All Chapters of คุณบอสเผด็จรัก: Chapter 1 - Chapter 10

“นารา นารา นารา แกลงมาหาแม่เดี๋ยวนี้เลย มาดูผลงานของแกซะ เร็วๆ”เสียงเรียกดังมาจากชั้นล่างของบ้านสองชั้นขนาดเจ็ดสิบแปดตารางวาซึ่งมีเพียงสองแม่ลูกอาศัยอยู่กันเพียงลำพัง เสียงนั้นจึงเป็นของใครไม่ได้นอกจาก ‘คุณนายทองอยู่’ มารดาบังเกิดเกล้าของคนที่เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ ด้วยอาการงัวเงียเพราะเมื่อคืน เธอถูกเพื่อนลากตัวไปแฮงก์เอาต์กันที่ผับดัง แล้วกลับมาถึงบ้านในเวลาตีสองเศษๆ โดยการแอบเข้าทางประตูหลังบ้าน เพราะรู้ดีว่าการกลับบ้านดึกขนาดนั้น แม้ชีวิตจะก้าวผ่านรั้วมหาวิทยาลัยมาแล้วก็ไม่ได้ทำให้คุณนายทองอยู่เห็นว่าการกลับบ้านเกินสี่ทุ่ม ไม่รับสายบุพการีที่กระหน่ำโทร.ตามนับสิบสายทั้งที่โทรศัพท์ของเธอแบตฯ หมดเป็นเรื่องปกติ นาราก็เดาได้ว่าเช้านี้จะต้องพบเจอกับอะไรบ้าง“คุณนายทองอยู่เกรี้ยวกราด เอะอะอะไรแต่เช้า” มือเรียวยกขึ้นปิดปากที่หาวหวอด ร่างสวยบิดไล่ความเมื่อยล้าให้หลุดพ้นไปจากตัวแม้ว่ายังอยากทิ้งตัวนอนลงบนเตียงกว้าง แต่ดวงตาที่ฉ่ำปรือก็แทบจะสว่างหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เมื่อได้ยินเสียงขู่สลับกับฝีเท้าของคุณนายทองอยู่ที่กำลังเดินขึ้นบันไดมา ก่อนจะเคาะห้องแรงๆ โดยลืมเรื่องมารยาทไปเลย เพราะคว

นาราผู้ที่ไม่ได้รังเกียจแมว แต่ก็ไม่เคยมีความคิดจะเดินเข้าสู่วงการทาสแมวเลยถอนหายใจ มองแมวขนฟูของคุณนายทองอยู่ที่เคยบอกว่าน้องเป็นแมวสายพันธุ์บริติช ที่ดูผ่านๆ จะคล้ายกับแมวเปอร์เซีย แต่สายพันธุ์บริติชนั้นมีต้นกำเนิดจากทางยุโรปประเทศอังกฤษ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นราชินีแมวก็ว่าได้ น้องเลยน่ารัก ขนฟู และน้องมีค่าตัวที่สูง แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดเจ้าของเก่าถึงปล่อยให้น้องอดโซแล้วใส่ลังเอามาทิ้งไว้ที่สวนสาธารณะหน้าบ้าน จนคุณนายทองอยู่ซึ่งไปออกกำลังกายในตอนเช้าพบเข้าแล้วพากลับมาดูแลแมวขนฟูเข้ามาพันแข้งพันขานาราที่กำลังจะก้าวออกจากครัว เอาหัวถูขา แล้วร้องเหมียว เหมียว ทำตาละห้อยผิดกับเมื่อครู่ เท่านี้ หญิงสาวก็เดาออก“อยากไปโชว์ตัวนอกบ้านละสิ รู้หรอกนะ แต่เสียใจด้วย ปล่อยให้ลูกสาวที่แม่ไม่รักอย่างฉันออกไปข้างนอกคนเดียวพอ ลูกรักเบอร์หนึ่งอย่างหล่อน นั่งๆ นอนๆ อยู่เป็นคุณหนูที่บ้านดีแล้ว”ดูเหมือนแผนออดอ้อนเพื่อขอตามออกไปข้างนอกจะใช้ไม่ได้ผล ลูกมนุษย์ขี้อิจฉาส่ายหน้าว่าไม่พาออกไปด้วย แล้วหิ้วถุงข้าวต้มมัดที่บรรจุข้าวต้มมัดไส้กล้วย ใส่ถั่วดำเยอะ ถึงห้ามัดเดินออกไปในครัว“เหมียว เหมียว”ก่อนท

“นาราขอตัวก่อนนะคะพี่หมอ นาราออกมาซื้อของให้แม่ค่ะ ต้องรีบกลับ”“อ้อ...ครับ”นาราก้าวเดินฉับๆ ผ่านหน้าอดีตแฟนหนุ่มกับชายหนุ่มอีกคนที่หน้าตาไม่เลวนัก แค่เดินห่างจากพวกเขาก็รู้สึกว่าถูกสายตาหลายคู่จับจ้องมองตามมา จึงแสร้งหยิบของตรงหน้าไปมั่วๆ ใส่ลงในตะกร้าสักสามสี่ชิ้น จากนั้นก็รีบตรงดิ่งไปที่แคชเชียร์“คิดเงินด้วยค่ะ”“ได้ค่ะคุณลูกค้า” พนักงานสาวยิ้มให้ แล้วเหลือบไปมองผลิตภัณฑ์ใหม่ที่ได้รับคำสั่งให้เชียร์ขาย “รับขนมปังทานเพิ่มไหมคะ มาใหม่ ไส้เยอะ อร่อยมากค่ะคุณลูกค้า”นาราเหลือบมองสาวพนักงานขายที่ยิ้มแย้มแจ่มใสดี แต่เวลานี้ เธอไม่มีอารมณ์จะรับขนมปังอะไรทั้งนั้น อยากรีบจ่ายเงินแล้วออกไปให้พ้นจากสถานการณ์อึดอัดเช่นนี้“ไม่ค่ะ ขอบคุณ”พนักงานสาวหัวใจรักบริการหรือถูกป้อนให้พูดเสนอสินค้าออกใหม่ที่วางอยู่หน้าเชลฟ์กับลูกค้าทุกคนก็รีบแนะนำผลิตภัณฑ์ออกใหม่เพิ่มเติมอีก“มีเยลลี่เกาหลีมาใหม่ค่ะกำลังฮิต คุณลูกค้ารับด้วยไหมคะ”“รับก็ได้ค่ะ พอแล้วนะคะ ไม่ต้องนำเสนออะไรอีก วันนี้ยังไม่มีอารมณ์กินขนม อยากกินคนมากกว่า” นาราตัดความรำคาญเพราะอยากรีบๆ ออกจากร้าน ส่วนคนที่เธอว่าไม่ได้หมายถึงสาวแคชเชียร์ทว

