All Chapters of ครานี้ ชีวิตเป็นของข้า: Chapter 11 - Chapter 20

ลมยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้า หอบพาความหนาวเย็นยะเยือกมาด้วย แต่กลับไม่อาจเป่าให้ความรุ่มร้อนในใจและความหวาดกลัวที่นับวันยิ่งเด่นชัดนั้นดับลงได้ประตูเรือนข้างแง้มไว้เขาผลักเปิดออกเต็มแรง บานประตูชนเข้ากับกำแพง ส่งเสียงดังทึบภายในห้องไม่ได้จุดตะเกียง มีเพียงแสงจันทร์อันเย็นเยียบส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ส่องให้เห็นความอ้างว้างทั่วทั้งห้องเครื่องนอนพับไว้เรียบร้อยเป็นระเบียบ ราวกับไม่เคยมีคนนอนมาก่อนบนโต๊ะ ของมีค่าเหล่านั้นที่เขาสั่งให้คนนำมาส่งเมื่อหลายวันก่อน ทั้งไข่มุกทะเลตะวันออก เครื่องประดับศีรษะหยก กำไลหยกมันแพะ เสื้อปักไหมทอง...ทั้งหมดกองอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีการแตะต้อง ทอประกายเยียบเย็นและหรูหราสูงค่าภายใต้แสงจันทร์ บนนั้นมีฝุ่นบางๆ จับอยู่แล้วนางไม่ได้เอาไปเลยสักอย่างเซียวหลินยวนเดินวนในห้องรอบหนึ่ง หัวใจคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นข้างหนึ่งบีบกำไว้อย่างแรง ยิ่งบีบยิ่งแน่น เจ็บจนเขาแทบหายใจไม่ออกความรู้สึกตื่นตระหนกสายนั้นราวกับเกลียวคลื่นเย็นเยียบ ถาโถมกลืนกินเขาในชั่วพริบตาไม่ ไม่หรอก นางต้องยังอยู่แน่นางแค่ซ่อนตัวอยู่ อยากเล่นซ่อนแอบกับเขาเท่านั้นเขาโถมไปที่ข้างเตี

มือของนางสั่นสะท้านยามหยิบคำให้การขึ้นมา เพียงได้มองแค่แวบเดียว เลือดฝาดหยดสุดท้ายบนใบหน้าก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น“ไม่...ไม่ใช่นะ! ท่านอ๋อง ท่านฟังข้าอธิบายก่อน! นี่เป็นการใส่ร้าย! เป็นโจรพวกนั้นซัดทอดมั่วซั่ว! มีคนคิดจะทำร้ายข้า! ใช่แล้ว เป็นเฉิงสือยวน! ต้องเป็นเพราะนางเกลียดชังข้า นางจึงหาคนมาใส่ร้ายข้า!” นางล้มพับลงกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตานองหน้า หมายจะคว้าชายเสื้อของเซียวหลินยวน เซียวหลินยวนถีบนางออกไปโดยพลัน แรงที่มหาศาลขนาดนั้นส่งผลให้เสิ่นเยว่หนิงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะล้มกลิ้งลงกับพื้น“ใส่ร้ายเจ้างั้นหรือ?” เซียวหลินยวนหัวเราะ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูแย่เสียยิ่งกว่าร้องไห้ เผยให้เห็นความโศกสลดและความสมเพชตัวเองอย่างไร้ที่สิ้นสุด “แล้วสำนวนคดีพวกนี้ล่ะ? จดหมายเลือดพวกนี้ล่ะ? หรือว่าเฉิงสือยวนก็ติดสินบนผู้คุมคุกหลวง ติดสินบนแม่นมของเจ้ามาตั้งแต่ห้าปีก่อน เพื่อเขียนสิ่งเหล่านี้เตรียมไว้ใส่ร้ายเจ้าล่ะ?!”“เสิ่นเยว่หนิง!” เขาขยับก้าวไปข้างหน้า ก้มตัวลงไปกระชากคอเสื้อของนาง แล้วยกตัวนางขึ้นมาทั้งตัว ดวงตาแดงฉานจ้องมองนางเขม็ง “เจ้ามองตาข้าแล้วบอกมาสิ! เรื่องที่ริมหน้าผ

ในตอนนั้นเอง องครักษ์เงาผู้หนึ่งที่เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางก็รีบรุดเข้ามา พร้อมคุกเข่าลงข้างเดียว“ท่านอ๋อง! มีข่าวคราวแล้วขอรับ!”เซียวหลินยวนหมุนตัวกลับมาทันควัน ในดวงตาพลันส่องประกายสว่างวาบอันน่าตระหนกออกมา “ว่ามา!”“พี่น้องในตำบลชิงสือทางเหนือส่งรายงานลับมาว่า ราวครึ่งเดือนก่อน มีสตรีผู้หนึ่งมาที่เมือง รูปโฉมคล้ายคลึงกับพระชายาถึงเจ็ดแปดส่วน มีแผลตามตัว ซ้ำยังตัวคนเดียว และเคยไปจัดยาที่หุยชุนถังทางทิศตะวันออกของเมืองขอรับ แต่...”องครักษ์เงาลังเลไปครู่หนึ่ง“แต่อันใด?!” หัวใจของเซียวหลินยวนแล่นขึ้นมาจ่ออยู่ที่ลำคอ“แต่จากการเฝ้าสังเกต สตรีผู้นั้นมิได้ตัวคนเดียว นางดูเหมือนจะ...สนิทสนมกับหมอประจำหุยชุนถังท่านหนึ่ง หมอผู้นั้นเอาใจใส่นางเป็นพิเศษ มักจะเข้าออกที่พักของนางอยู่บ่อยครั้ง ทั้งสองคน...ความสัมพันธ์ดูค่อนข้างสนิทสนมกัน”ประกายตาของเซียวหลินยวนหยุดนิ่งไปในบัดดล จากนั้น พายุสายหนึ่งที่มืดมนยิ่งกว่า ยึดติดปักใจยิ่งกว่า พลันก่อตัวขึ้นด้านในสนิทสนม?เขาตามหานางจนแทบคลั่ง แต่นางกลับ “สนิทสนมยิ่ง” กับผู้อื่น?ไม่เขาไม่อนุญาตเซียวหลินยวนพลิกตัวขึ้นม้า ร่างกายเซไปวูบห

