Todos los capítulos de นักฆ่าสาวทะลุมิติมาพลิกชะตาดาวหายนะสู่พระชายาผู้เหี้ยมโหด: Capítulo 81 - Capítulo 90

นับตั้งแต่วันที่เซี่ยอู๋ซวงรับปากฮ่องเต้เอาไว้เรื่องที่แคว้นตุนหวงเดินทางมาเยือน ด้วยการใช้คำว่ากระชับความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นทั้งสอง แต่กลับซ่อนเจตนารมณ์ที่แท้จริงไว้ในการเดินทางครั้งนี้เสียได้ดังนั้นทุกวันหลังปิดโรงหมอเสิ่นฮ่าวจะทบทวนตำราเกี่ยวกับโรคทั่วไปหรือแม้แต่โรคหายาก ว่าวิธีการรักษาที่เคยทำยังมีแนวทางอื่นนอกจากที่ตนได้ร่ำเรียนอีกหรือไม่ ยามมีข้อสงสัยเขามักขอคำชี้แนะจากอาจารย์เสมอ‘ท่านอาจารย์โรคระบาดในตำราที่ท่านให้ศิษย์ศึกษามีมากเหลือเกิน บางโรคศิษย์เคยพบเห็นยามเป็นเด็กแต่ยังมีอีกหลายโรคที่ในตำรายังบอกว่า ไม่มียารักษาให้หายขาดเต็มสิบส่วนเป็นเรื่องจริงหรือขอรับ’‘อืม จะพูดว่าอย่างไรดีล่ะเอาเป็นว่าในแต่ละยุคสมัยต่อจากนี้ไป ต้นตอของโรคจะมีการเปลี่ยนแปลงไปตามสภาพแวดล้อมของแต่ละพื้นที่ไม่ว่าจะเป็นเมืองที่อากาศหนาวหรือร้อนระอุตัวก่อเชื้อโรคบางชนิดก็ตายยาก’‘อ้อ อากาศก็เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญทำให้เชื้อโรคสามารถอยู่รอดได้ และกลับมาระบาดในหมู่มนุษย์อีกครั้งใช่ไหมขอรับ’‘เจ้าเข้าใจได้ถูกต้องแล้วเสิ่นฮ่าวอีกอย่างจงจดจำคุณสมบัติของยาสำหรับใช้รักษาโรคไว้ให้แม่น ยาสมุนไพรบางอย่างสามารถเป็น

หลังจากทำความเข้าใจกับชาวบ้านเรียบร้อยแล้วรถม้าของฉีอ๋องก็มารอรับเซี่ยอู๋ซวงพอดี ซึ่งวันนี้นางแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าไหมเนื้อดี แม้แต่เครื่องประดับบนศีรษะแม่นมหลินได้ช่วยเลือกมาปักให้อย่างเหมาะสมและการแต่งกายของเซี่ยอู๋ซวงที่แปลกไปจากเดิมนั้นยิ่งทำให้ฉีอ๋องเกิดอาการหึงหวงขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพราะนางงดงามยิ่งกว่าวันไหน ๆ ที่เขาเคยได้เจอนางแต่ถ้าให้แต่งกายเช่นเดิมนางจะขายหน้าเสียเปล่า ๆ“ท่านอ๋องจ้องหม่อมฉันแต่ไม่ยอมพูดอันใดเกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ?”“เจ้าไม่รู้ตัวหรือซวงเอ๋อร์ว่าทำไมเปิ่นหวางถึงจ้องมองเจ้าไม่วางตา” ฉีอ๋องตอบก็เหมือนไม่ตอบ“ถ้าพระองค์ไม่บอกหม่อมฉันจะรู้ได้อย่างไรเพคะว่าคือเรื่องอันใด” นางไม่รู้จริง ๆ ว่าฉีอ๋องกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่ เพราะนางคิดว่าตนเองไม่ได้ทำสิ่งแปลก ๆ ยามฉีอ๋องมารับเลยสักนิด“ต่อไปข้างกายเจ้าคงต้องเพิ่มองครักษ์อีกสองสามคนแล้วกระมัง วันนี้ยามเจ้าเดินออกมามีบุรุษหลายคนหยุดมองจนตาไม่กระพริบ”“โอ๋ว เหมือนหม่อมฉันจะได้กลิ่นน้ำส้มหกเรี่ยราดแถวนี้นะเพคะ หวงก็บอกว่าหวงสิเพคะเหตุใดต้องพูดอ้อมค้อมด้วยก็ไม่รู้”“ใช่เพราะความงามของเจ้าที่มีมากเกินไปเปิ่นห

โดยคนป่วยที่นำมาฝ่ายตุนหวงจะไม่บอกว่าพวกเขาป่วยเป็นโรคอะไร เพราะต้องให้ฝ่ายต้าเหยียนเป็นคนตรวจพบด้วยตนเองพร้อมบอกวิธีที่จะใช้รักษาคนทั้งสาม นั่นถึงจะแสดงให้เห็นถึงความรู้ด้านการแพทย์อย่างแท้จริงไช่เยี่ยนเหอกล่าวเสียงดังถึงที่มาของคนป่วยพร้อมกับถามถึงหมอเทวดาของต้าเหยียนที่จะมาประลองวิชาแพทย์กับพวกตน“ทูลฝ่าบาททั้งสามคนนี้คือคนป่วยที่รักษามาหลายปีแต่ไม่หายสักที กระหม่อมกับทุกคนจึงอยากชมฝีมือการรักษาของท่านหมอเทวดาสักครั้ง ไม่ทราบว่าท่านหมอเทวดามาถึงแล้วหรือยังพ่ะย่ะค่ะ”“ดูท่าคนป่วยที่หมอหลวงไช่พามาคงจะป่วยเป็นโรคหายากสินะ แต่ไม่เป็นไรเจิ้นจะให้ท่านหมอเสิ่นมาตรวจอาการดูก่อนว่ารักษาได้หรือไม่ ท่านหมอเสิ่นเชิญออกมาแสดงฝีมือด้านการแพทย์ของท่านเถิด”เสิ่นฮ่าวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางมั่นใจใบหน้าไร้ร่องรอยของความกังวล เขาเดินออกมากลางท้องพระโรงพร้อมร่วมยาที่มีเครื่องมือครบครันอยู่ด้านใน ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่เซี่ยอู๋ซวงมอบให้และสอนการใช้งานด้วยตนเอง“กระหม่อมเสิ่นฮ่าวถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”ไช่เยี่ยนเหอมองเสิ่นฮ่าวที่อายุน่าจะน้อยกว่าโจวซูเหวินถึงแปดปี ในใจเขารู้สึกแปลก ๆ จึงเอ่ยถามให้แน่

