Lahat ng Kabanata ng ภรรยาอุปถัมภ์: Kabanata 11 - Kabanata 20

“อะไรนะ!” เปมนีย์ย้ายสายตาจากดวงหน้ากลมๆ เหมือนตุ๊กตาฝรั่งของยี่หวา หันมาจองมองหน้าหล่อเข้มของพ่อเด็กๆ “คุณบอกเด็กๆ แบบนั้นจริงเหรอคะ” ยศสรันไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ แม้จะกำลังกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ แต่ก็ยังวางมาดไว้ฟอร์ม “หรือจะให้บอกว่าแม่ของพวกแกเป็นผีน้อย ลอยไปก็ลอยมาอยู่แถวเกาหลี” ดวงตาคู่สวยจุดประกายวาบขึ้นขณะจ้องเขา “นี่คุณยศคะ ยีนส์ไปเกาหลีอย่างถูกฏหมาย ไม่ได้ลักลอบเข้าเมืองแบบพวกผีน้อย แล้วก็ทำงานเป็นหลักแหล่ง ไม่ได้ลอยไปลอยมา” นี่ถ้าไม่ติดว่าเด็กๆ กำลังมองเธอตาแป๋วแล้วล่ะก็เธอจะต่อว่าเขาให้หนัก คนอะไรก็ไม่รู้เปมนีย์เลยส่งค้อนให้เขาทีหนึ่ง “หลอกเก่งกว่าผี ก็คุณยศนี่เอง” “คุงแม่กลับมาแล้ว อย่าหนีไปสำรวจดาวอังคารอีกเลยนะคะ” ยี่หวาเกาะแขนเปมนีย์ พลางเงยหน้ามองทำตาปริบๆ “หนูอยากให้คุงแม่กลับมาอยู่ด้วยค่ะ นะคะ นะคะ”คุณแม่ยังสาวหัวใจเต้นระส่ำ ยี่หวาช่างหน้าเหมือนพ่อของแกมาก แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ ไม่ว่าลูกจะหน้าเหมือนแม่หรือหน้าเหมือนพ่อก็คือสายเลือดแท้ๆ หญ้าหวานที่อยู่บนเตียง

ยศสรันยื่นมือหนามาจับมือบางของเธอแล้วกุมเอาไว้ ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นเร็วขึ้นอีกหลายจังหวะ ครั้นจะดึงมือกลับเขาก็บีบจนแน่น “ปล่อยค่ะคุณยศ มาจับมือฉันทำไมคะ” เธอเหลือบตาขึ้นมองเขาที่ยังจับมือเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “ทำสัญญากันไง ว่าฉันตกลงตามที่เธอขอมา หลังสองเดือนนี้ถ้าเธอไม่อยากอยู่กับพวกเรา ฉันจะปล่อยมือเธอไปจับมือคนอื่นตามที่เธอต้องการ แต่สองเดือนนี้เราจะจับมือกันทำหน้าที่พ่อและแม่ให้สมบูรณ์ที่สุด” “ตกลงค่ะ” ยศสรันลอบยิ้ม คนอย่างเขาจับมือผู้หญิงไม่บ่อย แต่กับแม่ของลูกคนนี้ เขาได้จับมือเธออีกครั้ง แล้วครั้งนี้จะไม่ยอมปล่อยไปอีกเลย เพราะเขามีกาววิเศษที่ชื่อว่า ‘ลูก’ ที่หวังจะเอาเธอมาแปะติดเป็นคนในชีวิตเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ยศสรันมีสีหน้าดีขึ้น แล้วให้ข้อมูลเกี่ยวกับเด็กๆ รวมถึงเรื่องที่พวกแกต้องเจอเวลาไปโรงเรียน แม่ของแกจะได้เข้าใจและสงสารลูกมากๆ” “เธอรู้ไหม ลูกกลับจากโรงเรียนมาร้องไห้ประจำว่าโดนเพื่อนล้อ เพราะคนอื่นเขามีแม่ไปรับที่โรงเรียน แต่ลูกของเรามีแค่คนขับรถกับพี

ยศสรันรู้สึกดียามได้กลับมาถึงบ้านแล้วเห็นสามคนแม่ลูกเล่นสนุกกันอยู่ เขาอดซาบซึ้งใจในตัวเธอไม่ได้ ในช่วงแรกเขาอดเป็นห่วงไม่ได้ว่า เปมนีย์จะรู้สึกผูกพันกับเด็กๆ หรือไม่ แต่ภาพที่เห็นได้พิสูจน์ให้เขาเห็นแล้วว่า ถึงเธอจะไม่ได้ตั้งท้องยี่หวาและหญ้าหวานมาแต่เธอก็รักและเอ็นดูเด็กทั้งสองด้วยความผูกพันทางสายเลือดจริงๆ เรียกว่าเขาให้สอบผ่านในด้านความเป็นแม่ ขณะที่ยี่หวากับหญ้าหวานไม่ต้องบอกก็รู้ว่าลูกของเขามีความสุขแค่ไหน จากเด็กที่ไม่มีแม่ในชีวิตหลายปี ตอนนี้ยี่หวากับหญ้าหวานมีแม่เหมือนคนอื่นๆ แถมเป็นแม่ที่สาวสวย แล้วก็น่ารัก ทุกๆเย็นเมื่อเขากลับถึงบ้าน ยีหวากับหญ้าหวานมักจะมาอวดเขากับเปมนีย์ว่าเพื่อนๆที่โรงเรียนพากันชมว่าหญ้าหวานมีพ่อกับแม่ที่หล่อสวยสุดๆ ทำเอาเขากับเปมนีย์พากันเขินอายกับคำพูดของเด็กๆ ส่วนตัวเขาตั้งแต่ที่มีเปมนีย์เข้ามาในชีวิตอีกครั้ง ภาพวันเก่าๆที่เขากับเธอเคยมีร่วมกันก็หวนกลับคืน ความรู้สึกดีๆที่เขาเคยมีให้เธอก่อนหน้านี้มันเลือนรางไปบ้างในตอนที่มีปัญหากัน แต่เมื่อเธอกลับมาทุกสิ่งทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม แถมมากขึ้นเรื่อยๆ