แมวน้อยสีขาวเอียงคอมองทาสสาว อยากจะบอกกับมนุษย์สาวเหลือเกินว่ามันไม่ได้กำลังเขินแมวตัวผู้ อาการแบบนี้มันแค่ขี้เกียจเดิน และกำลังร่ายมนตร์ใส่ทาสแมวให้อุ้มกลับบ้าน แต่ดูเหมือนทาสแมวนางนี้จะเข้าใจอะไรยากสักนิด ส่งสายตาปริบๆ นางทาสก็ไม่ค่อยเข้าใจ เหมียวน้อยจึงนอนหงายกลิ้งไปมา เอียงคอมองก็แล้ว เอียงจนคอจะหักทาสสาวก็ขยับมาดูใกล้ๆ ก้มมองแล้วถามขึ้น“ถ้วยฟูเป็นอะไร”จนแมวน้อยพ่นลมหายใจกับความไม่เก็ตของนางทาส‘นุด ไม่เข้าใจเหรอ อยากให้อุ้มกลับ’‘โธ่ นุดผู้เข้าใจไรยาก แมวเซ็ง’แต่แล้วก็มีเสียงของหญิงสาวดังแหวกอากาศขึ้นมา “ยี้ ลุงคะ ปล่อยแมวสกปรกเข้ามาในบ้านได้ยังไง เดี๋ยวก็เป็นพาหะเอาเชื้อโรคมาติดคุณออสการ์หรอก”ทำให้นาราเงยขึ้นไปมองแล้วต้องหน้าเจื่อนเมื่อเห็นสาวสวยรูปร่างราวกับนางแบบสวมชุดเดรสสีส้มขับผิวขาวเดินเร็วๆ ปราดมาอุ้มแมวสีเทาที่กำลังป้วนเปี้ยนเคลียคลอกับแมวเหมียวของเธอปารารินจ้องแมวหนุ่มตัวโปรดของนักธุรกิจหนุ่ม เจ้าของบ้านหลังนี้ “ออสการ์ มี้บอกแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าอย่าไปเล่นกับแมวบ้านๆ ได้ตรวจโรคหรือเปล่าก็ไม่รู้ เดี๋ยวมันจะเป็นพาหะนำโรคมาทำให้ออสการ์ของมี้ป่วยอีก”ฟังแล้วก็รู้ว่า ออส

ชาร์ลส์แสร้งกอดอกนิ่งคิด ทั้งที่มีคำตอบอยู่ในใจแล้ว คำตอบของเขาก็ทำให้นารารู้สึกว่าตัวเธอหนักอึ้ง ราวกับถูกของแข็งมากดทับบนหัวชาร์ลส์สบตา กับคนที่“มาเป็นเลขาฯ ส่วนตัว และดูแลเจ้าออสการ์ให้ผม”นาราแทบไม่อยากเชื่อหู “อะไรนะ!” เลขาฯ ที่พ่วงตำแหน่งทาสแมวของเขาด้วยงั้นเหรอ!‘มันจะมากไปแล้ว’ชาร์ลส์เห็นสีหน้าตกใจปนอ่อนใจของสาวตรงหน้า“ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น เมื่อครู่ คุณคงเห็นแล้วว่าเลขาฯ ของผมทำร้ายเจ้าออสการ์ ผมเลยย้ายเธอไปทำงานตำแหน่งอื่นตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เท่ากับว่าตอนนี้ ผมกำลังขาดเลขาฯ แล้วเจ้าออสการ์ มันก็กำลังป่วยแบบที่คุณพูด ในเมื่อคุณเองก็เลี้ยงแมวอยู่แล้ว น่าจะดูแลเจ้าออสการ์ได้ เพราะช่วงนี้ ผมงานเยอะมาก แมวคุณเองจะได้มีเพื่อนด้วย แล้วผมจะหักหนี้ให้เดือนละห้าหมื่น ผมเองก็ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำอะไร ในเมื่อคุณก็กำลังตกงานอยู่ แถมผมจะให้ค่าจ้างคุณด้วย อีกเดือนละสามหมื่นบาท” ชาร์ลส์มองคนหน้าเหวอ เขานึกขำสีหน้าของหญิงสาว แต่พยายามตีสีหน้านิ่งเรียบไว้ “มันเป็นข้อเสนอที่ยอดเยี่ยมใช่ไหม”เสียงใสสวนแทรกทันควัน “ยอดแย่ต่างหาก”นาราอยากจะร้องกรี๊ดใส่หน้าเขานี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เธอไม่ได้รั