Lahat ng Kabanata ng Set Hot คุณหมอสุดฮอตกับยัยเนิร์ดแสนร้าย: Kabanata 71 - Kabanata 80

“หนูคะ หนู ตัวเบ้อเริ่มเลย พริมกลัว” หมอภาคภูมิรู้สึกตกใจไปด้วย เขาพยายามมองหา “ไม่มีหรอกคุณพริม ไม่มีเลย คุณตาฝาดหรือเปล่า” “ไม่นะ พริมเห็นจริง ๆ” พริมายืนยัน เธอยังหลับหูหลับตาซุกหน้าลงในอ้อมกอดของหมอภาคภูมิ หญิงสาวเนื้อตัวร้อนผ่าว เมื่อสัมผัสกับความเป็นชายเป็นครั้งแรกในชีวิต เช่นกัน พริมาแทรกตัวเข้าไปในกายของหมอภาคภูมิ กอดเขาแน่นเข้าให้เขาได้รู้สึกถึงความอวบอิ่มในกายเธอ “เอ่อ... คุณพริม” หมอภาคภูมิคิดจะจับตัวหญิงสาวเพื่อดันออก หากอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้สติที่เหลืออยู่แตกกระจาย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดพลันหายไปในทันทีที่หญิงสาวเอื้อมมือจับมือของชายหนุ่มให้แตะลงที่หน้าอกอวบอิ่มของเธอ พริมาคาดการณ์ไม่ผิด ! หมอภาคภูมิตบะแตก ตั้งแต่เห็นหญิงสาวในชุดที่เกือบจะเปลือยเปล่า เมื่อครู่และบัดนี้อดใจไม่ไหวอีกต่อไป หมอหนุ่มจึงออกแรงบีบเคล้นอย่างหนักหน่วงตรงเนื้อหน้าอกอวบอิ่มของพริมา จากนั้นก็ก้มหน้าลงซุกไซร้ไปตามซอกคอขาวผ่อง“อะ.. อา หมอภูมิ”พริมาครางเรียกชื่อเขาเสียงผะแผ่ว ร่างสั่นสะท้าน อ่อนระทวย เธอรู้สึกเหมือนในหัวว่างเปล่า ดวงตาพร่าเบลอ ฝ่ามือเรียวเริ่มลูบไล้ต

เธอเป็นอะไรกันแน่ ! อาการพวกนี้เกิดขึ้นมากว่าอาทิตย์แล้ว ตื่นเช้ารู้สึกเวียนหัว หน้ามืด ได้กลิ่นอะไรก็เหม็นหืนไปหมด โดยเฉพาะเวลาแม่ทำกับข้าวในครัว กับข้าวที่แม่ทำก็ดูเหมือนจะหมดรสชาติความอร่อย กินอะไรก็รู้สึกพะอืดพะอมอยากคายทิ้งให้หมด แต่แปลก ! เธอกลับดูอวบอิ่มขึ้น ผิดตา “ไปหาหมอดีกว่าไหม” พิไลเข้าช่วยลูบหลังลูกสาวด้วยความห่วง “หรือจะเพลียเพราะอดนอน พริมชอบอ่านหนังสือจนดึกอยู่เรื่อย อาจจะนอนไม่พอ” “ดึกที่ไหนกันแม่ เดี๋ยวนี้ ฉันนอนกลางวัน ด้วยซ้ำ” จริงสินะ...นางพิไลนึกขึ้นได้ ช่วงหลัง ลูกสาวท่าทีเหมือนคนอิดโรย ไม่มีเรี่ยวแรง เอาแต่นอนไม่ค่อยยอมลุกไปไหน ๆ ทั้งที่เมื่อก่อน พริมาเป็นคนกระฉับกระเฉง และไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน นางมองหญิงสาวที่กำลังตักน้ำบ้วนปาก ล้างหน้าล้างตาคงหวังให้สดชื่น แม้ท่าทางจะไม่ดีขึ้นเลยสักนิด “ฉันเวียนหัว จะไปนอนแล้ว” เธอบอกมารดาด้วยเสียงเหนื่อย ๆ ก่อนจะเดินผ่าน “เดี๋ยว พริม” นางพิไลเรียกลูกสาว พลางฉุดมือพริมาไว้นางสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่เกิดขึ้นกับลูกสาว ความผิดปกติที่นางแน่ใจว่าในชีวิตที่อาการเฉกเช่นพริมาเกิดขึ้นกับนาง “พริม

“คุณพี่พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง”ไพลินกลั้นใจถาม“เราหย่ากันเถอะ”เจ้าสัวมนตรีเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง มันถึงเวลาแล้วที่เขาควรจะดูแลภรรยา และลูกสาวอีกคน“ไม่ ! ฉันไม่หย่า”คุณนายไพลินกรีดร้องออกมาแพรวาหน้าซีดเผือด ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา เธอคิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่าเธอเป็นลูกสาวที่คุณพ่อรักที่สุด เธอเป็นคุณหนูเพียงคนเดียวแห่งคฤหาสน์หลังใหญ่ เพราะทุกคนในคฤหาสน์ต่างถูกสั่งให้รับรู้ว่าพิไลเป็นเพียงคนอาศัยใบบุญ ส่วนนังเด็กพริมาก็เป็นเพียงเด็กที่เกิดมาโดยไม่มีพ่อ !“ถ้าคุณไม่ยอมหย่า ผมจะแจ้งความกับตำรวจให้มาดำเนินคดีกับแพรวาตามกฎหมาย”เจ้าสัวมนตรีข่มขู่ เรื่องที่เกิดขึ้นนี้หนักหนาเกินกว่าที่เขาจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้แพรวาได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้คร่ำครวญขึ้นว่า “ไม่นะคะ หนูไม่อยากถูกจับเข้าคุก คุณแม่ต้องช่วยแพรนะคะ”คุณนายไพลินรีบกอดปลอบลูกสาว “โอ๋ หนูแพร ไม่ต้องกลัว แม่ไม่ยอมให้หนูติดคุกหรอกลูก”สีหน้าเธอเต็มไปด้วยความหนักใจ“ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงตำรวจ คุณก็หย่ากับผมซะ”เจ้าสัวมนตรีย้ำกับภรรยาอีกครั้ง.............................................................ณ โรงพยาบาล หลังอ

