All Chapters of นักฆ่าสาวทะลุมิติมาพลิกชะตาดาวหายนะสู่พระชายาผู้เหี้ยมโหด: Chapter 1 - Chapter 10

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดสิ่งแรกที่หลิงเฉียวเฉียวสัมผัสได้คือ ความเจ็บปวดแสบสันทั่วแผ่นหลังกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศเสียงล้อเกวียนดังเอี๊ยดอ๊าดอยู่ข้างหู“ฮึก...คุณหนูท่านต้องอดทนไว้นะเจ้าคะ”หลินเฉียวเฉียวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นซึ่งเหนือศีรษะเป็นหลังคาไม้เก่า ๆ ไม่ใช่เพดานโลหะของห้องทดลองไม่ใช่โรงพยาบาลและไม่ใช่โลกที่นางรู้จัก ขณะนั้นเองก็มีความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเธอและก็มีชื่อหนึ่งดังขึ้นในหัว “เซี่ยอู๋ซวง” เด็กสาวอายุสิบห้าหนาวบุตรสาวดาวอัปมงคลแห่งจวนรองเสนาบดีกรมโยธา ถูกบิดาสั่งโบยยี่สิบไม้และขับออกจากจวนเพื่อส่งตัวไปยังเรือนฝึกตนนอกเมืองราวหนึ่งร้อยลี้‘อ่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ็บจนขยับตัวแทบไม่ไหวเลยเหรอเนี่ย’หลิงเฉียวเฉียวค่อย ๆ ซึมซับความทรงจำในหัวทั้งหมดอย่างช้า ๆ จนเข้าใจเรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้นกับเธออย่างกระจ่างแจ้งแล้วว่าบัดนี้เธอมาเกิดใหม่ในร่างของหญิงสาวที่มีชื่อว่าเซี่ยอู๋ซวงซึ่งนางได้สิ้นใจระหว่างถูกบ่าวไพร่ส่งไปเรือนฝึกตนของตระกูลเซี่ย หลิงเฉียวเฉียวไม่คิดว่าเจ้าของร่างจะมีชีวิตรันทดไม่ต่างจากชีวิตของเธอ ดวงตาที่เคยหม่นหมองยามนี้กลับกลายเป็นดวง

หลิงเฉียวเฉียวที่ต้องยอมรับความจริงว่า ณ บัดนี้ต้องละทิ้งชื่อเดิม เพื่อใช้ชีวิตเป็นเซี่ยอู๋ซวงในโลกที่คล้ายคลึงของบรรพบุรุษจนกว่าจะตาย เพียงแต่ยามนี้ร่างกายที่บาดเจ็บหนักทำนางเจ็บปวดทรมานเกินไปแค่การขยับตัวเล็ก ๆ น้อย ๆ ยังเพิ่มความเจ็บให้มากขึ้นตลอดเวลา จนความคิดในหัวนางนึกไปถึงยาปฏิชีวนะมากมายในห้องทดลองลับใต้ดิน ที่นั่นมียารักษาโรคและอาการบาดเจ็บมากมายให้หายดีภายในพริบตาได้“อึก ถ้ามียาดี ๆ ที่ทำการทดลองสำเร็จแล้วพวกนั้นคงจะดีไม่น้อย แผลที่หลังแค่นี้ไม่ถึงสิบนาทีก็สมานกันจนแทบไม่ทิ้งร่องรอยแล้ว...”แกรก! ความคิดถึงยาที่อยากนำมารักษาร่างกายร่างใหม่ที่เจ็บหนัก จู่ ๆ ก็ปรากฏแคปซูลที่ช่วยฟื้นฟูเซลล์หล่นเบา ๆ อยู่ตรงหน้าของเซี่ยอู๋ซวง ทำเอาคนที่เพิ่งโอดครวญถึงกับสงสัยว่าเจ้าสิ่งนี้มาได้อย่างไร‘โอะ! นี่มัน ๆ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หือ แม้แต่แหวนมิติที่ทดลองสำเร็จก็ยังติดตัวมาด้วยหรือว่า แต่ช่างเถอะไหน ๆ มันก็มาอยู่ตรงหน้าข้าแล้วใช้มันรักษาตัวเองให้หายก่อน เรื่องอื่นค่อยคิดหาทางวันเวลายังอีกยาวไกล’เซี่ยอู๋ซวงเอื้อมมือไปหยิบแคปซูลฟื้นฟูเซลล์เข้าปากแค่กัดมันเบา ๆ ของเหลวสีใสก็ไหลลงผ่านลำคอ

รถม้าคันเล็ก ๆ ในที่สุดก็มาหยุดลงตรงทางขึ้นเขาไปยังเรือนฝึกตนในช่วงพลบค่ำ สายลมเย็นพัดผ่านบันไดทางขึ้นซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้ที่รกทึบ ป้ายไม้เก่าที่เขียนคำว่า “เรือนสงบใจ” แขวนเอียงอยู่เหนือบันไดทางขึ้นเซี่ยอู๋ซวงลงจากรถม้าก่อนจะเงยหน้ามองป้ายชื่อเรือนอย่างเฉื่อยชา ระหว่างทางพอได้นอนพักหลังใช้ยาจากห้องทดลอง จนแผลจากการถูกโบยสมานตัวและไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดนั่นอีกทางขึ้นเรือนฝึกตนต้องเดินเท้าตามบันไดยาวหลายสิบขั้นกว่าจะถึง แต่เซี่ยอู๋ซวงมิได้ปริปากบ่นส่วนด้านหลังนางปล่อยให้ลู่เจียช่วยประคองแม่นมหลินเดินตามมาช้า ๆเพราะร่างกายได้รับการรักษาอย่างทันท่วงทีเซี่ยอู๋ซวงจึงมาถึงด้านบนเขาก่อนบ่าวทั้งสอง เพียงแค่นางก้าวเท้าเหยียบบันไดขั้นสุดท้ายก็มีบ่าวรับใช้สองคนที่ถูกส่งมารอรับและมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม“คุณหนูสามเชิญเข้าไปข้างใน”แม้ปากจะเรียกเซี่ยอู๋ซวงว่าคุณหนูแต่ในน้ำเสียงที่พูดออกมานั้นกลับไม่มีความเคารพนางแม้แต่น้อย ทันทีที่มาถึงลานด้านหน้าเรือนฝึกตนเสียงหัวเราะเยาะของพวกบ่าวไพร่ล้วนเปล่งออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน“เหอะ หน้าตาก็ดูงดงามแต่เสียดายเกิดมาเป็นดาวอัปมงคล”“ข้านึกว่านางจะมีท่า

