جميع فصول : الفصل -الفصل 30

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาด1ส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างสีครีมเข้ามาภายในห้องนอนกอบกู้อบอุ่น ไออุ่นจากแสงแดดแรกของวันขับไล่ความหนาวเหน็บและคราบน้ำตาจากพายุฝนเมื่อคืนให้เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย บนเตียงนอนขนาดใหญ่ น้องไหม เด็กหญิงตัวน้อยยังคงนอนหลับพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอด้วยความเหนื่อยอ่อนจากเหตุการณ์วุ่นวายที่ผ่านมา มือเล็กข้างหนึ่งยังคงกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรดไว้แน่น ข้างเตียงนอนนั้น อคินทร์ นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก สายตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำนาจในฐานะทายาทมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล กลับทอประกายอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรักจนแทบหยาดเยิ้ม เขานั่งมองสองแม่ลูกมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ราวกับกลัวว่าหากเผลอหลับตาลง ภาพของม่านไหมและลูกสาวอาจจะสลายหายไปเหมือนความฝัน ประตูห้องนอนเปิดออกอย่างแผ่วเบา ม่านไหม ในชุดเสื้อผ้าสบายๆ เดินถือแก้วน้ำอุ่นเข้ามา เธอหยุดชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบตากับแววตาที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกผิดและความอาลัยอาวรณ์ของชายหนุ่ม "ตื่นนานแล้วเหรอ?" ม่านไหมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทำลายความเงียบยามเช้า อคินทร์ส่ายหน้าช้าๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เธอ

เสียงฝนโปรยปรายลงมากระทบหลังคากระท่อมไม้เก่าแก่ดังซ่า เป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอม่านไหมที่เพิ่งฟื้นไข้จากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อวาน เปลวไฟจากกองฟืนตรงมุมห้องสาดแสงสีส้มสั่นไหวตกกระทบใบหน้าคมคายของรวีผู้กำลังนั่งลับคมมีดพกเล่มโปรดอยู่เงียบๆ บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะใช้มือจับต้องได้ม่านไหมค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียง ความอ่อนล้าจากพิษไข้ยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง แต่แววตาของเธอบัดนี้ไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ประโยคที่รวีพูดเมื่อคืนยังคงก้องกังวานอยู่ในหัว 'การเริ่มต้นใหม่ที่แท้จริง ไม่ใช่การวิ่งหนีอดีต... แต่มันคือการหันกลับไปเผชิญหน้าและตัดวงจรอุบาทว์นั้นให้สิ้นซาก'"ฉันพร้อมแล้ว" เสียงของม่านไหมเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ แม้จะแหบแห้งแต่มั่นคงอย่างยิ่งรวีหยุดมือจากการลับมีด เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าครู่หนึ่ง มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยคล้ายคนพอใจในความเด็ดเดี่ยวที่เปลี่ยนไปของเธอ "ดี... เพราะถ้าเธอเลือกที่จะหนีต่อไป เราคงต้องวิ่งวุ่นไปจนสุดขอบโลก แต่ถ้าเราเลือกที่จะจบเกมนี้ พวกมันต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายวิ่งหน

เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ไปทั่วห้องจัดเลี้ยงหรูหรา แสงแฟลชจากกล้องนับร้อยตัวสาดส่องเข้าใส่ร่างเพรียวระหงของม่านไหมราวกับพายุฝนดาวตก นักข่าวและแขกเหรื่อต่างพากันกระซิบกระซาบด้วยความตื่นตระหนก บ้างก็ตกใจราวกับเห็นผีสาง บ้างก็อยากรู้อยากเห็นจนเนื้อเต้น เพราะการปรากฏตัวของทายาทสาวตระกูลดังที่ถูกประกาศว่าเสียชีวิตไปแล้ว กลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งที่สั่นสะเทือนวงการธุรกิจและสังคมไฮโซในชั่วพริบตาที่โต๊ะประธาน นายใหญ่อคินทร์พยายามควบคุมสติที่กระเจิดกระเจิงของตัวเองให้กลับคืนมาอย่างยากลำบาก ใบหน้าคมเข้มที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้ซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธและหวาดกลัวระคนกัน เขากัดฟันกรอดจนสันกรามูนนูน ส่งสัญญาณมือให้บอดี้การ์ดชุดสูทสากลนับสิบคนที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบห้องพุ่งเข้ามาจัดการทันที"จับนังนี่ออกไป! อย่าให้มันมาสร้างความวุ่นวายในงาน!" นายใหญ่อคินทร์ตวาดลั่นด้วยเสียงอันกร้าวร้าว พยายามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกของตนเองต่อหน้าธารกำนัลบอดี้การ์ดร่างยักษ์สี่คนก้าวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว หมายจะรวบตัวม่านไหมให้ออกไปจากรัศมีสายตาของสื่อมวลชน ทว่าม่านไหมกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนหยัดอ

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องประชุมใหญ่ สะท้อนเงาร่างโปร่งในชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีครีมของม่านไหม เธอเพิ่งเสร็จสิ้นจากการประชุมร่วมกับคณะผู้บริหารชุดใหม่ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและพลังงานเชิงบวกที่ขับเคลื่อนองค์กรไปข้างหน้า แต่อีกมุมหนึ่งของหัวใจ ความรู้สึกภายในกลับไม่ได้เรียบง่ายและราบรื่นเหมือนดั่งงานที่กำลังไปได้สวยเมื่อประตูกลุ่มผู้บริหารปิดลงจนหมด เหลือเพียงเธอกับรวีที่ยังคงยืนอยู่ภายในห้อง ม่านไหมขยับตัวเล็กน้อย แววตาที่เคยฉายความมั่นใจเมื่อครู่กลับเจือด้วยความลังเลและร่องรอยความอึดอัดที่ซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มบางเบารวีที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะประชุมมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความอ่อนโยน เขายังคงจำสัมผัสและคำพูดที่อบอุ่นเมื่อช่วงเช้าได้ดี คิดว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอได้ถูกทลายลงจนหมดสิ้นแล้ว ทว่าบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปกลับทำให้เขาต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ"เป็นอะไรไปครับม่านไหม ตั้งแต่จบการประชุมแล้ว ดูเธอมีเรื่อง(กังวลในใจ) อะไรอยู่หรือเปล่า" รวีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิดม่านไหมสูดลมหายใจเข้าลึ

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องทำงานประธานบริหาร กลุ่มบริษัทอคินทร์ทอประกายอบอุ่น อาการตึงเครียดที่เคยเกาะกุมหัวใจของม่านไหมมานานแรมปีถูกแทนที่ด้วยความปลอดโปร่งโล่งสบายอย่างแท้จริง ซองเอกสารสีน้ำตาลที่ส่งตรงมาจากต่างประเทศของปารวีถูกเก็บเข้าแฟ้มอย่างมิดชิด ปิดฉากเรื่องราวอันมืดมนในอดีตลงอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีเงาทมิฬ ไม่มีความหวาดระแวง และไม่มีความแค้นเคืองหลงเหลือให้อีกต่อไปในขณะที่ม่านไหมกำลังจัดการกับงานเอกสารชุดสุดท้ายบนโต๊ะทำงาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท ก่อนที่ร่างเพรียวสง่าของเลขาฯ ส่วนตัวจะเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่ปิดไม่มิด"ท่านประธานคะ... เอ่อ คือว่ามีแขกมารอพบค่ะ" เลขานุการสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงลังเลม่านไหมเงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย "แขก? ฉันไม่ได้มีตารางนัดหมายส่วนตัวช่วงบ่ายนี้นี่คะ ใครกัน?""คือ... คุณแม่ของคุณค่ะ" เลขานุการตอบเสียงเบาคำว่า "แม่" ทำให้บรรยากาศรอบตัวของม่านไหมชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับไหววาระรัวขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่ด้วยความโกรธเกรี้ยวเช่นในอดีต แต่เป็นความรู้สึกซับซ้อนยากจะอธิบาย