All Chapters of คุณบอสเผด็จรัก: Chapter 11 - Chapter 20

บ้านเดี่ยวสองชั้นกินเนื้อที่เจ็ดสิบตารางวา ผู้เป็นเจ้าของบ้านคือ ‘หมอบัว’ หรือ ‘บัวบุษยา’ ญาติผู้พี่ของนารา เมื่อก่อน ครอบครัวของเธออยู่กันสามคนพ่อแม่ลูก หากแต่เมื่อสองปีก่อน บิดามารดาของเธอตัดสินใจไปซื้อที่ดินเพื่อปลูกผักออแกนิกส์ขายที่เชียงใหม่ เหตุผลนั้นก็เพื่อไม่ให้ตัวเองว่างจนเกินไป แม้ว่าบัวบุษยาจะคัดค้านเพราะไม่อยากให้พวกท่านต้องลำบาก แต่บุพการีทั้งสองก็ยืนกรานว่าอยากใช้ชีวิตบั้นปลายที่บ้านเกิดและอยากอยู่กับธรรมชาติมากกว่าอยู่ในเมือง คนเป็นลูกจึงไม่อยากขัดความสุขของพ่อแม่เวลานี้ บ้านหลังใหญ่นี้จึงมีคุณหมอสาวสวยอาศัยอยู่แค่เพียงคนเดียว แต่ก็ไม่ได้เหงาเพราะยังมีญาติอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน นารา มักจะแวะมาฝากท้องและพูดคุยด้วยเสมอ วันนี้ เธอตั้งใจจัดปาร์ตี้ส่วนหนึ่งก็อยากทำให้ญาติผู้น้องคนนิ้กลับมาสดใสเหมือนเดิม หลังจากที่อีกฝ่ายไม่รู้ว่าก้าวสู่เบญจเพสหรืออย่างไร ถึงได้ถูกความซวยมาเยี่ยมเยือนพร้อมๆ กันทั้ง‘ตกงาน’‘อกหัก’แรกๆ ที่รู้เรื่องจากนาราเธอยังไม่อยากเชื่อด้วยซ้ำไปว่า คนดีๆ อย่างญาติผู้น้องจะถูกเทบัวบุษยาอมยิ้ม เมื่อนึกถึงเหตุกการณ์หลังจากพาแมวที่บ้านออกไปรับวัคซีนป้องกันโร

ที่พิพัฒน์อยากไปส่งเพราะวันหลังจะได้ซื้อของมาตอบแทนน้ำใจ ไม่ต้องไปตามหาว่าบ้านเธออยู่ตรงไหน บอกตรงๆ ว่าคืนนี้ถึงล้อจะตกท่อแล้วขึ้นมาไปต่อได้ แต่เขาซึ่งอายุยี่สิบแปดย่างยี่สิบเก้าเพิ่งจะเคยรู้สึกตกหลุมรักเข้าเต็มเปา ทำเอาหาทางขึ้นไม่เป็น จนเวลานี้ท่อนเนื้อร้องเพลงหนึ่งกำลังลอยขึ้นมาในหัวเบาๆ‘รู้ไหมว่าเธอน่ารักตอนเมา โอ้ ธารารัตน์ เบาๆ แต่ผมกำลังตกหลงหลุมรักคนเมา...’[1]ขณะที่พิพัฒน์กำลังเคลิ้มๆ นาราก็เดินผ่านรถเขาไปแล้ว ชายหนุ่มรู้สึกตัวรีบกลับขึ้นไปในรถยนต์คันหรู กลับรถแล้วขับตามหญิงสาวที่เดินไปตามฟุตพาท ขับช้าๆ เคลื่อนไปอยู่ข้างๆ เธอก่อนลดกระจกไฟฟ้าลง“ให้ผมไปส่งเถอะนะครับคุณนารา คุณช่วยผม ให้ผมได้แสดงน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ตอบแทนบ้างนะครับ”คนเดินอยู่บนฟุตพาทหันมาตอบเขา “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินบ่อย ยังไงก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแน่...”“คุณนารา ระวังครับ สะ เสา...”โป๊ก!พิพัฒน์ที่ขับรถตามอาสาไปส่งบ้านพูดยังไม่ทันจบประโยคก็สายเกินไปแล้ว เมื่อคนเมาเบาๆ แต่คิดอะไรเพลินไปหน่อย หันหน้ากลับไปอีกทีก็ชนกับเสาไฟฟ้าเข้าอย่างจัง มือน้อยๆ ยกมือลูบหน้าผากกลมมน พอตั้งสติจะเดินต่อ เจ้าของรถคันหล่อก็รีบเป

