جميع فصول : الفصل -الفصل 8

ทันทีที่เห็นเถาซือคว้าช่อดอกไม้เจ้าสาวไปได้ รอยยิ้มของหลินหรานผู้เป็นเพื่อนรักของฉันก็หุบลงแทบจะในทันใดเธอแค้นใจยิ่งกว่าฉันเสียอีก ขณะกัดฟันกรอดกระซิบข้างหูฉันว่า“นังเถาซือนั่นจงใจชัด ๆ ! ก่อนเริ่มงานฉันอุตส่าห์ประกาศบอกแขกทุกคนแล้วนะ ว่าช่อดอกไม้นี้ต้องเก็บไว้ให้แกเท่านั้น!”ฉันขัดเธอด้วยเสียงแผ่วเบา“หรานหราน วันนี้เป็นวันสำคัญของแก เรื่องเล็กน้อยพวกนี้อย่าเก็บมาใส่ใจเลย”“แต่แกเฝ้ารอที่จะได้แต่งงานกับเส้ามู่มาตั้งแปดปีแล้วนะ! ตอนนี้ยังมาท้องลูกของเขาอีก ถ้ายังไม่รีบจัดงานแต่งละก็...”“ไม่เป็นไรหรอก”ฉันหันหน้ากลับไปมองด้วยความสงบนิ่ง สายตาจับจ้องไปยังเส้ามู่ผู้นั่งอยู่ที่โต๊ะกินเลี้ยงเถาซือผู้ชูช่อดอกไม้เจ้าสาวอยู่ในมือ กำลังนั่งอยู่เคียงข้างเขานั่งตัวติดกันเสียขนาดนั้น ชัดเจนว่าล้ำเส้นความเหมาะสมที่เลขาคนหนึ่งพึงมีไปนานแล้วแขกเหรื่อในงานล้วนเป็นเพื่อนฝูงที่คุ้นเคยกับฉันและเส้ามู่ดี พวกเขาต่างพากันส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเวทนามาให้ฉันหลินหรานยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม เธอบีบมือฉันแน่นด้วยความร้อนใจ“หลานหลาน เมื่อกี้ฉันไปสืบเรื่องนังเถาซือมา ยัยนี่เป็น

ฉันจัดการเรื่องราวทั้งหมดอย่างเงียบ ๆ ก่อนออกเดินทาง และตัดสินใจขายบ้านของเราไปในราคาขาดทุนวันที่ส่งมอบกุญแจให้นายหน้า ฉันพบเอกสารโครงการบริษัทของเส้ามู่ในห้องทำงานหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเอาไปส่งให้เส้ามู่พอเดินไปถึงหน้าประตูห้องทำงานของเขา ฉันก็ได้ยินเสียงพูดคุยหยอกล้อดังมาจากข้างใน ไม่ได้มีแค่เถาซือกับเส้ามู่เท่านั้น แต่ยังมีกลุ่มเพื่อนสนิทของเส้ามู่อยู่ด้วยขณะที่ฉันกำลังจะเคาะประตู เสียงเพื่อนสนิทของเส้ามู่ก็ดังขึ้น“เส้ามู่ เพื่อนคนอื่น ๆ รู้เรื่องที่นายกับสวี่หลานทะเลาะกันในงานแต่งหมดแล้วนะ พวกนั้นแอบมาถามฉันว่าพวกนายเลิกกันแล้วจริงหรือเปล่า?"เถาซือเหลือบมาเห็นฉันที่ยืนอยู่หน้าประตู น้ำเสียงของเธอฟังดูโทษตัวเอง แต่สายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความท้าทาย“ประธานเส้าคะ เรื่องนี้ต้องโทษฉันเองค่ะ ฉันไปร่วมงานแต่งครั้งแรกเลยไม่มีประสบการณ์ ถึงได้ไปแย่งช่อดอกไม้เจ้าสาว จนทำให้คุณกับคุณสวี่หลานต้องมาทะเลาะกันแบบนี้”เสียงของเส้ามู่ดังตอบกลับมา“ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก สวี่หลานใจแคบเองต่างหาก”เพื่อนของเขาแกล้งหยั่งเชิง“เส้ามู่ ครั้งนี้นายเอาจริงดิ? ถึงขั้นย้าย