สามเค่อต่อมาลู่เจียก็บังคับรถม้าพาเซี่ยอู๋ซวงมาถึงอำเภอชิงอัน โดยจุดหมายปลายทางของการมายังอำเภอชิงอันคือการหาเงินส่วนหนึ่ง และอีกส่วนหนึ่งคือมองหาคนที่เหมาะสมจะนำมาฝึกฝนเป็นลูกน้องเพิ่มเติม“ลู่เจียไปร้านขายสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอ”“เจ้าค่ะคุณหนู”เซี่ยอู๋ซวงออกคำสั่งเสร็จก็นึกถึงยาที่นางต้องการนำออกมาขายเพื่อหาเงินไปซื้อผ้าสำหรับตัดชุดใหม่ เพราะที่เรือนฝึกตนมีแต่เสื้อผ้าเก่า ๆ รวมถึงการจ่ายค่าจ้างบ่าวไพร่ ค่าวัตถุดิบทำอาหารเลี้ยงคนอีกหลายสิบชีวิตส่วนยาที่นำออกมาล้วนเป็นยาในห้องทดลองที่ใช้ได้ผลดีทั้งสิ้น สำหรับนางอาจไม่ได้มองว่าเป็นยาวิเศษแต่เมื่อนำมาขายในโลกนี้แล้ว แค่ยาห้ามเลือดเถ้าแก่ร้านสมุนไพรยังแทบจะก้มกราบนางรถม้าคันเล็ก ๆ มาหยุดตรงหน้าร้านสมุนไพรที่ใหญ่กว่าทุกร้าน ลู่เจียลงไปรอรับเซี่ยอู๋ซวงที่มีตะกร้าสานใบขนาดกลางสะพายอยู่บนหลัง ซึ่งภายในตะกร้าใบนี้เป็นยาที่นางจะนำมาขายโดยใช้ผ้าสีทึบปิดไว้อีกทีเมื่อเดินเข้าไปในร้านลูกจ้างของร้านถือว่ามีมารยาทให้การต้อนรับดี เซี่ยอู๋ซวงพยักหน้าและคิดว่าการค้ากับร้านขายสมุนไพรร้านนี้คงไม่มีปัญหา“สวัสดีขอรับไม่ทราบว่าพวกท่านต้องการซื้อยา

ท่าทางมั่นใจของเซี่ยอู๋ซวงถูกไป๋จิ้งหัวเราะเยาะและยังใช้วาจาดูถูกว่านางจะมีวิธีรักษาได้อย่างไร“ฮ่า ๆ ๆ นี่แม่นางคนที่ถูกฟันจนเส้นเอ็นขาดเช่นนี้แม้แต่หมอเทวดายังไม่กล้ายืนยันว่าจะรักษาได้ เจ้าก็แค่หญิงสาวที่พ้นวัยปักปิ่นได้ไม่นานเอาความมั่นใจมาจากที่ใดว่าสามารถรักษาได้ ใครที่หลงเชื่อคำพูดของเจ้าสมองคงมีปัญหาแน่ ๆ”“โอ๋ว จะหมอธรรมดาหรือเทวดาข้าไม่สนแต่ในเมื่อข้าพูดว่ารักษาได้ นั่นย่อมหมายความว่าข้ามีวิธีรักษาของข้าเองเจ้ากล้าพนันกับข้าหรือไม่ล่ะ” เซี่ยอู๋ซวงเห็นช่องทางในการทำเงินจึงเอ่ยท้ากับไป๋จิ้งต่อหน้าทุกคน“โย่ว นี่เจ้าถึงกับใจกล้าท้าพนันกับข้าเลยรึ ได้! เจ้าจะพนันด้วยอะไรว่ามาเลย” ไป๋จิ้งไม่ยอมเสียหน้าเขารับคำท้าของเซี่ยอู๋ซวงทันทีเพราะเชื่อว่านางทำไม่ได้อย่างแน่นอน“หึ ถ้าข้ารักษามือเขาให้หายได้เจ้าต้องจ่ายเงินมาหนึ่งพันตำลึงเงิน แต่หากข้าทำไม่ได้ข้ายินดีตัดมือของข้าต่อหน้าเจ้าเป็นอย่างไร”ไป๋จิ้งอึ้งไปพักใหญ่เขาไม่คิดว่าหญิงสาวรูปร่างบอบบางตรงหน้าตนจะใจกล้าบ้าบิ่นได้ถึงเพียง แต่ความเย่อหยิ่งจองหองที่ไม่ยอมให้ใครดูถูกแม้จะเสียเงินหนึ่งพันตำลึงเขาก็ยอม“ดี เช่นนั้นภายในสามวันมือข