Lahat ng Kabanata ng ภรรยาอุปถัมภ์: Kabanata 41 - Kabanata 48

“เอาสิ มื้อนี้ฉันตามใจเธอเลย” ยศสรันยิ้มให้กับเธอ ทันใดนั้น ชายหนุ่มรูปร่างสูง แต่งกายสุภาพ หน้าตาหล่อเหลาคล้ายกับนายแบบเกาหลีก็เดินเข้ามาหาคนทั้งคู่ “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าลูกค้าชอบทานเค้กแบบไหนครับ พอดีร้านเรามีบริการแนะนำเค้กให้กับลูกค้า อยากทานแบบไหนปรึกษาผมได้นะครับ” ชายดังกล่าวพูดพร้อมส่งยิ้ม ยศสรันหันไปมองหน้าเปมนีย์ ซึ่งกำลังทำท่าสนอกสนใจผู้ชายรายนี้เป็นพิเศษ แน่ล่ะสิ เธอชอบดูซีรีส์เกาหลีถึงกับยอมอดหลับอดนอน ผู้ชายไสตล์เกาหลีเป็นเสปคของเปมนีย์มในความเข้าใจของยศสรัน “ดีจังค่ะ ฉันชอบทานเค้กแคร์รอต ร้านคุณทำเค้กน่าทานมากทุกอย่างเลย เห็นแล้วฉันอยากจะมีร้านเองบ้างเลย” เปมนีย์พูดด้วยอารมณ์สดใส มันเป็นความฝันของเธอ ในขณะที่ยศสรันไม่มีอารมณ์สดใสด้วย เพราะเริ่มรู้สึกว่าเธอจะพูดจากับชายแปลกหน้าออกหน้าออกตาดูสนิทสนมเสียเหลือเกิน เธอแจกยิ้มให้มันไม่หยุดเขาต่างหากที่เป็นผู้ชายที่เธอสนิทที่สุด และเขาไม่ชอบให้เปมนีย์สนิทกับผู้ชายคนไหนหรือยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา “จริงเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นคุณมากถูกที่แล้ว ร้านเรามีเปิดสอนคอร์สทำขนมด้วย ถ้า

แค่ได้ฟังคนปากหนักพูดคำนี้สักคำให้ได้ยิน หัวใจดวงน้อยก็พองโตขึ้นมา แต่ใบหน้าสวยใสยังแสร้งทำเป็นงอนเขา “หึ พูดแบบนี้กับผู้หญิงกี่คนแล้วคะ” เปมนีย์ถามออกไปด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “แล้วทุกวันนี้เธอเห็นฉันมีใครไหมล่ะ นอกจากเธอกับลูก” ยศสรันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ได้ ฉันยอมอยู่ที่นี่ก็ได้ แต่คุณต้องทำตามข้อเสนอฉันก่อน” หญิงสาวพูดออกไปอย่างหยั่งเชิง “ได้ อยากให้ฉันทำอะไรบอกมาเลย” ยศสรันตอบรับอย่างรวดเร็ว “ต่อไปนี้ถ้าไม่ได้อยู่ต่อหน้ายี่หวากับหญ้าหวาน อย่ามายุ่งกับฉันอีก!” เปมนีย์พูดออกไปแบบนั้นแต่ก็ต้องใจแข็งเพื่อตัวเองให้ได้ ไม่อย่างนั้นเธออาจต้องเสียใจอีกหากเขาไม่ยอมเปลี่ยน ยศสรันอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด พร้อมกับมองหน้าเธออย่างจริงจัง “ถ้านั่นเป็นสิ่งที่เธอต้องการ ตกลง!”อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของยศสรันแล้ว ที่ผ่านมาเขาต้องจัดงานวันเกิดทุกปีเพื่อต้อนรับแขกผู้ใหญ่และหุ้นส่วนที่ทำงานร่วมกัน ประหนึ่งงานเลี้ยงเพื่อสานสัมพันธ์กับคนในแวดวงธุร