ยามโพล้เพล้ของวันอาทิตย์ในฤดูหนาว แสงแดดที่อ่อนแสงเต็มที่จนเป็นสีระเรื่อแดงสาดส่องเล็ดลอดเข้าใต้ประตูเหล็กเลื่อนบานใหญ่ที่ถูกดึงลงเพียงแค่ครึ่งหนึ่งของช่องประตูคลินิก พร้อมกับป้ายกระดาษแข็งที่ห้อยลงมามีตัวอักษรประกาศชัดเจนว่า “ปิดแล้ว”ด้านบนเหนือขอบประตูเหล็กเลื่อน มีป้ายอะคริลิคสีเขียวขนาดใหญ่มีตัวหนังสือสีขาวระบุว่า “ดนัยการแพทย์ – สูตินรีเวช” ติดเหนือประตูบานนั้น คลินิกเล็ก ๆ แห่งนี้ ตั้งอยู่ในซอยบนถนนหน้าโรงพยาบาลใหญ่ประจำจังหวัดในแถบภาคตะออกติดชายทะเลแม้ป้ายที่ปิดหน้าประตูทางเข้าจะบอกอย่างชัดเจนว่าวันนี้สิ้นสุดการรับคนไข้แล้ว หากแต่ยังมีแสงไฟขาวนวลสบายตาเปิดสว่างอยู่ในห้องเล็ก ๆ ภายในคลินิก แสดงว่ายังมีคนอยู่ภายในนั้น ด้านหน้ามีเคาน์เตอร์สีขาวสะอาดตา และมีตู้กระจกสำหรับเก็บยาและเวชภัณฑ์นานาชนิดสำหรับจ่ายให้คนไข้ถัดไปด้านหลังเคาน์เตอร์ ตรงข้ามกันเป็นห้องตรวจของแพทย์ ภายในห้องตรวจนี้ ชายหนุ่มผิวขาวสะอาดตา ดวงหน้ามีเค้าโครงลูกครึ่งไทยจีน มือเรียวยาวของเขากำลังตวัดปากกาขยุกขยิกในแฟ้มประวัติคนไข้เบื้องหน้า ด้านหลังเก้าอี้ ผนังปูนมีเสื้อกราวถูกแขวนพร้อมกับสเต็ตโทสโคปห้วยทับลงมา

หมอหนุ่มมองตามแผ่นหลังอันแสนบอบบาง แม้รูปร่างของหล่อนจะค่อนข้างผอมบาง แต่กลับกลมกลึงทุกสัดส่วน ยิ่งมองยิ่งให้ความรู้สุดแสนเสียดายยิ่งขึ้นไปอีกทำไมหนอ.... ผู้หญิงที่มีหน้าตาสะสวยและรูปร่างราวกับนางอัปสรถึงต้องทำอาชีพที่สังคมมองว่าต่ำที่สุดเช่นนี้หนอ หากหล่อนเป็นคนธรรมดาทั่วไปที่มีอาชีพที่สังคมยอมรับ เขาก็คงจะพัฒนาความสัมพันธ์กับหล่อนได้มากขึ้นกว่านี้กิริยาท่าทางของหล่อนไม่เหมือนกับโสเภณีทั่วไป ออกจะดูเรียบร้อยเสียด้วยซ้ำ ราวกับสาวน้อยผู้สุดแสนไร้เดียงสาที่พึ่งโผบินออกจากรวงรังหมอหนุ่มสลัดความคิดที่ฟุ้งกระจายมากมายในสมองออกไป แล้วขายาว ๆ ก็ก้าวอาจ ๆ ไปดึงประตูเหล็กลงให้มิดชิดพร้อมกับลั่นกุญแจให้มิดชิดเพื่อป้องกันบุคคลอื่นใดเข้ามาอีก เพราะหากจะทำอะไรที่ห่างไกลจากบรรทัดฐาน เขาก็ต้องปิดให้มิดที่สุด อาชีพในสายการแพทย์ของเขากำลังจะไปได้สวย ดังนั้น เขาจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดที่อาจจะเกิดขึ้นเพียงเล็กน้อยมาหยุดความเจริญก้าวหน้าของเขาเป็นอันขาดปัง !เสียงดังประตูเหล็กเลื่อนดังสนั่น เมื่อเป็นเจ้าของคลินิกดังมันลง ก่อนที่จะเดินหายลับเข้าไปที่ห้องตรวจเมื่อหมอหนุ่มเดินเข้ามาในห้องตรวจ เขาแทบอ