《ครานี้ ชีวิตเป็นของข้า》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

เฉิงสือยวนไม่ได้ตอบ เพียงกล่าวกับคนขับรถม้าว่า “ไปที่ว่าการเมืองหลวง”“ที่ว่าการเมืองหลวง?” เซียวหลินยวนขมวดคิ้วแน่น “เจ้าไปที่นั่นทำไม?”เฉิงสือยวนไม่ตอบ เพียงใช้ดวงตาอันว่างเปล่าคู่นั้นมองเขาเสิ่นเยว่หนิงที่อยู่ข้างๆ ก้าวมาข้างหน้าได้ถูกเวลา พลางเอ่ยหว่านล้อมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ท่านอ๋อง พี่หญิงสือยวนเพิ่งออกมา คงจะมีเรื่องสำคัญต้องจัดการ มิสู้...ตามใจนางเถิดเจ้าค่ะ?”เซียวหลินยวนมองท่าทางดื้อดึงเงียบขรึมของเฉิงสือยวน แล้วกดข่มความสงสัยและความขุ่นเคืองในใจลง “เอาล่ะ ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า”ตลอดทาง ภายในรถม้าเงียบสงัดจนน่ากลัวเซียวหลินยวนอยากชวนคุย แต่เมื่อเห็นเฉิงสือยวนหลับตาพักผ่อนเช่นนั้น ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากตรงไหนเขาสั่งให้คนนำผ้าห่มมาคลุมให้นาง แล้วรินน้ำอุ่นยื่นไปจ่อที่ริมฝีปาก แต่นางก็ไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้น เพียงเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อหลบเลี่ยงกาลก่อนนางหาได้เป็นเช่นนี้ไม่แต่ก่อนหากนางได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิด แม้แค่ถลอกเพียงเล็กน้อย ก็จะวิ่งมาตรงหน้าเขา ชูมือให้เขาดู แล้วออดอ้อนว่า “เซียวหลินยวน เจ็บจังเลย ท่านช่วยเป่าให้ข้าหน่อยสิ”ตอนนั้นเขารู้สึกรำคาญ คิดว่

“ท่านไปเสียเถอะ” เฉิงสือยวนหลับตาลง น้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้า “ข้าอยากพักผ่อน”เซียวหลินยวนมองดวงตาทั้งสองข้างที่ปิดสนิทและเสี้ยวหน้าอันซีดเซียวของนาง ในยามนี้ บนเรือนร่างของนางไม่เหลือเงาร่างของหญิงสาวผู้เคยงดงามเฉิดฉาย และมีชีวิตชีวาดั่งเปลวเพลิงในวันวานอีกแล้วไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจเขาพลันอึดอัดยิ่งนัก ราวกับมีหนามแทงปักอยู่ตรงนั้น“เจ้าพักผ่อนให้ดี” เขายืนขึ้น “วันหน้า...ข้าจะเจียดเวลามาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าให้มากขึ้น แล้วก็จะ...ใส่ใจเจ้าให้มากขึ้นด้วย”เขาหันหลังทำท่าจะเดินออกไป ทว่าสาวใช้คนหนึ่งกลับพรวดพราดลนลานเข้ามา ซึ่งก็คือปี้จู สาวใช้คนสนิทของเสิ่นเยว่หนิง“ท่านอ๋อง! แย่แล้วเจ้าค่ะ! คุณหนูญาติผู้น้อง...นางกระอักเลือดหมดสติไปกะทันหัน! หมอหลวงบอกว่านางต้องพิษประหลาด ต้องใช้เลือดของผู้มีธาตุหยินบริสุทธิ์มาเป็นตัวนำยา ถึงจะถอนพิษได้!”เซียวหลินยวนสีหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน “ผู้มีธาตุหยินบริสุทธิ์?”สายตาของปี้จูเคลื่อนไปทางเฉิงสือยวนที่อยู่บนเตียงโดยไม่รู้ตัวเซียวหลินยวนหันขวับไปมองเฉิงสือยวนทันที พร้อมแววตาซับซ้อน “สือยวน ข้าจำได้ว่า...วันเดือนปีเกิดของเจ้า เป็นธาตุหยินบริสุท

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เฉิงสือยวนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงนอนในสถานที่ห่างไกล เจ็บปวดไปทั้งตัวราวกับกระดูกจะหลุดเป็นชิ้นๆนางยังไม่ตายหรือ?นางยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก หมายจะเอื้อมให้ถึงกาน้ำร้อนบนโต๊ะเตี้ยข้างเตียงขณะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกถีบเปิดออกเสียงดัง “ปัง” อย่างแรง!เซียวหลินยวนยืนหน้าถมึงทึงอยู่ตรงประตู สายตาเย็นชาเฉียบคมแฝงความโกรธเกรี้ยวที่กดข่มไว้ไม่มิด จ้องมองนางไม่วางตา“เฉิงสือยวน” เขาสืบเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความโกรธ “เหตุใดเจ้าต้องสมรู้ร่วมคิดกับโจรลักพาตัวพวกนั้นด้วย?!”เฉิงสือยวนชะงักงัน ตั้งตัวไม่ติดไปชั่วขณะ“นี่ยังจะเสแสร้งอยู่อีก?!” เซียวหลินยวนเดินมาหยุดข้างเตียง มองลงมาที่นางด้วยสายตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความโกรธเกรี้ยว “หากไม่ใช่เพราะเจ้าบอกเส้นทางกับลักษณะรถม้าของเยว่หนิงให้พวกมันรู้ พวกมันจะลักพาตัวนางได้แม่นยำขนาดนี้ได้อย่างไร?! พวกโจรสารภาพหมดแล้วว่า ทั้งหมดนี้เจ้าเป็นคนสมคบคิดกับพวกมัน!”เขาก้าวบีบเข้าไปใกล้ น้ำเสียงยิ่งดุเดือดกร้าวกระด้าง “ข้าเคยบอกแล้วไงว่าข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างด

