไม่พักเลยหรือไง” มุกถูกวราจับเรียวขาอ้าออกกว้างไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไร ร่างกำยำที่ตอนนี้ถูกชโลมไปด้วยหยาดเหงื่อขยับนั่งคุกเข่า ใช้มือหนาจับยึดเอวคอดไว้ และโจนจ้วงกระแทกกระทั้นเข้าหาร่องรักอย่างเต็มแรง ร่างงามครวญครางเสียงแหบกระเส่า สองเต้าอวบใหญ่กระเพื่อมไปตามการเคลื่อนไหวที่หนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังคละเคล้าไปกับเสียงครางรัญจวนที่ไม่เคยจางหายไปจากห้องนี้ มีแต่จะทวีความดังขึ้นตามความร้อนแรงของห้วงอารมณ์หวามไหว“มุกรู้ไหมว่าเฮียอดยากมานาน พอได้กิน กินเท่าไรก็ไม่รู้จักอิ่ม…ซี้ดดดด…จะกี่รอบก็ยังแน่น” ช่องทางรักของเธอช่างมหัศจรรย์ ไม่ว่าจะถูกเขาทะลุทะลวงเข้าใส่สักกี่ครั้ง แต่ก็ยังคงความคับแน่น ทั้งดูดกลืนทั้งบีบรัดแก่นกายอันใหญ่โตของเขาไม่หยุดหย่อน สร้างความกระสันซ่านเสียวเกินบรรยาย ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศไม่สามารถที่จะดับความร้อนจากสองร่างที่กำลังหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียวกัน“อะ…อะ…นี่เฮียกะจะกินไม่เผื่อแผ่วันอื่นเลยหรือไง…อ๊ายยยยย” มุกต่อว่าคนเอาแต่ใจเสียงขาดห้วงตามแรงถาโถมของสะโพกสอบ ร่างกำยำเร่งจังหวะกระแทกเน้นย้ำมากขึ้น แก่นกายกระทุ้งเข้าไปโดนจุดกระสันถ

“ป๊า ๆ แม่มุกนมออก” เมฆวิ่งมากระซิบกระซาบกับคนพ่อ สายตามองไปทางแม่ที่อยู่ในชุดเสื้อคอกระเช้ากับผ้าถุง นุ่งสั้นประมาณหัวเข่าเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศบ้านสวน เช่นเดียวกับพวกหนุ่มน้อย หนุ่มใหญ่ที่อยู่ในชุดม่อฮ่อม มีผ้าขาวม้าผูกเอว เป็นชุดที่ตระเตรียมไว้ให้ลูกค้าที่มาพักที่รีสอร์ตได้ใส่ทำกิจกรรมวีถีชีวิตของชาวสวนชาวบ้าน“ก็แม่มุกนมใหญ่” วราให้เหตุผลกับลูกชาย เนินเนื้อขาวผ่องโผล่พ้นคอเสื้อออกมาให้เห็นท้าสายตา แต่ดวงตาคู่งามนี่สิ ดุขึงจนไม่กล้าเข้าไปใกล้ และเมฆก็คงรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวแม่ และต้นเหตุความขุ่นเคืองก็มาจากตัวเขาเอง เพราะเขาบ่ายเบี่ยงที่จะออกไปซื้อยาคุมฉุกเฉินให้เธอ ด้วยอ้างว่าร้านขายยาอยู่ไกล และยังอยู่ในระยะเวลาเจ็ดสิบสองชั่วโมง เขารับปากว่าหลังจากเด็ก ๆ เข้าไปในสวนจะออกไปซื้อมาให้“แต่นมแม่มุกออกเยอะนะ” เมฆเน้นย้ำราวกับจะให้พ่อจัดการอะไรสักอย่าง“งั้นเมฆเอาเสื้อไปให้แม่มุกใส่คลุม” วราคว้าเสื้อม่อฮ่อมยื่นให้เมฆ“ไม่ ๆ ป๊าแหละเอาไปให้แม่มุกใส่ ป๊าเป็นแฟนแม่มุกนะ” เมฆดันมือคนเป็นพ่อ ให้เหตุผลความเป็นแฟนแม่ เป็นแฟนกันก็ต้องเอาไปให้“เมฆก็เป็นลูกชายแม่มุกนะ ลูกต้

