รักแปดปีที่ไม่มีความหมาย

ทันทีที่เห็นเถาซือคว้าช่อดอกไม้เจ้าสาวไปได้ รอยยิ้มของหลินหรานผู้เป็นเพื่อนรักของฉันก็หุบลงแทบจะในทันใด

เธอแค้นใจยิ่งกว่าฉันเสียอีก ขณะกัดฟันกรอดกระซิบข้างหูฉันว่า

“นังเถาซือนั่นจงใจชัด ๆ ! ก่อนเริ่มงานฉันอุตส่าห์ประกาศบอกแขกทุกคนแล้วนะ ว่าช่อดอกไม้นี้ต้องเก็บไว้ให้แกเท่านั้น!”

ฉันขัดเธอด้วยเสียงแผ่วเบา

“หรานหราน วันนี้เป็นวันสำคัญของแก เรื่องเล็กน้อยพวกนี้อย่าเก็บมาใส่ใจเลย”

“แต่แกเฝ้ารอที่จะได้แต่งงานกับเส้ามู่มาตั้งแปดปีแล้วนะ! ตอนนี้ยังมาท้องลูกของเขาอีก ถ้ายังไม่รีบจัดงานแต่งละก็...”

“ไม่เป็นไรหรอก”

ฉันหันหน้ากลับไปมองด้วยความสงบนิ่ง สายตาจับจ้องไปยังเส้ามู่ผู้นั่งอยู่ที่โต๊ะกินเลี้ยง

เถาซือผู้ชูช่อดอกไม้เจ้าสาวอยู่ในมือ กำลังนั่งอยู่เคียงข้างเขา

นั่งตัวติดกันเสียขนาดนั้น ชัดเจนว่าล้ำเส้นความเหมาะสมที่เลขาคนหนึ่งพึงมีไปนานแล้ว

แขกเหรื่อในงานล้วนเป็นเพื่อนฝูงที่คุ้นเคยกับฉันและเส้ามู่ดี พวกเขาต่างพากันส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเวทนามาให้ฉัน

หลินหรานยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม เธอบีบมือฉันแน่นด้วยความร้อนใจ

“หลานหลาน เมื่อกี้ฉันไปสืบเรื่องนังเถาซือมา ยัยนี่เป็นพวกปลิงดูดเงินตัวฉกาจ จ้องจะจับแต่คนรวยเท่านั้น! หลายเดือนมานี้หล่อนพยายามเข้าใกล้แฟนแกมาตลอด! แกต้องระวังตัวไว้ให้ดีนะ...”

“หรานหราน วันนี้แกเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด อย่ามามัวกังวลเรื่องของฉันเลย”

ฉันบีบมือตอบหลินหราน พร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนรัก

“อีกอย่าง ฉันไม่คิดจะแต่งงานกับเส้ามู่แล้วละ เรื่องที่ฉันท้องก็ยังไม่ได้บอกเขาเลยด้วยซ้ำ”

คำพูดของฉันทำให้เธอตกตะลึง หลินหรานเบิกตาโต จ้องมองฉันด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ

หลังเงียบงันไปเนิ่นนาน ในที่สุด เธอก็นึกขึ้นได้ว่าต้องกลับไปดำเนินพิธีแต่งงานต่อ

เมื่องานแต่งสิ้นสุดลง หลินหรานก็เข้ามากอดฉันแน่น

“หลานหลาน ถ้าแกต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกฉันได้เลยนะ ฉันพร้อมสนับสนุนทุกการตัดสินใจของแก”

“การตัดสินใจอะไรเหรอ?”

หลังเธอเดินจากไป เส้ามู่ก็เดินตรงเข้ามาหาฉันด้วยท่าทีเรียบเฉย “เมื่อกี้คุยอะไรกันอยู่น่ะ?”

เขาเอื้อมมือมาวางบนบ่าฉันด้วยความเคยชิน ฉันขยับไปด้านข้าง เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย

“ไม่มีอะไรหรอก”

ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ใส่ใจที่ฉันเบี่ยงตัวหลบสักเท่าไหร่ แถมยังหัวเราะเบา ๆ อีกด้วย

“นี่คุณโกรธเหรอ? ดอกไม้ช่อนั้นยังไงซะเถาซือก็เป็นคนคว้าได้ก่อน เธอก็แค่เด็กคนหนึ่งที่ใฝ่ฝันอยากมีงานแต่ง ที่เข้ามาแย่งช่อดอกไม้ก็แค่หวังว่าตัวเองจะโชคดีบ้าง เราตกลงกันแล้วนี่ว่าให้คุณรอครั้งหน้าไง?”

