Todos os capítulos de ภารกิจปั้นจอมมาร: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ไม่ ไม่ ไม่ ข้าไม่ไป พี่เจียงอย่างทิ้งข้าไปขอรับ ท่านก็รู้ ข้าเกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว ข้าจะเดินทางกลับสำนักผู้เดียวได้อย่างไร ท่านช่วยชีวิตข้ามาหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้ท่านจะปล่อยข้าให้ตายอย่างเดียวดายได้หรือขอรับ” หลังจากออกมาจากเขตแดน มู่โหย่วอวี้ ก็เอาแต่กอดขาพี่เจียงผู้อ่อนโยนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เขาโอดครวญจะให้เจียงหมิงเจ๋อไปส่งเขาที่สำนักให้ได้ หากมู่โหย่วอวี้มองทะลุเข้าไปในเขตแดนได้ เขาจะได้เห็นพี่เจียง ไม่ได้ใจดีอย่างที่เขาคิด “หยุดๆ คุณชายมู่ …มู่โหย่วอวี้ เจ้าฟังก่อน ข้ามีภารกิจเร่งด่วน มิอาจไปส่งเจ้าได้ เจ้าๆ ท่านปล่อยขาข้าสักค.. ”แค๊วก!!! กางเกงที่ผ่านศึกใหญ่ กับปีศาจผีดิบมาอย่างหนักหน่วงเดิมทีก็แทบเป็นผ้าขี้ริ้วอยู่แล้ว โดนมู่โหย่วอวี้ ดึงขาดจนท่อนขาเรียวยาวโผล่พ้นออกมา แต่มู่โหย่วอวี้ก็มิได้สนใจ ยังคงกอดขาเขา แน่นดุจกอเอี๊ยะหนังสุนัข สลัดอย่างไรก็ไปหลุด เจ้าเด็กผู้นี้เจอเมื่อไหร่ ก็ล้วนก่อปัญหาให้เขาได้ตลอดเวลา “นะขอรับ ท่านพี่เจียง ผู้อาวุโสเจียงท่านไปกับข้าเถอะขอรับ ถือโอกาสไปเอาอสูรอาชาลมกรดด้วย เอ๋..” มู่โหย่วอวี้ ที่มัวแต่กอดแข้งกอดขาเจียงหมิงเ

แม้นในท้องทะเลลึกจะมืดมิดและหนาวเย็น แต่บรรยากาศหน้าถ้ำหัวใจจ้าวสมุทร กลับเต็มไปด้วยความรุ่มร้อน เจียงหมิงเจ๋อนั่งรอจนข้ามวัน จากรุ่มร้อน เริ่มหัวร้อนขึ้นมาแล้ว ถึงกับต้องถีบประตูถ้ำอย่างเหลืออด เขามีเวลาจำกัดยิ่ง ถ้าไม่เอาไม้ตีแยกนกยวนยางออกจากกัน ไม่รู้จะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ ป่านนั้นวิญญาณเฉินฮ่าวหลานมีหวังสลายไปก่อนแล้ว “เจ้าอสูรไร้ยางอายพวกเจ้าคิดจะบำเพ็ญคู่ไปถึงเมื่อไหร่ ถ้าเจ้าไม่ออกมาเดี๋ยวนี้อย่าหาว่าข้าใจร้าย” เจียงหมิงเจ๋อส่งความร้อนเข้าไปต้มอสูรไร้ยางอายทั้งสอง ประตูถ้ำค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นชายหนุ่มร่างกำยำกับสาวงามร่างกายแบบบาง ในอาภรณ์ยับย่นและฉีกขาด สวมใส่แบบลวกๆ ขาดความเรียบร้อยอย่างยิ่ง “ท่านปรมาจารย์ นี่คือเทพอสูรเต่าดำ ท่านพี่...ท่านนี้คือท่านปรมาจารย์เจียงที่ช่วยเหลือข้า ออกมาจากโรงประมูล และรอดพ้นจากการโดยหลอมเป็นอัญมณี อีกทั้งยังคุ้มกันข้าจากเจ้าปลาคุนเพื่อมาพบท่าน เรื่องราวมากมายข้าจะค่อยๆ เล่าให้ท่านฟังทีหลัง” เทพอสูรอสรพิษดำแนะนำพวกเขาให้รู้จักกัน แต่มือนางยังคงลูบไล้ไต่ไปยังแผ่นอกเปลือยเปล่าของเทพอสูรเต่าดำอย่างไม่วางมือ สีหน้านางนั้นเต็มไปด้ว