“ดาวเต็มท้องฟ้าเลย” นิ้วเล็กชี้ไปยังหมู่ดาวทอแสงระยิบระยับท่ามกลางความมืดมิดของท้องฟ้ากว้างบนดาดฟ้าบ้านพัก ใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยทั้งสองประดับด้วยรอยยิ้มปริ่มสุขที่หันไปทางซ้ายก็เจอแม่ หันไปทางขวาก็เจอพ่อ มีความสุขที่มีพี่น้องตั้งมากมาย มีความสุขที่มีญาติผู้ใหญ่คอยให้ความเอ็นดู ดีใจที่ได้มีครอบครัวที่ใหญ่และอบอุ่น“ป๊า ๆ” เมฆเงยหน้ามองคนเป็นพ่อพร้อมรอยยิ้ม แววตาเป็นประกายเปี่ยมสุข“ว่าไงครับ” วราวางมือบนหัวของเมฆแล้วลูบสัมผัสอย่างอ่อนโยน“อยากเรียกป๊าเฉย ๆ”“รักป๊าล่ะสิ”“รักป๊า แต่ป๊าต้องรักเมฆเยอะ ๆ ด้วยนะ” แขนเล็กวาดไปบนตัวของผู้เป็นพ่อ ในถ้อยคำแฝงไปด้วยความกระดากอาย แต่ก็อยากบอกความรู้สึกของตนเอง ระบายความสุขที่มันล้นเอ่อในหัวใจดวงน้อย ๆ“รักเยอะสิครับ ความรักของป๊าที่มีให้เมฆมากกว่าดาวบนท้องฟ้าอีกนะ” วราชี้ไปยังดวงดาวบนท้องฟ้าที่มีมากจนไม่สามารถนับได้“รักป๊าเยอะ” คนตัวเล็กกระชับวงแขนโอบกอดผู้เป็นพ่อแนบแน่น“ป๊ารักหมอกเยอะไหม” หมอกเห็นพ่อกับพี่ชายฝาแฝดหยอกเย้ากันก็ปลุกความกล้า สลัดความขัดเขินถามหาความรักจากพ่อบ้าง“เยอะสิครับ ป๊ารักหมอกมากกว่าดาวบนท้องฟ้าเหมือนกัน”“หมอกก็รักป๊า

“ทำธุรกิจไม่เป็น แต่ริอ่านจะทำ ให้ช่วยงานที่บริษัทยังทำไม่ได้ แล้วอยากมีบริษัทเป็นของตัวเอง เพื่อนพวกนี้ของระวีก็เป็นเพื่อนกินทั้งนั้น แล้วแบบนี้จะไปรอดไหม” ชนาธิปนั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีกชมนคอยดูแลไม่ห่าง อ่านเอกสารสำคัญของบริษัทที่ระวีร่วมหุ้นกับเพื่อน แล้วมีหรือว่าเขาจะไม่รู้ว่าบรรดาเพื่อน ๆ ของลูกสาวก็มีแต่หุ้นลมทั้งนั้น“ระวีเพิ่งจะเริ่มเองนะคะคุณพ่อ แทนที่จะให้กำลังใจกัน”“เพราะพ่อรู้จักระวีดีไง แล้วนี่บ้าไปหรือเปล่าระวีถึงสั่งผลิตสินค้าออกมามากมายขนาดนี้ บริษัทใหญ่ ๆ เขายังไม่กล้าทำแบบนี้เลย”“มีคนอยากเป็นตัวแทนครีมของระวีเยอะแยะค่ะ”“ระวีไปเอาความมั่นใจมาไหน”“เอาเป็นว่าระวีมั่นใจแล้วกันค่ะ ตอนนี้คุณพ่อเซ็นเช็คให้ระวีก็พอ”“ระวีรู้ไหมว่าไตรมาสนี้บริษัทของเราขาดทุนเท่าไรจากเรื่องระยำที่พี่ชายตัวดีของระวีทำไว้”“นั่นก็เป็นเรื่องของคุณพ่อกับพี่ปรินทร์ค่ะ เรื่องของระวีคือคุณพ่อต้องเซ็นเช็คเงินสดสิบล้านให้ระวี”“มุกทำธุรกิจแต่ไม่เคยมาขอเงินลงทุนจากคุณพ่อสักบาท” กชมนพูดขึ้นมาลอย ๆ“อย่าคิดว่าเป็นคนดูแลคุณพ่อแล้วจะพูดอะไรก็ได้ แล้วอย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับนังลูกเมียน้อย”“ระวี”“แล้วระ