เขาขยับเข้ามาใกล้ ลูบเส้นผมของฉัน ปลอบโยนอย่างใจเย็น

“ทำไมคุณถึงต้องไปใส่ใจกับช่อดอกไม้ของหลินหรานขนาดนั้นด้วย? รอเราแต่งงานกัน ผมจะเตรียมช่อดอกไม้ที่สวยกว่านี้ไว้ให้คุณในงานแต่งของเราเอง! คุณอยากได้สักกี่ช่อเดี๋ยวผมจัดให้!”

ฉันกำมือแน่นในความเงียบ ได้แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

“งั้นเราแต่งงานกันเดือนนี้เลยได้ไหมคะ? ฉันกับหลินหรานเคยสัญญากันไว้ตอนเด็ก ๆ ว่าถ้าใครแต่งงานก่อน อีกคนก็จะแต่งตาม เราจะเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้กันและกัน เป็นพยานในความสุขของกันและกัน”

บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งไปในพริบตา

มือของเส้ามู่ที่กำลังลูบศีรษะฉันชะงักค้างกลางอากาศ ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็แค่นหัวเราะแผ่วเบา

“แค่คำพูดสมัยเด็ก พวกคุณเก็บมาคิดเป็นจริงเป็นจังด้วยเหรอ?”

“ผมเป็นถึงประธานบริษัทเส้าซื่อกรุ๊ป จะให้มารีบจัดงานแต่งลวก ๆ ไม่ได้หรอก อย่าใจร้อนไปเลยน่า ผมรับปากคุณแล้ว มันจะต้องเป็นงานแต่งที่สมบูรณ์แบบที่สุดแน่นอน!”

ความรู้สึกขมขื่นตีรวนขึ้นมาจุกอก

ทุกครั้งที่เรามีปากเสียงกัน เขาก็จะชอบให้สัญญาถึง 'ครั้งหน้า' และงานแต่งในอนาคตเสมอ

ผ่านไปแปดปีแล้ว แต่วันที่รอคอยว่าคำสัญญาจะกลายเป็นจริงก็ไม่เคยมาถึงสักที

และฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าจะกลับบ้าน ไม่ขอทนรออีกต่อไป

รถยนต์แล่นไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน ก่อนจอดสนิทที่หน้าบ้านหลังงามของฉัน

เส้ามู่ปลดเข็มขัดนิรภัย ดูเหมือนเขาจะคิดว่าบรรยากาศอันตึงเครียดระหว่างเราสองคนได้ผ่านพ้นไปแล้ว จึงขยับเข้ามาใกล้ด้วยความเคยชิน หวังจะจูบฉัน

ฉันยกมือขึ้น ดันไหล่เขาไว้

“ฉันเหนื่อยแล้ว เส้ามู่”

เขาชะงักงัน จ้องมองเข้ามาในดวงตาของฉัน หลังจากเงียบงันไปหลายวินาที สุดท้าย เขาก็ตบไหล่ฉันเบา ๆ

“อืม เป็นเพื่อนเจ้าสาวคงเหนื่อยจริง ๆ นั่นแหละ รีบพักผ่อนเถอะ”

“เถาซือบอกว่าเธอเรียกแท็กซี่ไม่ได้ ตอนนี้ยังอยู่ที่งานอยู่เลย ผมต้องกลับไปรับเธอหน่อย ขืนปล่อยให้เธออยู่คนเดียวมันจะไม่ปลอดภัย”

ฉันพยักหน้ารับด้วยความสงบนิ่ง แต่เส้ามู่ก็ยังไม่ยอมขยับเขยื้อน

ดูเหมือนเขากำลังรอคำกำชับของฉันที่ว่าให้ขับรถระวัง ๆ เหมือนอย่างเคย หรือไม่ก็รอถ้อยคำตัดพ้อที่ว่าดึกป่านนี้แล้วเขายังทิ้งฉันไว้ที่บ้านได้ลงคอ ส่วนตนเองออกไปข้างนอกคนเดียว

แต่ฉันก็แค่เปิดประตู แล้วก้าวลงจากรถไป

ฉันทอดสายตามองดูรถยนต์ที่แล่นห่างออกไป พลางปาดน้ำตาที่ไหลรินจนปวดกระบอกตา ก่อนต่อสายโทรศัพท์หาพ่อกับแม่ที่ยุโรป

“พ่อคะ แม่คะ หนูยินดีทำตามสัญญาแต่งงานกับเส้าซวี่แล้วค่ะ...”