บททั้งหมดของ นักฆ่าสาวทะลุมิติมาพลิกชะตาดาวหายนะสู่พระชายาผู้เหี้ยมโหด: บทที่ 51 - บทที่ 60

อีกด้านหนึ่งชิงเสวี่ยอาศัยความคล่องตัวพร้อมอาวุธคู่กายโจมตีจุดตายของอีกฝ่าย เพราะที่ผ่านมาไม่เคยรับมือกับความเร็วเช่นนี้มาก่อนลูกน้องสี่ห้าคนของเกิงเฉินจึงตกตายโดยไม่ทันได้ร้องสักแอะเมื่อทุกอย่างจบลงอย่างไม่ทันตั้งตัวเกิงเฉินที่เหลือตัวคนเดียวแล้ว ไม่อยากเชื่อสายตาตนเองว่าคนของเซี่ยอู๋ซวงจะมีฝืมือเทียบเท่าหรือสูงกว่าองครักษ์ได้“ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดพวกเจ้าจะมีฝีมือการต่อสู้ได้ยังไง”เซี่ยอู๋ซวงที่ยืนรอการบุกโจมตีของเกิงเฉินเอ่ยขึ้นมาอย่างเฉยชา “คนเราจะอวดเก่งต่อหน้าคนโง่ไปทำไมไม่มีคนฉลาดคนไหนทำกันหรอกนะ ว่าแต่เจ้ายังจะลงมือฆ่าข้าอยู่หรือไม่นี่ก็ดึกมากแล้วพรุ่งนี้ข้ายังต้องเข้าวังไปเข้าเฝ้าพระสนมซูอีก ถ้าจะฆ่าก็รีบลงมือเสียทีอย่าทำข้าเสียเวลานอน”“หึ ปากดีนักนะเด็กน้อยอยากตายนักข้าจะช่วยเจ้าเอง ย๊ากกก!”พูดจบเกิงเฉินชักกระบี่ออกจากฝักพร้อมกับพุ่งเข้าไปหมายสังหารเซี่ยอู๋ซวงที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง เมื่อปลายกระบี่เกือบตวัดเข้าที่คอนางจึงเบี่ยงตัวไปทางซ้ายเล็กน้อย เพียงแค่นี้ก็หลบปลายดาบคมได้อย่างหวุดหวิดเกิงเฉินเปลี่ยนท่าการโจมตีอย่างรวดเร็วเขาฟาดฟันกระบี่ทุกท่วงท่าที่ฝึกฝนมานานหลาย

ฉีอ๋องได้ยินเช่นนั้นก็เกิดความเป็นห่วงพระพลานามัยของซูเต๋อเฟย เขาจึงขอให้เซี่ยอู๋ซวงช่วยตรวจอย่างละเอียดซ้ำเพื่อความแน่ใจ“ซวงเอ๋อร์เจ้าพอจะตรวจดูอาการที่เสด็จแม่ของเปิ่นหวางเป็นได้ไหม หากต้องใช้สมุนไพรชั้นดีเปิ่นหวางจะให้คนไปนำมาจากสำนักหมอหลวงเอง”“แม้ท่านอ๋องจะไม่พูดหม่อมฉันก็ตั้งใจว่าจะตรวจให้พระสนมอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นหม่อมฉันคงไม่เตรียมร่วมยาติดมือมาด้วยหรอกเพคะ” รวมยาที่ว่าคือกล่องไม้สีเหลี่ยมผืนผ้าที่ชิงเสวี่ยเป็นคนถือตั้งแต่ออกจากโรงหมอชิงเสวี่ยรู้หน้าที่เป็นอย่างดีนางขยับตัวนำร่วมยาวางบนโต๊ะไม้เพื่อให้เจ้านายหยิบใช้อุปกรณ์ได้สะดวกที่สุด “เครื่องมือของคุณหนูเจ้าค่ะ”“พระสนมพอจะพาหม่อมฉันไปยังห้องข้างเพื่อทำการตรวจพระวรกายอย่างละเอียดได้หรือไม่เพคะ”“ได้สิเชิญคุณหนูสามเซี่ยตามเปิ่นกงมาเถิด”ซูเต๋อเฟยพาเซี่ยอู๋ซวงไปยังห้องข้างซึ่งมีเตียงขนาดเล็กไว้ยามจำเป็น โดยให้โม่หมัวหมัวเฝ้าอยู่ด้านนอกจากนั้นเซี่ยอู๋ซวงจึงทำการตรวจร่างกาย ซึ่งมีทั้งการจับชีพจรการดูสีของลิ้นว่าผิดปกติหรือไม่และสุดท้ายก็ใช้เครื่องอัลตร้าซาวด์แบบพกพาเพื่อตรวจดูมดลูกว่ามีปัญหามากน้อยเพียงใด ซึ่งถือว่ายังโชคดีท

