All Chapters of คุณบอสเผด็จรัก: Chapter 1 - Chapter 5

“นารา นารา นารา แกลงมาหาแม่เดี๋ยวนี้เลย มาดูผลงานของแกซะ เร็วๆ”เสียงเรียกดังมาจากชั้นล่างของบ้านสองชั้นขนาดเจ็ดสิบแปดตารางวาซึ่งมีเพียงสองแม่ลูกอาศัยอยู่กันเพียงลำพัง เสียงนั้นจึงเป็นของใครไม่ได้นอกจาก ‘คุณนายทองอยู่’ มารดาบังเกิดเกล้าของคนที่เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ ด้วยอาการงัวเงียเพราะเมื่อคืน เธอถูกเพื่อนลากตัวไปแฮงก์เอาต์กันที่ผับดัง แล้วกลับมาถึงบ้านในเวลาตีสองเศษๆ โดยการแอบเข้าทางประตูหลังบ้าน เพราะรู้ดีว่าการกลับบ้านดึกขนาดนั้น แม้ชีวิตจะก้าวผ่านรั้วมหาวิทยาลัยมาแล้วก็ไม่ได้ทำให้คุณนายทองอยู่เห็นว่าการกลับบ้านเกินสี่ทุ่ม ไม่รับสายบุพการีที่กระหน่ำโทร.ตามนับสิบสายทั้งที่โทรศัพท์ของเธอแบตฯ หมดเป็นเรื่องปกติ นาราก็เดาได้ว่าเช้านี้จะต้องพบเจอกับอะไรบ้าง“คุณนายทองอยู่เกรี้ยวกราด เอะอะอะไรแต่เช้า” มือเรียวยกขึ้นปิดปากที่หาวหวอด ร่างสวยบิดไล่ความเมื่อยล้าให้หลุดพ้นไปจากตัวแม้ว่ายังอยากทิ้งตัวนอนลงบนเตียงกว้าง แต่ดวงตาที่ฉ่ำปรือก็แทบจะสว่างหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เมื่อได้ยินเสียงขู่สลับกับฝีเท้าของคุณนายทองอยู่ที่กำลังเดินขึ้นบันไดมา ก่อนจะเคาะห้องแรงๆ โดยลืมเรื่องมารยาทไปเลย เพราะคว

นาราผู้ที่ไม่ได้รังเกียจแมว แต่ก็ไม่เคยมีความคิดจะเดินเข้าสู่วงการทาสแมวเลยถอนหายใจ มองแมวขนฟูของคุณนายทองอยู่ที่เคยบอกว่าน้องเป็นแมวสายพันธุ์บริติช ที่ดูผ่านๆ จะคล้ายกับแมวเปอร์เซีย แต่สายพันธุ์บริติชนั้นมีต้นกำเนิดจากทางยุโรปประเทศอังกฤษ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นราชินีแมวก็ว่าได้ น้องเลยน่ารัก ขนฟู และน้องมีค่าตัวที่สูง แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดเจ้าของเก่าถึงปล่อยให้น้องอดโซแล้วใส่ลังเอามาทิ้งไว้ที่สวนสาธารณะหน้าบ้าน จนคุณนายทองอยู่ซึ่งไปออกกำลังกายในตอนเช้าพบเข้าแล้วพากลับมาดูแลแมวขนฟูเข้ามาพันแข้งพันขานาราที่กำลังจะก้าวออกจากครัว เอาหัวถูขา แล้วร้องเหมียว เหมียว ทำตาละห้อยผิดกับเมื่อครู่ เท่านี้ หญิงสาวก็เดาออก“อยากไปโชว์ตัวนอกบ้านละสิ รู้หรอกนะ แต่เสียใจด้วย ปล่อยให้ลูกสาวที่แม่ไม่รักอย่างฉันออกไปข้างนอกคนเดียวพอ ลูกรักเบอร์หนึ่งอย่างหล่อน นั่งๆ นอนๆ อยู่เป็นคุณหนูที่บ้านดีแล้ว”ดูเหมือนแผนออดอ้อนเพื่อขอตามออกไปข้างนอกจะใช้ไม่ได้ผล ลูกมนุษย์ขี้อิจฉาส่ายหน้าว่าไม่พาออกไปด้วย แล้วหิ้วถุงข้าวต้มมัดที่บรรจุข้าวต้มมัดไส้กล้วย ใส่ถั่วดำเยอะ ถึงห้ามัดเดินออกไปในครัว“เหมียว เหมียว”ก่อนท

“นาราขอตัวก่อนนะคะพี่หมอ นาราออกมาซื้อของให้แม่ค่ะ ต้องรีบกลับ”“อ้อ...ครับ”นาราก้าวเดินฉับๆ ผ่านหน้าอดีตแฟนหนุ่มกับชายหนุ่มอีกคนที่หน้าตาไม่เลวนัก แค่เดินห่างจากพวกเขาก็รู้สึกว่าถูกสายตาหลายคู่จับจ้องมองตามมา จึงแสร้งหยิบของตรงหน้าไปมั่วๆ ใส่ลงในตะกร้าสักสามสี่ชิ้น จากนั้นก็รีบตรงดิ่งไปที่แคชเชียร์“คิดเงินด้วยค่ะ”“ได้ค่ะคุณลูกค้า” พนักงานสาวยิ้มให้ แล้วเหลือบไปมองผลิตภัณฑ์ใหม่ที่ได้รับคำสั่งให้เชียร์ขาย “รับขนมปังทานเพิ่มไหมคะ มาใหม่ ไส้เยอะ อร่อยมากค่ะคุณลูกค้า”นาราเหลือบมองสาวพนักงานขายที่ยิ้มแย้มแจ่มใสดี แต่เวลานี้ เธอไม่มีอารมณ์จะรับขนมปังอะไรทั้งนั้น อยากรีบจ่ายเงินแล้วออกไปให้พ้นจากสถานการณ์อึดอัดเช่นนี้“ไม่ค่ะ ขอบคุณ”พนักงานสาวหัวใจรักบริการหรือถูกป้อนให้พูดเสนอสินค้าออกใหม่ที่วางอยู่หน้าเชลฟ์กับลูกค้าทุกคนก็รีบแนะนำผลิตภัณฑ์ออกใหม่เพิ่มเติมอีก“มีเยลลี่เกาหลีมาใหม่ค่ะกำลังฮิต คุณลูกค้ารับด้วยไหมคะ”“รับก็ได้ค่ะ พอแล้วนะคะ ไม่ต้องนำเสนออะไรอีก วันนี้ยังไม่มีอารมณ์กินขนม อยากกินคนมากกว่า” นาราตัดความรำคาญเพราะอยากรีบๆ ออกจากร้าน ส่วนคนที่เธอว่าไม่ได้หมายถึงสาวแคชเชียร์ทว