All Chapters of ANG KANIYANG PINAKAMATAMIS NA GANTI. : Chapter 51 - Chapter 60

KABANATA 52ANG BAGONG KABANATA PARA KAY FLORAInalis ni Dan ang kanyang tingin mula sa bintana at tumakbo papunta sa kanyang ina sa dressing room. "Mama, siya ba ang lalaking magsasama sa atin? May nakita akong nakatayo sa labas sa ulan!"Isang malumanay na ngiti ang lumaganap sa mukha ni Flora. Pinunasan niya ang kanyang mga kamay sa tuwalya at naglakad patungo sa pintuang harapan.Sa loob ng limang buong taon, hindi niya maalala na nadama niya ang ganito—isang lalaking naghihintay sa ulan para sa kanya, hawak ang malinis na payong para lang mapanatili siyang tuyo.Nagmadali si Dan patungo sa mahabang salamin sa kanilang silid-tulugan para minsan pang tingnan ang kanyang damit. "Hmm. Guwapo pa rin ako, kagaya ni Tuan Adrian."Umikot siya sa kanyang mga sakong at nagmadaling lumabas para sumama sa kanyang ina sa veranda.Hindi maalis ni Alex ang kanyang tingin kay Flora habang lumabas ito, hawak ang kamay ng kanyang guwapong munting anak. Ang pinaikling pulang gown niya ay masyadong

KABANATA 54ANG LALAKING HULING-HULING INAASAHAN NI FLORA NA MAKAKASALUBONG.Bago pa maabot ng mga kamay ni Adrian ang hawakan ng pinto, biglang bumukas ito."Adrian, Christine." Umalingawngaw ang mabigat at makapangyarihang tinig ni Ginoong Smith sa buong opisina, ang kanyang mga mata ay gumagalaw sa pagitan ng dalawa. Pumasok siya nang ganap at isinara ang pinto sa likuran niya."Ano ang ibig sabihin ng buong ingay na ito?" Tanong niya, sinisipat si Adrian."Bakit ka nagtataas ng boses para sa isang babae, Adrian? Sa tingin ko wala akong itinuro sa iyo na maging masama sa isang babae! O ganito na ba ang pamamaraan ng CEO ng Smith's Corporation sa mga staff niya ngayon?" Hinampas niya ang kanyang tungkod sa sahig nang may galit.Hindi niya kayang tumagal ang pagtingin kay Christine. Sa sandaling pumasok siya, nakita na niya agad ang malamig na luhang dumadaloy sa mga pisngi nito.Ang makakita ng babaeng umiiyak ay isang bagay na labis na kinamumuhian ng matandang lalaki.Ikinuyom ni

KABANATA 56BABALIK KAYA SI ADRIAN SA BUHAY NIYA NANG PARA SA MAGPAKAILANMAN?Nanigas si Flora sa kinatatayuan. Ang mga salitang binitiwan ni Adrian ay tumagos nang mas malalim kaysa sa dapat, hindi dahil masakit ang mga ito, kundi dahil hindi inaasahan."Flora, pakiusap. Kailangan mong pag-isipang muli ang desisyon mo. Ikaw ay laging naging isang masipag na babae. Ito ang pagkakataon para maging ang babaeng lagi mong gustong maging." Ganito ang mungkahi ni Alex, ang kalmadong tinig niya ay puno ng tunay na pagmamalasakit.Sinulyapan ni Flora si Alex nang may pagsisikip ng mata, pagkatapos ay lumipat kay Adrian, at bumalik muli kay Alex."Sinusubukan kong maging isang matagumpay na babae, Alex. Pero ang tanggapin ang alok mula sa taong ito sa harapan ko ang huling bagay na gagawin ko.""Ngayon, kung mapapaumanhinan mo ako—" sabi niya, ang tinig niya ay matatag at determinado, medyo itinutulak si Adrian gamit ang kanyang mga kamay upang magbigay-daan para makadaan siya."Nais ko nang u

KABANATA 58ISANG GABI SA BAHAY NI ADRIANSa sandaling lumapag ang eroplano sa New York, isang alon ng nostalgia na may halong matinding poot ang dumaloy sa isipan ni Flora.Pumikit siya sandali, pagkatapos ay tumingala sa langit, umaasang mahuhugasan ng kalmadong panahon ang mga alaalang bumabaha sa kanyang isipan.Hindi nito nagawa.Ito ang lungsod kung saan naranasan niya ang kanyang pinakamasasayang taon habang lumalaki, at ang parehong lungsod kung saan siya pinagtaksilan ni Richard, kung saan siya ipinahiya ng kanyang matalik na kaibigan at ng pamilya nito, at kung saan siya itinaboy na parang basura.Abala sina Adrian at Dan sa pagtulong sa chauffeur na ilagay ang kanilang mga bagahe sa sasakyan.“Ang tahimik mo simula nang lumapag tayo,” biglang umalingawngaw ang boses ni Adrian, na nagpabalik sa kanya sa realidad.“Nagmamasid lang ako sa tanawin,” pagsisinungaling niya, pilit na ngumiti nang bahagya. “Maraming nagbago sa loob ng ilang buwan na wala ako,” dagdag niya.“Dan?”“

KABANATA 60ISANG GABI NG PAGTATALONGPumikit si Adrian at umiling.Upang makaiwas sa gulo, humarap siya at nagsimulang maglakad patungo sa pinto.Kahit walang nagsasabi sa kaniya, nararamdaman pa rin niya ang matatalim nitong matang nakatitig sa kaniyang likod.Sa sandaling makarating siya sa pinto, humarap siya. Mabilis na umiwas ng tingin si Flora upang hindi magtagpo ang kanilang mga mata."Limang minuto. 'Yan lang ang ibibigay ko sa 'yong oras para magbihis. Kapag tapos ka na, buksan mo ang pinto at tawagin mo ako. Maghihintay ako sa kalyehan." Nang-uyam siya at isinarado ang pinto sa kaniyang likuran nang hindi na hinihintay ang tugon nito.Nakatitig lamang ang kaniyang mga mata sa kaniyang telepono habang naghihintay. Lumipas ang siyam na minuto, at wala siyang narinig na anumang tunog ng pagbubukas ng pinto.Lumalalim pa, lumipas ang labinlimang minuto nang walang tawag. Huminga siya nang malalim at biglang tumayo mula sa upuan. Sa kawalan ng pasensya, itinulak niya ang pinto