ซินเผิงถือจดหมายไปถึงโรงหมอเซิ่งโส่วถังแต่ทำอย่างไรก็ไม่อาจพบเซี่ยอู๋ซวงได้ สุดท้ายจึงต้องฝากจดหมายผ่านเจียงหมิ่นเพื่อส่งต่อให้นางแทน จากนั้นค่อยไปจวนตระกูลหร่วนในการส่งคำเชิญถึงหร่วนเส้าอีกครั้งเซี่ยอู๋ซวงพออ่านจดหมายจบก็ยกยิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อนที่มีคนล่อลวงให้ไปติดกับดัก “หึ คนบางคนคิดว่าตนเองเก่งกาจเสียเต็มประดากระมังถึงได้มีความคิดตื้นเขินเช่นนี้”“คุณหนูจะไปตามนัดของรองแม่ทัพเมิ่งหรือไม่ขอรับ”“เรื่องสนุกกับรออยู่จะไม่ไปได้อย่างไรคืนนี้เจ้ากับชิงเสวี่ยไปกับข้า คนอวดดีไม่มีใครในตระกูลสั่งสอนข้าจะช่วยสั่งสอนให้เอง”“ขอรับคุณหนู/ เจ้าค่ะคุณหนู”ส่วนหร่วนเส้าพอรู้ว่ามีเรื่องสนุก ๆ รออยู่จากคนสนิทของเมิ่งป๋อชงเขาก็รับปากโดยไม่ถามรายละเอียด เพราะมัวแต่คิดถึงความสุขร่วมกับสหายต่างวัยอยู่บ่อยครั้งจึงไม่คิดระแวงสงสัยอันใดเนื่องจากความชะล่าใจและไม่เคยมีใครทำอะไรตนกับเมิ่งป๋อชงได้ เหตุนี้จึงทำให้หร่วนเส้านอกจากจะเจ็บหนักแล้วยังกลายเป็นคนพิการ หรือจะเรียกว่าเป็นผลกรรมที่เขาเคยทำกับสหายอย่างเจียงหมิ่นไว้ก็เป็นได้อีกด้านหนึ่งฉีอ๋องก็ได้รับรายงานจากองครักษ์ที่คอยดูแลโรงหมอว่า เซี่ยอู๋ซวงยอมรั