เขาอายุราวยี่สิบห้ายี่สิบหกปี รูปร่างสูงโปร่งผ่าเผย กลิ่นอายอบอุ่นนุ่มนวล คิ้วตาสะอาดหมดจด ราวกับสายธารกลางขุนเขา และสายลมบริสุทธิ์กลางพงไพรเขาประคองชามกระเบื้องเนื้อหยาบไว้ในมือ ในชามมีไอร้อนลอยกรุ่นเป็นสายเป็นกู้ชิงเฟิงนั่นเองเขาเดินมาหยุดข้างเก้าอี้หวาย พลางย่อกายลงอย่างเป็นธรรมชาติ วางถ้วยยาลงบนโต๊ะเล็กข้างๆ จากนั้นยื่นมือประคองข้อเท้าข้างที่บาดเจ็บของเฉิงสือยวนขึ้นมาอย่างอ่อนโยนยิ่ง แล้วค่อยๆ ปลดผ้าพันแผลสะอาดที่พันอยู่ออกอย่างระมัดระวังเซียวหลินยวนใจกระตุกวูบ ลมหายใจพลันถี่กระชั้นขึ้นมาเท้าข้างนั้น บริเวณฝ่าเท้ายังคงเห็นรอยแผลเป็นสีเข้มกับเนื้อใหม่สีชมพูน่าเกลียดน่ากลัว ทว่าเห็นได้ชัดว่าได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี ดีกว่าสภาพ “เน่าเปื่อยจนไม่มีเนื้อดีสักชิ้น” อย่างที่พวกนักเดินทางในเพิงชาเล่าไว้มากนักกู้ชิงเฟิงใช้ผ้านุ่มชุบตัวยา ค่อยๆ เช็ดผิวรอบบาดแผลอย่างเบามือ น้ำหนักมือของเขานุ่มนวลแผ่วเบา ราวกับกำลังปฏิบัติต่อสมบัติล้ำค่าหาสิ่งใดเปรียบเรียวคิ้วของเฉิงสือยวนขมวดเข้าหากันแผ่วเบาจนแทบไม่สังเกตเห็น“ทนอีกนิดนะ ใกล้จะเสร็จแล้ว” กู้ชิงเฟิงสังเกตเห็นในทันที น้ำหนั

กู้ชิงเฟิงยังมีสีหน้าสงบเยือกเย็น ยังคงไม่สยบยอมและไม่เย่อหยิ่ง “ข้าน้อยกู้ชิงเฟิง เป็นเพียงหมอพเนจรคนหนึ่ง ข้ารู้เพียงแต่ว่าแม่นางเฉิงที่พักฟื้นอยู่ ณ ที่นี้ มีอิสรภาพ หากท่านยังคอยรังควาน รบกวนคนไข้ ก็อย่าหาว่าข้าน้อยไม่เกรงใจ”เข็มเงินตรงปลายนิ้วของเขาสะท้อนประกายเย็นวูบวาบ“พี่กู้” เฉิงสือยวนยื่นมือออกมากะทันหัน พลางรั้งดึงแขนเสื้อของกู้ชิงเฟิงไว้เบาๆ นั่นเป็นท่าทีแห่งความไว้เนื้อเชื่อใจและพึ่งพิงอย่างเต็มเปี่ยมนางไม่แม้แต่จะชายตามองเซียวหลินยวนอีกเลยแม้สักแวบเดียว ราวกับเขาเป็นเพียงอากาศสกปรกกลุ่มหนึ่ง“พวกเราเข้าไปข้างในกันเถิด” น้ำเสียงของนางแผ่วเบายิ่ง ทว่ากลับสะท้อนเข้าสู่โสตประสาทของเซียวหลินยวนได้อย่างแจ่มชัด “คนไม่สำคัญ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ”ไม่สำคัญถ้อยคำทั้งสี่คำนั้น ช่างเบาหวิว ทว่าราวกับมีดสั้นอาบยาพิษ จ้วงแทงลงกลางใจของเซียวหลินยวนอย่างแรง จากนั้นก็บิดหมุน คว้านเนื้อโชกเลือดออกมาชิ้นหนึ่ง เขามองดูเฉิงสือยวนรั้งดึงแขนเสื้อของกู้ชิงเฟิงตาปริบๆ มองดูเขาประคบประหงมคอยประคองนาง แม้กระทั่งกระซิบเตือนนางให้ระวังธรณีประตู มองดูนางเดินเข้าประตูเรือนอันซอมซ่อบานนั้น แล้ว