นักฆ่าสาวทะลุมิติมาพลิกชะตาดาวหายนะสู่พระชายาผู้เหี้ยมโหด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดสิ่งแรกที่หลิงเฉียวเฉียวสัมผัสได้คือ ความเจ็บปวดแสบสันทั่วแผ่นหลังกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศเสียงล้อเกวียนดังเอี๊ยดอ๊าดอยู่ข้างหู

“ฮึก...คุณหนูท่านต้องอดทนไว้นะเจ้าคะ”

หลินเฉียวเฉียวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นซึ่งเหนือศีรษะเป็นหลังคาไม้เก่า ๆ ไม่ใช่เพดานโลหะของห้องทดลองไม่ใช่โรงพยาบาลและไม่ใช่โลกที่นางรู้จัก ขณะนั้นเองก็มีความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเธอ

และก็มีชื่อหนึ่งดังขึ้นในหัว “เซี่ยอู๋ซวง” เด็กสาวอายุสิบห้าหนาวบุตรสาวดาวอัปมงคลแห่งจวนรองเสนาบดีกรมโยธา ถูกบิดาสั่งโบยยี่สิบไม้และขับออกจากจวนเพื่อส่งตัวไปยังเรือนฝึกตนนอกเมืองราวหนึ่งร้อยลี้

‘อ่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ็บจนขยับตัวแทบไม่ไหวเลยเหรอเนี่ย’

หลิงเฉียวเฉียวค่อย ๆ ซึมซับความทรงจำในหัวทั้งหมดอย่างช้า ๆ จนเข้าใจเรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้นกับเธออย่างกระจ่างแจ้งแล้วว่าบัดนี้เธอมาเกิดใหม่ในร่างของหญิงสาวที่มีชื่อว่าเซี่ยอู๋ซวง

ซึ่งนางได้สิ้นใจระหว่างถูกบ่าวไพร่ส่งไปเรือนฝึกตนของตระกูลเซี่ย หลิงเฉียวเฉียวไม่คิดว่าเจ้าของร่างจะมีชีวิตรันทดไม่ต่างจากชีวิตของเธอ ดวงตาที่เคยหม่นหมองยามนี้กลับกลายเป็นดวงตาที่เย็นชาและน่ากลัว หลังสัมผัสถึงความเจ็บปวดที่เจ้าของร่างเคยได้รับ

ประกายเย็นเยียบที่ปรากฏขึ้นในดวงตาคู่นี้กำลังให้คำมั่นสัญญากับเจ้าของร่างเดิม ซึ่งบ่าวทั้งสองที่ติดตามมาไม่ทันสังเกตว่าคนที่ลืมตาอยู่หาใช่เจ้านายคนเดิมของพวกนางไม่

เหตุการณ์ในอดีต

ณ จวนตระกูลเซี่ยเป็นตระกูลที่สืบทอดการเป็นขุนนางมาถึงสามรุ่น ซึ่งปัจจุบันมีเซี่ยจิ้งหยวนเป็นผู้นำตระกูลและยังเป็นถึงรองเสนาบดีกรมโยธา เขามีฮูหยินเอกจากตระกูลหลิวที่เคยมีอำนาจในราชสำนักสนับสนุน

โดยฮูหยินเอกมีบุตรชายให้เขาหนึ่งคนแม้ว่าจะพยายามมีบุตรเพิ่ม แต่เพราะเป็นคนมีบุตรค่อนข้างยากผ่านมาหลายปีก็ไม่มีท่าทีตั้งครรภ์อีกเลย เซี่ยจิ้งหยวนจึงรับอนุภรรยาจากตระกูลขุนนางอีกสามคนเข้ามาเพื่อมีบุตรไว้ใช้ประโยชน์

ซึ่งอนุคนแรกกลับมีบุตรชายให้เขานี่คือคนที่ฮูหยินเกลียดชังที่สุด เพราะฐานะทายาทของบุตรชายตนกำลังสั่นคลอนส่วนอนุคนที่สองมีบุตรสาวสองคน และอนุคนที่สามมีบุตรสาวหนึ่งคนฮูหยินเอกจึงไม่อะไรกับพวกนางมากนัก

