Lahat ng Kabanata ng ภรรยาอุปถัมภ์: Kabanata 21 - Kabanata 30

ยศสรันเห็นว่าใบหน้าสวยหวานของเปมนีย์มองมาที่เขาอย่างลังเล ริมฝีปากหยักขยับเป็นรอยยิ้มจนเขาต้องถาม “มองฉันแบบนี้ อยากเดินกลับมาอยู่ในหัวใจฉันแล้วใช่ไหม” เปมนีย์ยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วบอกกับเขาว่า “โลกสอนให้ฉันเชื่อความจริง มากกว่าโพรโมชันขายฝัน งั้นคุณยศโอนเข้าบัญชีฉันสักพันล้านเป็นหลักประกันสิคะ แล้วฉันจะเชื่อที่คุณยศพูด”ยศสรันนิ่งอึ้ง ไม่คิดว่าเปมนีย์เดี๋ยวนี้จะเปลี่ยนไป เธอกล้าต่อรอง กล้าตีฝีปากกับเขา แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ เสียงเรียกของยี่หวากับหญ้าหวานก็ดังขึ้น “คุงพ่อขา/คุงแม่ขา ทิชเชอร์ให้คุงพ่อคุงแม่ไปถ่ายรูปเป็นที่ระลึกด้วยกันค่ะ ไปค่ะ”เปมนีย์หันมาเห็นเด็กๆ ก็ยิ้มหวานให้ “ตกลงค่ะ เราไปถ่ายรูปกันนะคะเด็กๆ” จากนั้นก็จับจูงมืออวบๆ ของลูกสาวทั้งสองคนเดินกลับเข้าไปในห้อง ทิ้งยศสรันให้ยืนแช่แข็งอยู่กับตัวเลขพันล้านคนที่ถูกแม่ของลูกขอให้โอนเงินเข้าบัญชีพันล้านได้แต่มองตามลูกเมียไป อมยิ้มแล้วส่ายหน้า เปมนีย์เดี๋ยวนี้แสบสุดๆ กล้าขู่เขา แต่เธอก็ทำให้เขารู้สึกคลั่งรักได้อย่างที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำมาก่อน จนต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอกลับมา

“เอางั้นหรอคะ” เขาไม่พอใจแต่เก็บอาการไว้ด้วยท่าทีเรียบเฉย เปมนีย์พูดกับลูกอีกสองสามประโยค จากนั้นขอตัวไปเตรียมตัวทันที ยิ่งทำให้ยศสรันอยากจะรู้นักว่าชายคนนั้นจะเป็นเพื่อนเธอจริงๆ หรือเป็นแฟนหนุ่มที่เกาหลีของเธอมาตามกันแน่ หลายชั่วโมงถัดมา จนเวลาตอนนี้เกือบจะห้าทุ่มแล้ว ตอนนี้จิตใจของยศสรันไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เพราะเฝ้าแต่คิดถึงคนที่ยังกลับมาไม่ถึงบ้าน แค่กินข้าวไม่น่าจะนานขนาดนี้“ห้าทุ่มแล้วทำไมเปมนีย์ถึงยังไม่กลับมาบ้าน” เมื่อช่วงเย็นเธอบอกเขาว่าจะกลับบ้านค่ำๆ หน่อย กลายเป็นว่าคืนนี้เขาต้องส่งยี่หวากับหญ้าหวานเข้านอนคนเดียวคนตัวสูงเดินวนเวียนไปมาหลายรอบ ตอนไปส่งลูกเข้านอน ลูกก็เอาแต่ถามถึงแม่ของแก เพราะตั้งแต่ที่เปมนีย์เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ เธอทำหน้าที่แม่ได้เป็นอย่างดีมาโดยตลอด เธอเล่านินทานให้ลูกฟังทุกคืนจนพวกแกหลับไป ตลอดทั้งวันเขาเกือบจะอารมณ์ดีอยู่แล้วเชียวกำลังคิดด้วยว่าถ้าเขาทำเซอร์ไพรส์ด้วยการให้เปมนีย์เซ็นรับโอนทรัพย์สินของเขากว่าหมื่นล้านในฐานะเจ้าสาวของเขาเธอจะว่าไง กลับต้องมาหัวเสียเพราะเธอรับนัดคนอื่

ยศสรันก้มลงซบที่หน้าอกของเปมนีย์ด้วยความเหนื่อยล้า ในขณะที่เปมนีย์เองก็มีท่าทีเหนื่อยไม่แพ้กัน เขาจูบที่หน้าผากเธอเบาๆ และตั้งใจจะบอกรัก แต่กลับเห็นหญิงสาวค่อยๆ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า เธอคงเพลียมาก ชายหนุ่มจึงตัดสินใจไม่ปลุก ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นจากตัวเธออย่างช้าๆ ยศสรันลุกขึ้นไปล้างเนื้อล้างตัวในห้องน้ำ แต่แล้วก็สังเกตเห็นว่าที่เตียงมีเลือดของเปมนีย์ นั่นเป็นหลักฐานแน่ชัดแล้วว่าเขาเป็นคนแรกของเธอ เมื่อรู้แบบนั้นแล้วก็ยิ่งหวงเธอมากขึ้น ปี๊นๆ เสียงบีบแตรดังขึ้นอีกครั้ง นี่ก็เที่ยงคืนกว่าแล้ว ใครมาบีบแตรหน้าบ้านเขา เวลานี้คุณพรคงหลับไปแล้ว ยศสรันจึงตัดสินใจรีบแต่งตัวและออกไปดูหน้าบ้านด้วยตัวเอง “มาทำไมอีก” ยศสรันเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ป้อมยอม เปิดประตูให้ผู้ชายคนนั้น พอเห็นว่าเป็นผู้ชายหน้าหวานที่มาส่งเปมนีย์ก็ยิ่งหัวเสียเข้าไปใหญ่ นี่มันกล้าดีอย่างไรมายุ่งกับเมียเขา! “เอ่อ ขอโทษที่รบกวนดึกๆ นะครับ พอดียีนส์ลืมของไว้ที่รถ โทร.ไปก็ไม่ติด พรุ่งนี้ผมจะไม่อยู่กรุงเทพฯ แล้วเลยต้องรีบเ