หลังจากสิ้นเสียงของไต้ไท่จื่อมู่กวงก็พาพระชายาซ่งเข้ามาตามคำสั่ง ซึ่งใบหน้าของนางต้องสวมหมวกที่มีผ้าขาวปกปิดใบหน้าเอาไว้อย่างมิดชิด เพราะไม่ได้รับการรักษาตั้งแต่แรกจึงทำให้แผลพุพองลุกลามจนไม่น่ามอง“ถวายบังคมเสด็จพ่อเพคะ”“อืม ลุกขึ้นได้”“ขอบพระทัยเสด็จพ่อ” พระชายาซ่งได้แต่ยืนรออยู่เงียบ ๆ เช่นนั้นเพราะไม่รู้ว่าฉีอ๋องต้องการอะไรจากนางกันแน่และเป็นอีกครั้งที่ฉีอ๋องเป็นคนบอกกับไช่เยี่ยนเหอว่าพระยาชาซ่งคือคนที่พวกเขาต้องรักษาให้หาย “หมอหลวงไช่นี่เป็นพี่สะใภ้ของเปิ่นหวางเอง บังเอิญว่านางถูกพิษบางอย่างพอดีรบกวนพวกท่านช่วยรักษาให้นางด้วย”ไช่เยี่ยนเหอเป็นผู้เปิดหมวกคลุมออกก่อนทันทีที่เขาเห็นใบหน้าของพระชายาซ่ง สีหน้าของเขาและหมอหลวงทั้งสามคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เนื่องจากไม่เคยเห็นผิวหน้าที่เต็มไปด้วยตุ่มพุพองแปลก ๆ เช่นนี้มาก่อนแผลพุพองบางแห่งแตกระแหงบางแห่งแดงเข้มราวกับถูกไฟลวก หากแต่ขอบแผลกลับเป็นสีม่วงคล้ำผิดธรรมชาติคล้ายจะถูกพิษก็มิใช่ แต่ก็ไม่มั่นใจว่าถ้าไม่ใช่ยาพิษแล้วจะเป็นอันใดได้อีกไช่เยี่ยนเหอขมวดคิ้วและพูดเบา ๆ “นี่มิใช่แผลที่เกิดจากไฟลวก...”กัวหลิวโน้มตัวลงสูดกลิ่นเบา ๆ “ไม่

มิหนำซ้ำแผลพุพองก็คล้ายจะยุบตัวลงรอยสีแดงเข้มก็ค่อย ๆ ดีขึ้น เมื่ออาการปวดแสบปวดร้อนและมักจะรู้สึกคันบ่อยครั้งไม่มีอีกต่อไปแล้ว พระชายาซ่งยกมือแตะแก้มของตนเองดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา“มะ มะ ไม่เจ็บแล้ว...ข้า...ไม่เจ็บแล้วจริง ๆ เสด็จพ่อหม่อมฉัน ๆ หายแล้วไม่รู้สึกทรมานเหมือนก่อนหน้าเลยเพคะ”“นี่มันน่าอัศจรรย์เกินไปจริง ๆ แค่หนึ่งเค่อแผลพุพองบนใบหน้านั่นกลับดีขึ้นมากกว่าครึ่ง ยานี้ต้องวิเศษเพียงใดถึงรักษาได้รวดเร็วเหลือเกิน” เหลียงเฟยไม่อยากเชื่อสายตาตนเองจะบอกว่าเซี่ยอู๋ซวงเล่นกลก็เป็นไปไม่ได้ เพราะทุกคนล้วนจับจ้องยามนางป้อนยาเม็ดนั้นให้พระชายาซ่งแท้ ๆ“ไม่ว่าการรักษาจะอัศจรรย์หรือไม่แต่นี่ก็ทำให้ทุกท่านได้เห็นแล้วว่า ฉายาหมอเทวดาเยี่ยนหลัวของอาจารย์ข้ามิได้ถูกตั้งขึ้นมาลอย ๆ เพื่อเรียกความน่าเชื่อถือ แต่เป็นเพราะอาจารย์มีฝีมือด้านการแพทย์อย่างแท้จริงอย่างไรก็ตามยังเหลือการรักษาคนป่วยทั้งสามคนที่ต้องใช้วิธีผ่าตัด เพียงแต่วิธีนี้ต้องใช้พื้นที่ปิดเนื่องจากเป็นการรักษาอวัยวะภายในอาจไม่น่าดู ดังนั้นขอพวกท่านโปรดรออยู่ในความสงบข้ากับอาจารย์ต้องการสมาธิ”เสิ่นฮ่าวอธิบายและขอความร่วมมือคนในงานเ