Lahat ng Kabanata ng ภรรยาอุปถัมภ์: Kabanata 31 - Kabanata 40

“เอ๊ะ นั่นใช่ลุงสมพงษ์หรือเปล่าคะ” เปมนีย์พูดขึ้นพร้อมกับชี้ให้ยศสรันมองชายสูงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับบิดา “สมพงษ์…อ้อ คนงานในแผนกคลังสินค้าบี” ยศสรันคิดสักพักหนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านายสมพงษ์เป็นคนงานเก่าแก่ซึ่งสนิทกับพ่อของเปมนีย์เป็นอย่างมาก “ใช่ค่ะ ฉันขอทักแกหน่อยนะคะ ตั้งแต่ที่พ่อเสียไปฉันก็ไม่เคยเจอลุงแกเลย” เปมนีย์พูดขึ้นพร้อมกับรีบเดินไปหานายสมพงษ์ ในขณะที่ยศสรันเองก็เดินตามไปด้วยเช่นกัน “ลุงสมพงษ์ ลุงงงงง” เปมนีย์ตะโกนเรียกนายสมพงษ์ด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหา “คุณเรียกผมหรือครับ” นายสมพงษ์ทำหน้างงๆ เหมือนไม่รู้จักเปมนีย์ เพราะอีกฝ่ายสวยจัดจนจำไม่ได้ ไม่เหมือนที่เขาเคยพบตอนงานทำบุญบ้านเมื่อหลายปีที่แล้ว “ใช่ค่ะ ลุงจำหนูไม่ได้หรือ ยีนส์ไง” เปมนีย์แนะนำตัวอีกครั้ง เพราะทั้งคู่ไม่ได้เจอกันนานก็คงมีหลงลืมไปบ้าง “ยีนส์…อ๋อๆ ลูกสาวปรีดาใช่ไหม” นายสมพงษ์ทำท่านึก ก่อนจะทำหน้าดีใจที่จำลูกสาวของเพื่อนสนิทได้ “ใช่ค่ะ ลุงเป็นยังไงบ้างคะ” เปมนีย์ยิ้มพร้อมกับถามขึ้น

“นาย นายมาแล้วหรือครับ” คนงานชื่อนายแดงรีบวิ่งมาหายศสรันอย่างร้อนใจ “นายปรีดาเป็นไงบ้าง” ยศสรันถามพร้อมมองไปที่ห้องฉุกเฉิน “ตอนนี้หมอยังไม่ออกมาเลยครับนาย” นายแดงตอบด้วยสีหน้ากังวลใจ “ฮึกๆ พ่ออย่าเป็นอะไรนะ” เสียงร้องไห้ของเด็กสาวคนหนึ่งที่นั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินดังขึ้น ยศสรันจึงรีบเดินเข้าไปหาเธอ เขารู้คร่าวๆ จากการรายงานของเจสมาว่านายปรีดามีลูกสาวอยู่หนึ่งคน เธอคนนี้อาจจะเป็นลูกสาวของนายปรีดาก็เป็นได้ “เอ่อ คุณครับ คุณคือลูกสาวนายปรีดาหรือเปล่า” ยศสรันถามขึ้นอย่างสุภาพ “ใช่ค่ะ ฮึก” เธอเงยหน้าขึ้นปาดน้ำตาพร้อมกับตอบคำถาม เมื่อยศสรันเห็นหน้าเธอก็แทบช็อก! เธอคือหญิงสาวที่วิ่งตัดหน้ารถเขาครั้งนั้น บังเอิญเหลือเกินที่เธอเป็นลูกสาวของคนงานในบริษัท “เธอ…นี่เธอเองหรือนี่” ยศสรันเอ่ยถามเธอขึ้น “คุณคนนั้นนี่เอง คุณเป็นเจ้านายของพ่อฉันใช่ไหมคะ ช่วยพ่อฉันด้วยนะคะ บอกหมอให้ช่วยพ่อด้วย พ่อฉันต้องไม่เป็นอะไร ฮึกๆ …” หญิงสาวลุกขึ้นจับมือยศสรันอย่างมีความหวัง “ใจเย็นนะครั

“อะไรกัน แม่หลงคิดว่าลูกจะมีแฟนกับเขาแล้ว ตายศ นี่ลูกก็อายุไม่ใช่น้อยๆ นะ ญาติของเราวัยเดียวกับลูกเขามีลูกมีเมียกันหมดแล้ว รีบแต่งงานมีหลานให้แม่อุ้มได้แล้ว” มารดาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาละเบื่อเรื่องนี้จริงๆ “คุณแม่ก็รู้ว่าผมไม่อยากแต่งงานกับใครทั้งนั้น ผมยังอยากทำงานอยู่เลย” ยศสรันให้คำตอบเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันเป็นความจริง เขายังไม่อยากแต่งงาน แม้ฐานะเขาจะมั่นคง แต่เขายังอยากอยู่โสดๆ แบบนี้ไปก่อนเขาอยากมั่นใจเสียก่อน “แล้วเงินทองเราตั้งมากมาย จะเก็บไว้บริจาคหรือไง ไหนจะธุรกิจอีก ไม่คิดบ้างหรือว่าต้องมีทายาทมาสืบทอดสกุล” มารดาพูดเสียงดังครั้งนี้ท่านดูซีเรียส “โธ่ คุณแม่ครับ ผมไม่พร้อมจะมีใครจริงจังขนาดนั้น” “หยุดเถียง ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แม่ไม่สนว่าลูกจะหาเมียด้วยวิธีไหนนะตายศ ทำยังไงก็ได้ให้แม่มีหลาน แม่อยากเลี้ยงหลาน แล้วก็อยากมีคนมาสานต่อสิ่งที่ตระกูลสร้างมา อย่าให้ต้องพูดซ้ำอีกรอบนะ อายุแกก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว รอนานกว่านี้เกิดมีลูกไม่ได้จะทำยังไง ไปจัดการมาให้เรียบร้อย แต่ถ้าจัดการไม่ได้ เพ