แสงจากโคมไฟสะท้อนผ่านคมมีดแลดูวับวาว ทำให้จินตนาการถึงความคมของมันขึ้นมา ซ้ำยังนึกไปถึงภาพยนตร์ระทึกขวัญพวกฆาตกรรมอำพราง ชำแหละ ปาด เฉือน สับ ฟัน เสียบ อะไรเทือกนั้นอย่างช่วยไม่ได้ “คุณชาร์ลส์! คุณเข้ามาในบ้านฉันทำไม จะทำอะไรคะ!” เธอมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก หัวใจเต้นระทึกเหมือนกลองรัว ชาร์ลส์จ้องมองหน้าหญิงสาวที่กะพริบตามองมายังเขาด้วยอาการมึนงงปนตกใจ ยกยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก เขาชอบท่าทางตกใจของนารา ทำให้นึกถึงกระต่ายตัวน้อยที่เคยเลี้ยง มันตกใจง่าย ผู้หญิงตรงหน้าไม่วางฟอร์ม ทุกกิริยา อาการดูเป็นธรรมชาติ ต่างจากผู้หญิงสวยๆ รอบกายเขาที่แต่ละคนล้วนแต่สวมหน้ากากสวยงามทำให้ตัวเองดูดี แต่ที่จริง มันดูปลอมมากในสายตาคนที่ผ่านโลกและมารยาหญิงมาเยอะ “แล้วคุณคิดว่าดึกๆ แบบนี้ ผมถือมีดเข้ามาในบ้านของคุณเพื่ออะไรกัน” ดวงตาคู่คมจ้องหญิงสาวกับแมวขนฟูในอ้อมกอดของเธอนิ่งๆ นาราสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง รู้สึกขาเรียวอ่อนยวบแทบยืนไม่อยู่ เรื่องเดียวที่คิดอยู่ในหัวตอนนี้ อะไรที่ทำให้ผู้ชายตรงหน้าคว้ามีดเดินเข้ามาหาเธอถึงในบ้าน คงเป็น

เช้าวันถัดมา...วันนี้แม้จะมีอากาศหนาวเย็นชวนให้ซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนนุ่ม แต่หญิงสาวคงไม่สามารถนอนสบายรอให้แสงอาทิตย์สาดผ่านหน้าต่างห้องมากระทบใบหน้าได้ นั่นเป็นเวลาในการตื่นนอนหลังจากตกงานมาสักพัก เพราะเมื่อคืน คนใจร้ายที่วันนี้จะเปลี่ยนสถานะเป็นเจ้านายของเธออย่างเต็มตัวขู่เอาไว้ว่าจะหักนาทีละร้อยบาทหากเข้างานสายนารารีบกุลีกุจอลุกขึ้นจากเตียงอย่างแสนเสียดาย คว้าหยิบชุดเสื้อคอปกแขนยาวสีขาวเข้ารูปกับกระโปรงสีเทาเข้มยาวเหนือเข่าเล็กน้อย ไม่ลืมแวะให้อาหารตัวแสบก่อนจะรีบร้อนออกจากบ้าน ทว่า รถคันเล็กของเธอเกิดงอแงขึ้นมาเมื่อสตาร์ตแล้วมีอาการเครื่องสั่นและดับไป หญิงสาวจึงตัดสินใจพึ่งพารถบริการสาธารณะขณะยืนรอรถที่ป้ายรถเมล์ทางเข้าหมู่บ้าน นาราก็แทบช็อกเมื่อมองนาฬิกาข้อมือ“เหลืออีกสี่สิบห้านาที จะไปทันไหมนี่”พอนึกถึงหน้าคนใจร้ายที่ขู่หนักว่าจะหักนาทีละร้อยบาท นาราก็เบะปากอย่างหมั่นไส้ แต่จู่ๆ คนหน้าเลือดในความคิดก็จอดรถหรูระดับเฟิร์สต์คลาสสีดำมันปลาบที่ริมฟุตปาธ ก่อนที่ร่างสูงในชุดสูทหล่อเนี้ยบจะผลักประตูแล้วเดินลงมาจากรถหญิงสาวที่ไม่ได้ตั้งตัวหวีดร้องเสียงหลง เมื่อเขาเดินตรงเข้ามาคว

นาราลุกพรวดขึ้น ตั้งใจจะกลับไปพูดกับตัวต้นเหตุให้รู้เรื่อง ใบหน้าแสดงออกมาอย่างเปิดเผยว่าไม่พอใจ คุณธัญญาได้แต่มองสาวสวยเดินออกจากแผนกบุคคลไปเงียบๆ ขณะที่เธอเดินกลับไปที่ห้องประธานห้องประธาน“เข้ามาได้”สายตาบอสหนุ่มไม่ได้มองไปที่ประตูขณะเอ่ยปากอนุญาต วันนี้การเจรจาในช่วงเช้าผ่านไปด้วยดี ทำให้เขาออกมาจากห้องประชุมได้ไวกว่าที่คิดเอาไว้มาก มือหนากำลังเซ็นชื่อลงบนเอกสารต่างๆ ที่ส่งเข้ามาให้พิจารณาใบหน้าหล่อเงยขึ้นจากกองเอกสารเมื่อไม่มีการเอ่ยถามหรือบอกกล่าวอะไรเกิดขึ้น แม้ว่าจะได้ยินเสียงเปิดประตูและฝีเท้าใครคนหนึ่งเดินเข้ามาครู่ใหญ่แล้ว ทว่าดวงตาสีฟ้าเข้มกลับขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นคนที่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาในห้องมีสีหน้าอารมณ์ดีเหมือนไปถูกรางวัลแจ็กพอตที่ไหนมา“เป็นอะไรไป ดูอาการแปลกๆ” พิพัฒน์ถือสิทธิ์ความเป็นเพื่อนสนิทสืบเท้าเดินเข้ามา