หลังจากวันเกิดของยศสรันผ่านพ้นไป ก็มีใครบางคนบ่นว่า งานวันเกิดของคุณพ่อที่จัดอย่างยิ่งใหญ่ แต่ตนกลับอดกินเค้ก เป็นเพราะหญ้าหวานนั้นมัวเล่นสนุกอยู่กับเพื่อน เธอวางเค้กที่คุณแม่คนสวยตัดแบ่งไว้ให้บนโต๊ะ แต่พอกลับมาเค้กชิ้นนั้นก็ล่องหนไปแล้ว แม่หนูตัวอวบบ่นเรื่องเค้กที่หายไปถึงเจ็ดวันเต็มๆ แม้กระทั่งคนที่ต้องนอนด้วยกันทุกคืนอย่างพี่ยี่หวาก็ต้องทนฟังจนแทบจะเก็บไปฝันอยู่แล้ว และในวันนี้เองที่ยศรันเป็นคนไปรับลูกที่โรงเรียน เขาทนหญ้าหวานตัดพ้อเรื่องที่อดกินเค้กไม่ไหว จึงเปลี่ยนเส้นทางจากที่จะขับรถกลับบ้านไปร้านเค้กชื่อดังแทน ไม่สิ ต้องบอกว่าร้านเค้กเจ้าปัญหาที่ทำให้เขากับเปมนีย์ต้องแยกย้ายกันไปในครั้งนั้นถึงจะถูก หลังจากจอดรถ ยศสรันก็รีบเร่งพาทั้งคู่เดินเข้าไปในร้าน แต่กลับถูกเปมนีย์ยื้อไว้เสียก่อน “ฉันว่าเราแวะร้านเค้กร้านอื่นกันไหมคะ แถวนี้มีตั้งหลายร้าน” เปมนีย์พูดขึ้นยิ้มๆ เพราะกลัวเขาจะเกิดอาการหน้ามืดหึงไร้เหตุผลขึ้นมาอีก “อย่าเลย เธอเคยบอกว่าร้านนี้อร่อยสุด ยี่หวากับหญ้าหวานควรได้กินเค้กอร่อย จะให้กินจนพอใจ หญ้าหวานจะได้เล

ทว่าเสียงเล็กๆ นั้นปลุกเขาให้หยุดคิดเรื่องเปมนีย์และกลับมาสนใจเจ้าของเสียง “คุงพ่อขา” เสียงของหญ้าหวานทำให้ยศสรันออกจากภวังค์ เห็นหน้าลูกสาวคนนี้ทีไรก็เหมือนได้เห็นหน้าเปมนีย์ทุกที ทำให้ยิ่งคิดถึงมากขึ้นไปอีก “หือ ว่าไงครับคนเก่ง นอนไม่หลับเหรอ” ยศสรันเพิ่งกล่อมลูกนอนตะกี้ ยี่หวาหลับไปแล้ว เพราะวันนี้แฝดพี่ตัวรุมๆ เหมือนไม่ค่อยสบาย เขาจึงให้กินยาแล้วพาเข้านอนเร็วกว่าปกติ แต่จู่ๆ หญ้าหวานแฝดน้องก็ลืมตามองหน้ายศสรันด้วยแววตาเศร้า “หนูนอนไม่หลับค่ะ หนูคิดถึงคุงแม่จัง” หญ้าหวานพูดน้ำตาซึม “โถลูก ตอนนี้ก็มีพ่ออยู่นี่ไง” ยศสรันลูบหัวปลอบใจลูก “หนูอยากให้คุงพ่อซื้อยานอวกาศไปรับคุงแม่ที่ดาวอังคารกลับมาหาพวกเราได้ไหม” ยศรันพูดไม่ออก ไม่รู้จะบอกลูกอย่างไร “แต่ก่อนเราสามคนพ่อลูกก็อยู่กันได้ พ่อสัญญาว่าพ่อจะดูแลหนูสองคนอย่างเต็มที่เหมือนเดิม” เขาดึงหญ้าหวานเข้ามากอด รู้สึกสงสารลูกเหลือเกิน ตัวเขาเองก็ต้องการเปมนีย์ไม่ต่างจากหญ้าหวานเลย แต่ทำไมเธอถึงใจร้ายกับพวกเขานัก “เราไปตามหาคุงแม่ที่ดาวอังคารกันนะค