ยศสรันรับรู้ได้ว่าเธอเองก็มีใจให้เขา แต่สิ่งที่เขาอยากรู้นั่นก็คือ ระหว่างเขากับไอ้หนุ่มเกาหลีที่ชื่ออินซอง เธอจะเลือกใคร เขามั่นใจว่าอย่างไรเสียเปมนีย์ก็ต้องเลือกสามีที่เป็นพ่อของลูกอย่างเขามากกว่ามัน คิดได้แบบนั้นรอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ยืนยิ้มอะไรอยู่คนเดียวคะ ไหนบอกว่าจะทำงาน” เสียงหวานลอยเข้ามา ทำให้ยศสรันออกจากภวังค์และหันไปมองเปมนีย์คนกำลังแอบน้อยใจเมียเห็นเธอสวมชุดนอนเดินยิ้มเข้ามาหาพร้อมกับจานขนมหน้าตาน่ารักหลากสีสันที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาปลดปล่อยอารมณ์หึงหวง น้อยใจเมียออกไป แล้วจุดยิ้มบางๆ ให้เธอ “ฉันอยากพักสายตาจากจอคอม เลยออกมาเดินเล่น คืนนี้ฉันเห็นพระจันทร์เต็มดวงสวยดีนะว่าไหม” เมื่อครู่เขาเห็นพระจันทร์สวยแต่ตอนนี้ที่สวยกว่าพระจันทร์ก็ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขานี่แหละ “สวยค่ะ แต่ยีนส์สวยกว่า” เปมนีย์ตอบอย่างติดตลก ทำให้อีกฝ่ายหลุดหัวเราะออกมาทันที “ฮ่าๆ ก็ได้ๆ ยอม ยีนส์น่ะสวยที่สุดทั้งในสายตาและหัวใจฉันอยู่แล้ว” ยศสรันพูดพร้อมกับมองใบหน้าเธอ เขาไม่ได้โกหกเลยสักนิด “

ยศสรันจึงถือวิสาสะเข้าไปในห้องของเปมนีย์เขาเห็นสมุดปกสีฟ้าที่ยี่หวาตามหาวางอยู่บนโต๊ะสีขาวข้างหน้าต่างห้องนอนก็รู้ว่าเป็นสมุดจดการบ้านของยี่หวา เพราะก่อนเปมนีย์จะเข้ามาดูแลลูกเขาก็มักจะทำเหมือนเปย์มนี เช็กสมุดการบ้านลูกเป็นประจำพอหยิบสมุดจดการบ้านแล้วกำลังจะเดินออกจากห้องนอนของเปมนีย์ เสียงโทรศัพท์ดึงขึ้น เขาไม่ได้มีเจตนาจะเสียมารยาทไปแตะต้องของใช้ส่วนตัวของเปมนีย์ แต่เอะใจนึกขึ้นได้ ใครกันโทรมาปลุกเมียเขาตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า หรือจะมีเรื่องด่วนและก็ดังอยู่นานแล้ว ทีแรกที่จะเดินผ่านไป เขาจึงตัดสินใจเดินไปหยิบโทรศัพท์เครื่องบางที่วางอยู่บนสตูลติดกับเตียงนอน ขึ้นมาจากนั้นกดรับสาย“สวัสดีครับ” เขากำลังจะบอกคนโทรมาว่าเปมนีย์ยังไม่ตื่น แต่สำเนียงที่แทรกออกมาเป็นภาษาเกาหลีที่เขาฟังไม่รู้เรื่อง แต่จับน้ำเสียงได้ว่า คนโทร.มาเช้านี้กับเสียงที่ได้ยินตอนเปมนีย์คุยโทรศัพท์ในรถยนต์เป็นคนเดียวกัน นั่นก็หมายความว่า เขาคิดอย่างร้าย แฟนใหม่ของเมีย คงโทรมารบเร้าให้เธอรีบกลับเกาหลี นิ้งแกร่งเลื่อนหน้าจอทัชกสรีนเพื่อตัดสายทิ้ง แต่แวบหนึ่งปรากฏความคิดชั่วร้ายในหัวยศสรันเผยยิ้มร้ายกาจ เขาไม่อยากให้เปมนีย์ต้