เสี่ยวกวางบินสับสนอยู่เหนือป้ายบอกทางไปเรือนพักรับรองทักษิณของเจียงหมิงเจ๋อ “5 วันแล้ว ครั้งนี้ข้าไร้สติรับรู้ไปถึง 5 วัน ครั้งแรก 1 วัน ครั้งที่ 2 หายไป 3 วัน ครั้งนี้ถึงกับสติขาดหายไป 5 วัน ถ้าเป็นเช่นนี้ ช่วงเวลาที่มีสติรับรู้จะลดลงไปเรื่อยๆ เกิดสิ่งใดกับข้ากันแน่” เสี่ยวกวางทบทวนความทรงจำ มันรู้สึกว่าความจำของมันขาดหายเป็นช่วงๆ มาสักระยะหนึ่งแล้ว มันจึงบันทึกวันเวลาไว้ที่ทางเข้าเรือนรับรอง เส้นเวลาที่บันทึกไว้ ทำให้มันรู้ว่าระยะเวลาการรับรู้สิ่งต่างๆ ของมันเริ่มลดน้อยถอยลงเป็นลำดับ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป มันเกรงว่าอีกไม่นานการรับรู้ของมันอาจ สูญหายไปอย่างสมบูรณ์ การที่มันคิดว่า วันหนึ่งมันอาจลืมเลือนเจียงหมิงเจ๋อ ซึ่งทำให้มันทรมานใจกว่าการพรากเอาชีวิตมันไปเสียอีก “โอ้ นั่นมิใช่เสี่ยวกวาง สัตว์อสูรของพี่เจียงหรือ บินเรื่อยเปื่อยจนหลงทางอีกแล้วกระมังเจ้าตัวเล็ก มานี่เร็วเดี๋ยวพี่เจียงออกมาก็โดนบ่นอีก” มู่โหย่วอวี้ที่สวมชุดฝึกตนสีชาดของสำนักหงอวิ๋น เดินมากับมู่เหม่ยหลาน พวกเขาพบเห็นเสี่ยวกวางที่บินวนเวียนเหนือแผ่นป้ายบอกทาง ก็จำได้ว่าเป็นสัตว์อสูรของเจียงหมิงเจ๋อ จึงได้ร้

ยอดเขาเลี่ยงหรง ถูกตั้งชื่อตามปฐมาจารย์เลี่ยงหรงเจ้าสำนักทุกคน เมื่อได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าสำนัก จากเจ้าสำนักคนเก่า ต้องละทิ้งตัวตนและชื่อแซ่ ใช้นามเรียกขานเพียงเลี่ยงหรงก๋วนจู่เฉกเช่นเดียวกันทุกคน เจ้าสำนักทุกรุ่นได้สานต่อปณิธานปฐมาจารย์อย่างต่อเนื่อง จนยอดเขาเลี่ยงหรงกลายเป็นสำนักฝึกตนระดับสูง ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของจักรวรรดิเทียนหนาน เป็นหนึ่งใน 4 สำนักใหญ่ที่เสาหลักของโลกแห่งการฝึกคน 4 สำนักใหญ่ ภายนอกแม้นจะเหมือนสามัคคีปรองดอง ร่วมกันปกครองดูแลปกป้องแผ่นดิน แต่ในความเป็นจริงแล้ว กลับต่อสู้แข่งขันในที่ลับและที่แจ้งกันอย่างเนืองๆ เพราะไม่มีสำนักใดต้องการเป็นเพียงเสาเท่านั้น พวกเขาต่างต้องการเป็นจุดสูงสุดบนโลกนี้ ซึ่งแน่นอนว่าผู้แข็งแกร่งจึงได้เปรียบ ซึ่งเดิมทียอดเขาเลี่ยงหรงอ่อนด้อยกว่าอีก 3 สำนักอยู่หลายชั้น เนื่องจากสำนักมีอายุน้อยที่สุดและระดับการฝึกตนอ่อนกว่าอีก 3 สำนัก แม้นเลี่ยงหรงก๋วนจู่คนปัจจุบันละทิ้งตัวตน และฝึกตนในมรรคาที่ยากลำบากที่สุด คือ มรรคาไร้รัก เต๋าไร้ใจ ตัดอารมณ์ทั้ง 7 ออกจากจิตใจ ดำรงตนเคร่งครัดสูงส่งดุจเทพเซียน ระดับการฝึกตนก้าวหน้าตามลำดับ

การเดินทางจากถ้ำหิมะพันปี เฉินฮ่าวหลานสามารถเหาะไปโดยตรงได้ แต่เขาเลือกที่จะค่อยๆ เดินทางไปตามเส้นทางเดิมที่เขาและเจียงหมิงเจ๋อผ่านมาด้วยกัน ยามนั้นเจียงหมิงเจ๋อเพิ่งทะลุมิติมาใหม่ๆ เขายังควบคุมพลังได้แบบขาดๆ เกินๆ จึงอาศัยเดินเท้าเอาเป็นส่วนใหญ่ เฉินฮ่าวหลานเดินทางเข้าเมืองถงโจว ซึ่งยังคงเป็นเมืองที่คึกคักเช่นเคย โดยเฉพาะโรงเตี๊ยมเห่าซือที่เจียงหมิงเจ๋อเคยมานั่งกินอาหาร เขาไปนั่งที่ลับตาคนตรงมุมเสา ที่ตรงนี้เจียงหมิงเจ๋อเคยมาด้วยกันกับเขา เมื่อเขามานั่ง เถ้าแก่ก็วิ่งมาต้อนรับด้วยตนเอง และนำอาหารมาให้อย่างใส่ใจ เด็กหนุ่มเยาววัย เปี่ยมล้นด้วยพลัง แต่กลับสุขุมสง่างาม ความจริงแล้ว สมควรเป็นบุคคลที่มีเสน่ห์จนเป็นที่จับตามอง น่าเสียดายทีมีสีหน้าชืดชา อึมครึม ทำให้บรรยากาศรอบกายชวนหนาวเหน็บ มิชวนให้อยากเข้าใกล้แม้แต่น้อย เฉินฮ่าวหลานนำห่อผ้าเท่าฝ่ามือออกมาจากในอกเสื้อ นำมันมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วแกะปลาสามรสคีบใส่จานแบ่ง พร้อมกับรินน้ำชาวางไว้ข้างๆ ห่อผ้าอย่างใส่ใจ "ไม่ว่าจะกี่ปี ปลาที่นี่จะยังคงรสชาติเหมือนเดิม เสียดายที่เมื่อก่อนพวกเราไม่ได้มีโอกาสกินด้วยกันดีๆ ไว้ครั้งหน้าพว