Set Hot คุณหมอสุดฮอตกับยัยเนิร์ดแสนร้าย のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 76

“หนูคะ หนู ตัวเบ้อเริ่มเลย พริมกลัว” หมอภาคภูมิรู้สึกตกใจไปด้วย เขาพยายามมองหา “ไม่มีหรอกคุณพริม ไม่มีเลย คุณตาฝาดหรือเปล่า” “ไม่นะ พริมเห็นจริง ๆ” พริมายืนยัน เธอยังหลับหูหลับตาซุกหน้าลงในอ้อมกอดของหมอภาคภูมิ หญิงสาวเนื้อตัวร้อนผ่าว เมื่อสัมผัสกับความเป็นชายเป็นครั้งแรกในชีวิต เช่นกัน พริมาแทรกตัวเข้าไปในกายของหมอภาคภูมิ กอดเขาแน่นเข้าให้เขาได้รู้สึกถึงความอวบอิ่มในกายเธอ “เอ่อ... คุณพริม” หมอภาคภูมิคิดจะจับตัวหญิงสาวเพื่อดันออก หากอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้สติที่เหลืออยู่แตกกระจาย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดพลันหายไปในทันทีที่หญิงสาวเอื้อมมือจับมือของชายหนุ่มให้แตะลงที่หน้าอกอวบอิ่มของเธอ พริมาคาดการณ์ไม่ผิด ! หมอภาคภูมิตบะแตก ตั้งแต่เห็นหญิงสาวในชุดที่เกือบจะเปลือยเปล่า เมื่อครู่และบัดนี้อดใจไม่ไหวอีกต่อไป หมอหนุ่มจึงออกแรงบีบเคล้นอย่างหนักหน่วงตรงเนื้อหน้าอกอวบอิ่มของพริมา จากนั้นก็ก้มหน้าลงซุกไซร้ไปตามซอกคอขาวผ่อง“อะ.. อา หมอภูมิ”พริมาครางเรียกชื่อเขาเสียงผะแผ่ว ร่างสั่นสะท้าน อ่อนระทวย เธอรู้สึกเหมือนในหัวว่างเปล่า ดวงตาพร่าเบลอ ฝ่ามือเรียวเริ่มลูบไล้ต

เธอเป็นอะไรกันแน่ ! อาการพวกนี้เกิดขึ้นมากว่าอาทิตย์แล้ว ตื่นเช้ารู้สึกเวียนหัว หน้ามืด ได้กลิ่นอะไรก็เหม็นหืนไปหมด โดยเฉพาะเวลาแม่ทำกับข้าวในครัว กับข้าวที่แม่ทำก็ดูเหมือนจะหมดรสชาติความอร่อย กินอะไรก็รู้สึกพะอืดพะอมอยากคายทิ้งให้หมด แต่แปลก ! เธอกลับดูอวบอิ่มขึ้น ผิดตา “ไปหาหมอดีกว่าไหม” พิไลเข้าช่วยลูบหลังลูกสาวด้วยความห่วง “หรือจะเพลียเพราะอดนอน พริมชอบอ่านหนังสือจนดึกอยู่เรื่อย อาจจะนอนไม่พอ” “ดึกที่ไหนกันแม่ เดี๋ยวนี้ ฉันนอนกลางวัน ด้วยซ้ำ” จริงสินะ...นางพิไลนึกขึ้นได้ ช่วงหลัง ลูกสาวท่าทีเหมือนคนอิดโรย ไม่มีเรี่ยวแรง เอาแต่นอนไม่ค่อยยอมลุกไปไหน ๆ ทั้งที่เมื่อก่อน พริมาเป็นคนกระฉับกระเฉง และไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน นางมองหญิงสาวที่กำลังตักน้ำบ้วนปาก ล้างหน้าล้างตาคงหวังให้สดชื่น แม้ท่าทางจะไม่ดีขึ้นเลยสักนิด “ฉันเวียนหัว จะไปนอนแล้ว” เธอบอกมารดาด้วยเสียงเหนื่อย ๆ ก่อนจะเดินผ่าน “เดี๋ยว พริม” นางพิไลเรียกลูกสาว พลางฉุดมือพริมาไว้นางสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่เกิดขึ้นกับลูกสาว ความผิดปกติที่นางแน่ใจว่าในชีวิตที่อาการเฉกเช่นพริมาเกิดขึ้นกับนาง “พริม

“คุณพี่พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง”ไพลินกลั้นใจถาม“เราหย่ากันเถอะ”เจ้าสัวมนตรีเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง มันถึงเวลาแล้วที่เขาควรจะดูแลภรรยา และลูกสาวอีกคน“ไม่ ! ฉันไม่หย่า”คุณนายไพลินกรีดร้องออกมาแพรวาหน้าซีดเผือด ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา เธอคิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่าเธอเป็นลูกสาวที่คุณพ่อรักที่สุด เธอเป็นคุณหนูเพียงคนเดียวแห่งคฤหาสน์หลังใหญ่ เพราะทุกคนในคฤหาสน์ต่างถูกสั่งให้รับรู้ว่าพิไลเป็นเพียงคนอาศัยใบบุญ ส่วนนังเด็กพริมาก็เป็นเพียงเด็กที่เกิดมาโดยไม่มีพ่อ !“ถ้าคุณไม่ยอมหย่า ผมจะแจ้งความกับตำรวจให้มาดำเนินคดีกับแพรวาตามกฎหมาย”เจ้าสัวมนตรีข่มขู่ เรื่องที่เกิดขึ้นนี้หนักหนาเกินกว่าที่เขาจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้แพรวาได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้คร่ำครวญขึ้นว่า “ไม่นะคะ หนูไม่อยากถูกจับเข้าคุก คุณแม่ต้องช่วยแพรนะคะ”คุณนายไพลินรีบกอดปลอบลูกสาว “โอ๋ หนูแพร ไม่ต้องกลัว แม่ไม่ยอมให้หนูติดคุกหรอกลูก”สีหน้าเธอเต็มไปด้วยความหนักใจ“ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงตำรวจ คุณก็หย่ากับผมซะ”เจ้าสัวมนตรีย้ำกับภรรยาอีกครั้ง.............................................................ณ โรงพยาบาล หลังอ