เส้ามู่ชะงักไปเล็กน้อยเขาจะไปมีบัตรเชิญได้อย่างไร?ไม่สิ! เขาเป็นเจ้าบ่าว จะต้องใช้บัตรเชิญไปเพื่ออะไร!เส้ามู่ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ“แต่ผมเป็นเจ้าบ่าวของงานนี้นะ!”“เจ้าบ่าวเหรอ? ขอโทษค่ะ ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายชื่ออะไรเอ่ย?”พนักงานถามด้วยความงุนงงพลางเปิดรายชื่อแขกเพื่อตรวจสอบ แต่กลับถูกเส้ามู่ใช้มือหนึ่งกดทับไว้“ผมชื่อเส้ามู่ เป็นประธานบริษัทเส้าซื่อกรุ๊ป! คนที่จะแต่งงานกับสวี่หลานลูกสาวของตระกูลสวี่แห่งราชวงศ์ได้ นอกจากผมแล้ว ยังจะมีคุณเส้าคนไหนอีกหรือไง?”น้ำเสียงของเขาทั้งเย็นชา ดุดัน และไม่ยอมให้ใครมาตั้งข้อสงสัยเมื่อพนักงานสาวตกใจในท่าทางอันเด็ดเดี่ยวของเขา จึงมองมาด้วยความเลิ่กลั่ก“ตกลงว่าคุณคือคุณเส้าที่เป็นเจ้าบ่าวเหรอคะ? ขอโทษด้วยค่ะ ถ้างั้นฉันจะพาคุณเข้าไปในงานเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”เส้ามู่เดินหน้าบึ้งเข้ามาในงานแต่ง เมื่อมองดูแขกเหรื่อที่แน่นขนัดห้องจัดเลี้ยงอันแสนงดงาม ในใจก็พลันรู้สึกอึดอัดระคนโกรธเคืองขึ้นมาเดิมทีควรเป็นเขาที่จัดการงานแต่งครั้งนี้ทั้งการขอแต่งงาน ชุดเจ้าสาว เมนูอาหาร การเรียนเชิญแขก หรือแม้กระทั่งการตกแต่งสถานที่และการจัดดอกไม้ทั้งหมดนี้ค

ด้วยความที่ฉันกำลังยุ่งอยู่กับการเข้าพิธีจึงไม่ได้สังเกตเห็นเหตุการณ์แทรกซ้อนที่เกิดขึ้นตรงมุมนั้น ความสนใจทั้งหมดของฉันจดจ่ออยู่กับการรับรองแขกเหรื่อที่มาร่วมงานอย่างคับคั่งและจัดการเรื่องจุกจิกต่าง ๆ ในพิธีแม้ว่าพิธียังไม่ทันจบ แต่ฉันก็รู้สึกเหนื่อยล้าและปวดเมื่อยบริเวณช่วงเอวกับแผ่นหลังแล้วโชคดีที่เส้าซวี่คอยประคองฉันไว้อย่างอ่อนโยนและเป็นสุภาพบุรุษอยู่เสมอ เขาคอยอยู่เคียงข้างและรับมือกับแขกเหรื่อรวมถึงสถานการณ์ฉุกเฉินต่าง ๆ ไปด้วยกันกับฉันเมื่อพิธีเสร็จสิ้น เส้าซวี่ก็ถอดรองเท้าส้นสูงให้ฉัน รวมถึงช่วยนวดเท้าให้ฉันอย่างทะนุถนอมเมื่อฉันมองดูผู้ชายที่แสนอ่อนโยนซึ่งเพิ่งเคยพบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้งคนนี้ ก็ให้รู้สึกทั้งซาบซึ้งและละอายใจในเวลาเดียวกัน “ขอบคุณนะคะ รอให้ฉันคลอดลูกก่อนนะ แล้วฉันจะไปคุยกับพ่อแม่ของเราทั้งสองฝ่ายให้รู้เรื่องตามที่ตกลงกันไว้ และจะยุติการแต่งงานของเราให้เองค่ะ”มือที่กำลังนวดของเส้าซวี่ชะงักไปชั่วขณะ ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ฉันอย่างหล่อเหลา“ไม่ต้องรีบหรอกครับ ผมเป็นคนเสนอตัวกับคุณพ่อคุณแม่คุณเองว่าอยากจะช่วย ดังนั้น คุณค่อย ๆ ค