แต่จะมีสตรีใดที่อยากให้สามีโปรดปรานอนุภรรยามากกว่าตนเอง เพราะตั้งแต่เซี่ยจิ้งหยวนรับอนุคนที่สามเข้าจวนเขามักจะไปนอนค้างกับนาง ความเกลียดชังจึงรอมาถึงวันที่อนุซูเชี่ยนเชี่ยนกำลังจะคลอดลูก

“เร็วเข้าใครก็ได้ก็ไปเอาน้ำแกงใส่โสมมาให้อนุสามหน่อย”

“นายหญิงอดทนอีกนิดนะเจ้าคะดื่มแกงจะได้มีแรงเบ่งเจ้าค่ะ” แม่นมหลินที่ติดตามมาคอยรับใช้ซูเชี่ยนเชี่ยนพยายามปลอบประโลมนางด้วยความเป็นห่วง

ในขณะที่เรือนอนุสามกำลังวุ่นอยู่กับการทำคลอดน้ำแกงใส่โสมที่ลู่เจียสาวใช้อีกคนวิ่งไปเอาที่ห้องครัว กลับมีใครบางคนแอบใส่ยาขับเลือดลงไปโดยไม่มีใครเห็น และนั่นจึงกลายเป็นเรื่องน่าเศร้าของชีวิตเด็กคนหนึ่งที่กำลังจะออกมาลืมตาดูโลก

หลังดื่มน้ำแกงใส่โสมซูเชี่ยนเชี่ยนออกแรงเบ่งคลอดเพียงไม่กี่ครั้ง เสียงเล็ก ๆ ที่นางเฝ้ารอก็แผดร้องท่ามกลางพายุลมแรงด้านนอกเรือน

“อุแว้! อุแว้!”

“ยินดีด้วยอนุสามท่านคลอดบุตรสาวร่างกายแข็งแรงดีเจ้าค่ะ”

“แม่นมหลินข้าได้ลูกสาวนางช่างน่ารักน่าชังยิ่งนัก”

“ใช่เจ้าค่ะนายหญิงคุณหนูน้อยหน้าตาเหมือนท่านมากเจ้าค่ะ”

แต่ขณะที่หมอตำแยกำลังทำความสะอาดช่องคลอดให้ซูเชี่ยนเชี่ยน นางก็ส่งเสียงร้องออกมาดั่งลั่นเมื่อซูเชี่ยนเชี่ยนเลือดไหลไม่มีทีท่าว่าจะหยุด และเจ้าตัวเองสีหน้าก็เริ่มซีดจางลงไปเรื่อย ๆ เช่นกัน

“กรี้ดด! แย่แล้วอนุสามมีเลือดไหลไม่หยุดนางตกเลือดหลังคลอด”

“อะไรนะ! ลู่เจีย ๆ รีบไปตามหมอเร็วเข้า”

หมับ! “ลู่เจียไม่ต้องข้ารู้ตัวดีตอนนี้ร่างกายของข้าใกล้จะไม่ไหวแล้ว ฮึก ลูกแม่...แม่ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ดูแลเจ้าจนเติบใหญ่ แม่ขอเพียงชีวิตของเจ้านับต่อจากนี้อย่าได้เป็นเหมือนแม่เลย

อึก แม่นมหลิน ลู่เจีย ข้าฝากพวกเจ้าช่วยดูแลลูกสาวของข้าด้วย หากบิดาของนางยังไม่ได้ตั้งชื่อให้กับลูกคนนี้พวกเจ้าให้นางชื่อว่าเซี่ยอู๋ซวง ลูกแม่...แม่จะเฝ้ามองเจ้าอยู่บนฟ้าเสมอ...”