เธอรีบเดินหนีเขาไปขึ้นแท็กซี่ทันที เขาได้แต่ยืนถอนหายใจอยู่ข้างๆ รถ ตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะหาวิธีไหนมาชดเชยสิ่งที่ทำลงไปกับเมีย คงต้องอาศัยเวลาเป็นตัวช่วย แต่ถึงยังไงเขาก็จะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาดในเมื่อเขาเป็นคนสร้างเรื่องขึ้นมาเอง ที่คฤหาสน์หรู ภายในห้องโถงกว้าง เปมนีย์ชอบเอางานลงมาทำในห้องนี้ “ได้ค่ะๆ ดิฉันกำลังเร่งให้อยู่นะคะ ขอพรุ่งนี้หรอคะ อืมมม ก็ได้ค่ะเดี๋ยวดิฉันจะทำให้เสร็จ” เปมนีย์ถอนหายใจหลังจากวางสายโทรศัพท์ วันนี้ทั้งวันเธอทบไม่มีเวลาเคลียร์งานให้ลูกค้าเลย ปกติอาชีพหลักของเธอคือช่วยน้าสาวทำอาหารและขนมขายที่ร้าน จนสามารถแยกมีร้านเล็กๆ ของตัวเองได้แล้ว นอกจากนี้เธอจะรับงานเขียนบทความ รวมถึงงานแปลบทความแบบฟรีแลนซ์ อย่างงานนี้ลูกค้าจ้างให้ฉันแปลงานภาษาอังกฤษและขอด่วนพรุ่งนี้เช้าแต่กว่าจะส่งลูกๆ เข้านานได้เริ่มงานก็เกือบห้าทุ่ม แถมวันทั้งวันฉันก็แทบไม่มีสมาธิทำอะไรเลยเพราะเรื่องของยศสรัน เขามาวนเวียนอยู่ในหัวเธอตลอดเวลา เธอยอมรับว่าโกรธเขามาก แทบไม่อยากเจอหน้าเขาอีกเลย แต่ยิ่งหนีเขาก็ยิ่งเหาทางเข้าใกล้เรื่อยๆ อยากจะรู้นักว่าผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรกันแ

“อะไรกันวะ แค่ผู้หญิงคนเดียว ปกติคุณยศก็ไม่เคยหวงกิน แบ่งให้ตลอด คนนี้จะแบ่งไม่ได้หรือไง หรือคนนี้จะเด็ดมาก ขาวแถมอึ๋มขนาดนี้ นี่คงเสียดายเลยจะเก็บไว้กินคนเดียว แม่คนนี้คุณยศกินมาตั้งหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอ เลี้ยงมาตั้งแต่เป็นนักศึกษายังไม่เบื่ออีกเหรอไง” เสี่ยสัญชัยพูดพร้อมกับจ้องที่หน้าอกของเปมนีย์ เธอรีบเอามือมาบดบังหน้าอกทันที “มึง!! ไอ้เสี่ยบ้ากาม” ยศสรันโมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้จะเข้าไปต่อยหุ้นส่วนอีกครั้ง จนเปมนีย์ต้องรีบห้ามไว้ “อย่าค่ะ”จังหวะนั้นเสี่ยสัญชัยก็เข้ามาชกหน้ายศสรันอย่างแรง ทำให้เขาหันไปชกสวนคืนสองหมัดจนฝ่ายนั้นเซถลาไป แต่แล้วอีกฝ่ายก็หยิบปืนขึ้นมาชี้หน้ายศสรันทันทีด้วยความโกรธ “จะหยุดไหมคุณยศ ผมจะบอกให้นะ กับอีแค่เมียเก็บของคุณ ผมไม่เอาก็ได้โว้ยยย แต่ผมอยากสั่งสอนให้คุณรู้บ้างว่าอย่าถือดีมาขัดใจผม” เสี่ยสัญชัยพูดด้วยความโมโห “เอาเลย ถ้ามึงอยากยิงกูก็เอาเลย มึงคิดว่ามึงเป็นใครวะ นี่บริษัทกู และนี่ก็ผู้หญิงของกู เมียกูไม่ใช่ผู้หญิงที่มึงจะมาพูดต่ำๆ แบบนี้ได้ ถ้ามึงคิดจะยุ่งกับเมียกูก็ข้ามศพกูไปก่อน”