ศูนย์การค้า พอรถคันหรูเลี้ยวเข้าศูนย์การค้า ยศสรันก็ลงมาเปิดประตูให้เธอเอง เปมนีย์เลือกซื้อของที่ลูกๆ อยากได้ เธอเดินเลือกซื้อของด้วยความสบายใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วเพิ่งนึกออกว่าชุดชั้นในที่นำมานั้นไม่พอ อยากได้ชุดใหม่อีกสักสามสี่ชุด แต่ถ้าเขาเดินตามติดเธอเป็นเงาแบบนี้คงเลือกชุดชั้นในไม่สะดวก “คุณไปเดินเล่นเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันขอไปซื้อของใช้โซนผู้หญิงก่อน” เปมนีย์พูดขึ้นพร้อมกับจะขอปลีกตัวออกไป “ทำไมล่ะ ขอฉันไปด้วยไม่ได้หรือไง ฉันเองก็ไม่เจอน้ำหอมกลิ่นถูกใจ ไม่ได้อยากจะเดินซื้ออะเพิ่มรอยู่แล้ว” ยศสรันพูดขึ้นเพราะอยากจะแกล้งเธอ “นี่คุณ โรคจิตหรือยังไงฉันจะไปซื้อชุดชั้นในผู้หญิง” เปมนีย์พูดขึ้นด้วยใบหน้าแดงกร่ำ นั่นยิ่งทำให้ยศสรันอยากจะแกล้งเธอมากขึ้น “เอ้า ก็ดีสิฉันจะได้ช่วยเลือกด้วยว่าแบบไหนสวย แบบไหนไม่สวย” ยศสรันพูดขึ้นพร้อมทำสายตาเจ้าเล่ห์ใส่เธอ “นี่หยุดเลยนะคะคุณยศ ทำไมฉันต้องให้คุณช่วยเลือกด้วย ฉันอยากซื้อแบบไหนมันก็เรื่องของฉัน” เปมนีย์หน้าแดงเข้าไปใหญ่ ยศสรันนึกอยากก้มลงไปฟัดแก้มเธอให้หายหมั

“น้องหญ้าหวานวาดรูปของคุงแม่ยืนตรงหน้าบ้านนะ เดี๋ยวพี่จะวาดรูปของคุงพ่อยืนอยู่ข้างๆ คุงแม่เอง” แฝดผู้พี่ยื่นข้อเสนอ“ไม่เอาค่ะ หญ้าหวานอยากวาดรูปคุงพ่อมากกว่า รูปคุงพ่อวาดง่ายจะตายไป แค่ดูหน้าพี่ยี่หวาแล้วเติมหนวดรกๆ ยืนทำหน้านิ่งๆ แค่นี้ก็เสร็จแล้ว”หญ้าหวานส่ายหน้าดิกบอกปฏิเสธ พร้อมกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น เมื่อเห็นหน้าพี่สาวฝาแฝดที่นิ่งสนิทเหมือนว่าไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ร่วมด้วย เปมนีย์มองหน้าลูกสาวคนโตแล้วคิดตามในสิ่งที่หญ้าหวานพูด ทำให้ใบหน้าสวยอดอมยิ้มออกมาไม่ได้ เพราะลักษณะหน้าตาของยี่หวานั้นราวกับถอดแบบของผู้เป็นพ่อมาจริงๆ แค่ไม่มีหนวดเขียวครึ้มเท่านั้นเองอีกฟากหนึ่งของโต๊ะปรากฏสายตาอันอ่อนโยนของ ‘ประกาสิทธิ์’ หนุ่มหล่อไฮโซวัยยี่สิบเจ็ดปี น้าชายแท้ๆ ของน้องกัปตัน เพื่อนร่วมชั้นเรียนของสองสาวฝาแฝด เนื่องจากวันนี้พี่ชายและพี่สะใภ้ของเขาติดภารกิจด่วน ต้องเดินทางไปดูแลธุรกิจโรงแรมที่ต่างประเทศ เขาจึงขออาสามาเป็นผู้ปกครองให้หลานชายตัวป้อมแทน เพราะกลัวว่าหลานชายของเขาจะรู้สึกน้อยใจ ถ้าหากว่าไม่มีใครมาเป็นผู้ปกครองเลย และอีกประเด็นเขาอยากเจอน้าของยี่หวากับหญ้าหวาน เขาเข้