“นายหญิง! ๆ ฮือ ๆ ๆ”

สิ้นเสียงการฝากฝังบุตรสาวที่เพิ่งถือกำเนิดประตูห้องนอนของเรือน ก็ถูกเปิดออกอย่างแรงตามมาด้วยร่างสูงโปร่งของเซี่ยจิ้งหยวนที่ทราบข่าว ด้านหลังยังมีฮูหยินเอกที่แสร้งทำสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยอนุของสามีอีกคน

ผัวะ! “เชี่ยนเชี่ยน ๆ เจ้าเป็นอะไรไมันเกิดอะไรขึ้นกับนาง!”

“ตะ ตะ ใต้เท้าเซี่ยอนุสามนางคลอดยากพอคลอดบุตรคนนี้ออกมานางก็ตกเลือดอย่างหนัก ละ ละ และตอนนี้นางก็ไม่มีลมหายใจแล้วเจ้าค่ะ” หมอตำแยรายงานเรื่องการคลอดกับเซี่ยจิ้งหยวนเสียงสั่น

ฮูหยินเอกได้โอกาสจึงอ้างถึงปรากฏการณ์ที่ประจวบเหมาะพอดีว่า เด็กที่เพิ่งเกิดมีดวงชะตาอย่างไรต่อตระกูลเซี่ยในอนาคต

“ท่านพี่อย่าได้เสียใจไปเลยเจ้าค่ะน้องหญิงซูนางแค่โชคร้ายเท่านั้น ที่ให้กำเนิดเด็กที่เป็นดาวอัปมงคลซึ่งมาอาศัยท้องของนาง”

แม่นมหลินกับลู่เจียถึงกับหยุดชะงักมองไปยังฮูหยินเอกพร้อม ๆ กัน พวกนางไม่คิดว่าสตรีที่ทำเหมือนมีเมตตากับเจ้านายจะซ่อนความร้ายกาจได้ลึกถึงเพียงนี้

“ใต้เท้าเจ้าคะ...”

“หึ ฮูหยินเจ้าจัดการเรื่องงานศพของเชี่ยนเชี่ยนแทนข้าด้วยก็แล้วกัน ส่วนเด็กคนนี้อย่าเอามาให้ข้าเห็นหน้าอีกพวกเจ้าสองคนเอานางไปเลี้ยงดูที่เรือนท้ายจวน ดูแลนางให้ดีอย่าได้เสนอหน้ามาในเขตเรือนใหญ่เด็ดขาด”

“เจ้าค่ะท่านพี่ข้าจะจัดงานศพให้น้องหญิงอย่างสมเกียรติ”

เซี่ยจิ้งหยวนพูดเพียงแค่นั้นเขามองไปยังร่างของอนุคนโปรดอีกครั้ง และเดินจากไปโดยไม่หันกลับไปมองเรือนของซูเชี่ยนเชี่ยนหลังนี้อีกเลย ส่วนฮูหยินเอกเมื่อคล้อยหลังสามีนางก็มองร่างไร้วิญญาณอย่างเย้ยหยัน

นับแต่นั้นเป็นต้นมาเซี่ยอู๋ซวงก็ถูกเลี้ยงดูโดยบ่าวรับใช้ของมารดา แม้จะอยู่ในเรือนท้ายจวนแต่เบี้ยหวัดที่ควรได้ยังถูกส่งมาอย่างสม่ำเสมอ แม้ไม่ได้มากมายเหมือนบุตรชายบุตรสาวที่เหลืออีกสี่คนก็ตาม

อย่างน้อยเบี้ยหวัดที่ได้ยังพอให้บ่าวทั้งสองใช้ดูแลคุณหนูตัวน้อยจนนางเติบโต ยามถึงวัยปักปิ่นไม่มีการจัดพิธีจากเรือนใหญ่แต่เซี่ยอู๋ซวงยังมีแม่นมหลินกับลู่เจีย ที่ทำงานเย็บปักหาเงินซื้อปิ่นไม้มาทำพิธีให้นาง

“คุณหนูของบ่าวงดงามมากเลยเจ้าค่ะ”

“ใช่เจ้าค่ะคุณหนูขนาดบ่าวเองยังอยากนั่งมองคุณหนูทั้งวันเจ้าค่ะ”

“พวกท่านสองคนชมข้าเกินไปแล้วนะ”