เจียงหมิ่นที่รอจังหวะการต่อสู้อยู่เขารีบบอกเซี่ยอู๋ซวงเรื่องหร่วนเส้าและขอจัดการด้วยตนเอง “คุณหนูบ่าวขอจัดการศัตรูที่บังเอิญมาพบที่นี่เอง ส่วนชายหนุ่มคนนั้นเชิญคุณหนูลงมือตามสบายขอรับ”เซี่ยอู๋ซวงพยักหน้าให้เจียงหมิ่นแต่ยังไม่ทันไรลูกน้องของเมิ่งป๋อชงก็พุ่งเข้ามาหาทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว การต่อสู้ที่เมิ่งป๋อชงคิดว่าตนได้เปรียบกลายเป็นเรื่องน่าตกใจของเขากับหร่วนเส้าพริบตาเพราะการฝึกฝนเรื่องความเร็วและความแม่นยำชายฉกรรจ์ทั้งห้าคน ถูกเจียงหมิ่นกับชิงเสวี่ยสังหารด้วยอาวุธคู่กายแทงไปยังจุดตายอย่างแม่นยำ แม้ว่าคนเหล่านี้จะผ่านการฝึกต่อสู้มาแล้วแต่มิได้เก่งกาจมากนักจากนั้นเจียงหมิ่นก็หันคมดาบไปทางหร่วนเส้าที่หยิบดาบบนพื้นมาถือไว้ในมือ แต่ฝีมือการต่อสู้ของหร่วนเส้าไม่ได้ดีอย่างที่คนพูดกัน เขารับมือการบุกของเจียงหมิ่นได้ไม่กี่ครั้งก็ล้มไปนั่งกับพื้นแล้ว“หึ ฝีมือแค่นี้แต่ได้เป็นถึงรองแม่ทัพเลยรึหร่วนเส้าหน้าอายชะมัด ผ่านมาเกือบปีการใช้ดาบของเจ้าไม่พัฒนาขึ้นเลยสักนิด”“จะ จะ เจ้ารู้จักข้า?”“จำข้าไม่ได้หรือหร่วนเส้านี่ข้าเองเจียงหมิ่นคนที่ถูกเจ้าตัดเส้นเอ็นข้อมือจนขาด แล้วเจ้าก็สวมรอยเป็นผู้กล้

ภายในค่ำคืนเดียวกันยามตกดึกจวนทุกหลังในเขตเมืองหลวงชั้นในต่างดับโคมไฟเพื่อพักผ่อน แต่พอผ่านเข้ายามโฉ่วจวนตระกูลเซี่ยที่เงียบสงบจู่ ๆ ก็เกิดความวุ่นวายโกลาหลขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุราวกับว่าในจวนแห่งนี้มีปีศาจออกอาละวาด“กรี๊ดดด! กรี๊ดดด! กรี๊ดดด!” เสียงกรีดร้องของสตรีดังขึ้นพร้อมกันจากหลายเรือนก่อนจะตามมาด้วยเสียงข้าวของแตกกระจายตามมา โดยเฉพาะเรือนใหญ่ของเซี่ยจิ้งหยวนที่ฮูหยินเอกนอนอยู่กับสาวใช้สองคน“อย่าเข้ามา! อย่าเข้ามานะ! ซูเชี่ยนเชี่ยนเจ้าจะฆ่าข้าใช่ไหม!”‘หลิวจวินเจ้าฆ่าข้าทำไม ๆ ต้องทำร้ายข้าด้วย’“ฮ่า ๆ ๆ ทำไมนะหรือก็ใครใช้ให้เจ้าหน้ามีตางดงามดั่งนางจิ้งจอก จนท่านพี่หลงใหลคอยเอาใจเจ้าสารพัดล่ะ”‘เพราะเจ้าเริ่มแก่นายท่านถึงไม่อยากยุ่งหาใช่ความผิดของข้าไม่ วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าเพื่อล้างแค้นให้ได้!’“ไม่ ๆ ๆ เจ้าฆ่าข้าไม่ได้นะข้ายังไม่อยากตาย ฮือ ๆ ๆ”ฮูหยินเอกกอดตัวเองดวงตาเบิกโพลงจ้องไปยังมุมห้องที่ว่างเปล่า ราวกับว่านางเห็นใครบางคนกำลังยืนจ้องมองอย่างอาฆาตแค้นอยู่ตรงนั้น ทั้งยังพูดไปร้องไห้ไปบางครั้งก็หัวเราะจนสาวใช้ไม่กล้าเข้าใกล้นาง“อย่าฆ่าข้า ๆ พวกเจ้ายืนเฉยอยู่ทำไมนังซูเชี่ยนเช