ผ่านไปไม่กี่วัน แผลตามตัวของเฉิงสือยวนก็เริ่มดีขึ้นบ้าง จนพอจะลุกจากเตียงเดินเหินได้แล้วเสิ่นเยว่หนิงเป็นฝ่ายมาที่เรือนข้างด้วยตนเอง แถมยังพาเซียวหลินยวนมาด้วย“พี่หญิงสือยวน หลายวันก่อนที่ทำให้ท่านต้องไปคัดคัมภีร์ ในใจข้ารู้สึกละอายใจจริงๆ วันนี้อากาศดี ดอกเหมยที่สวนเหมยทางทิศตะวันตกของเมืองกำลังบานสะพรั่ง ข้าเลยอยากชวนพี่หญิงไปชมบุปผาด้วยกัน ถือเสียว่าข้าขอโทษพี่หญิง ได้หรือไม่?”นางส่ายหน้าปฏิเสธ ทว่าไร้เรี่ยวแรง สุดท้ายจึงถูกเสิ่นเยว่หนิงดึงตัวไปจนได้ในสวนเหมย ดอกเหมยบานสะพรั่ง กลิ่นหอมอบอวลโชยตามลม ผู้คนสัญจรขวักไขว่หนาแน่นเสิ่นเยว่หนิงดูคล้ายเบิกบานยิ่งนัก นางชี้ไปยังเหมยขาวต้นหนึ่งพลางเอ่ย “ท่านอ๋อง ท่านดูต้นนี้สิเจ้าคะ บานได้งดงามยิ่งนัก”เซียวหลินยวนทอดสายตามองแวบหนึ่งพลางพยักหน้า ทว่าสายตากลับเบนไปยังเฉิงสือยวนที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างๆ โดยไม่รู้ตัวนางสวมเสื้อคลุมที่ค่อนข้างเก่าตัวหนึ่ง ยืนอยู่ใต้ต้นเหมยแดงพลางแหงนหน้ามองบุปผา เสี้ยวหน้าด้านข้างซูบผอมซีดเซียว สีหน้าเฉยชา ดูแปลกแยกไม่เข้ากับทัศนียภาพฤดูใบไม้ผลิอันคึกคักนี้เลยสักนิดเสิ่นเยว่หนิงพลันส่งเสียง “ซี๊ด” ออ

อีกด้านหนึ่ง เซียวหลินยวนกำลังสะสางกิจราชการด้วยจิตใจที่หงุดหงิดกระสับกระส่ายนับตั้งแต่เฉิงสือยวนรับของกำนัลไปในวันนั้น เขาก็อยากไปเรือนข้างตั้งหลายครา แต่ก็มีอันต้องล่าช้าไปทุกที เพราะอาการป่วยของเสิ่นเยว่หนิงกำเริบซ้ำๆเขาบอกกับตัวเองว่า เฉิงสือยวนกำลังแง่งอน นางต้องทนรับความอยุติธรรมมามากมาย ในใจย่อมมีความขัดเคือง ปล่อยนางทิ้งไว้สักสามสองวันก็ดีเหมือนกันรอให้นางหายโกรธ รอให้เขาสะสางกิจราชการอันยุ่งยากซับซ้อนในมือพวกนี้ให้เสร็จสิ้น รอให้เขาปลอบประโลมเสิ่นเยว่หนิงเรียบร้อย แล้วค่อยไปหาก็ยังไม่สาย...เขาถึงขั้นเริ่มคิดว่า รอให้ผ่านไปอีกสักพัก ควรจะรับเฉิงสือยวนกลับมายังเรือนหลักอีกคราดีหรือไม่เรือนชีอู๋ เดิมทีก็เป็นของนางอยู่แล้วเสิ่นเยว่หนิงร่างกายอ่อนแอ ย้ายไปอยู่ห้องอุ่นทางทิศตะวันออกที่อบอุ่นกว่าได้ เขายังจำได้ว่าแต่ก่อนเฉิงสือยวนกลัวความหนาวเย็น ในฤดูหนาวมือเท้าของนางมักจะเย็นเยียบอยู่เสมอ ส่วนช่องทำความร้อนใต้พื้นของเรือนชีอู๋ก็จุดไฟไว้จนอบอุ่นที่สุดเขายังคิดไว้อีกว่า พอเข้าฤดูใบไม้ผลิ จะพานางไปพักผ่อนที่คฤหาสน์น้ำพุร้อนชานเมืองหลวงสักสองสามวัน แต่ก่อนนางมักรบเร้าอยาก