Todos los capítulos de The Afterburn of Tempation: Capítulo 111 - Capítulo 120

Pagtapos magpaalam ni Sir Gabriel, pinalitan ko ang pwesto ko at pumasok sa VIP section ni Carson kung nasaan si Cassie. Naabutan ko silang dalawa na tila naglalampungan sa gilid habang may hawak na drinks, laughing softly together. “Oh, Alessa’s here!” bati ni Marky nang makita ako, kasama si Luz at ilang iba pa nilang mga kaibigan. “Hi, guys,” bati ko pabalik, forcing a polite and natural smile. Inasikaso ko muna ang mga kaibigan nila na gustong bumili ng imported cigars habang nananatiling tahimik at nakikinig sa usapan nila sa paligid. Habang nagtatawanan ang iba, biglang humarap si Carson kina Luz at Marky, adjusting his designer watch. “By the way, did you guys already contact Zhean? How is he really holding up?” Umiling si Marky, taking a slow sip from his glass. “Hindi, eh. We tried calling him multiple times, pero naka-off ang phone niya. Or maybe dedma lang talaga siya at ayaw makipag-usap kahit kanino.” “Wala rin ba kayong balita sa kaniya?” tanong din ni Cassie sa kan

Umupo si Marky habang hawak ang kaniyang leeg, looking completely wrecked as he leaned his back heavily against the leather sofa.“What happened? Bro, you literally got yourself knocked out at Archive last night!” Marky shouted, holding his head as if the sudden vibration of his own voice made his hangover ten times worse.“Nakipagsuntukan ka sa ibang grupo doon dahil sa sobrang kalasingan!”Napakunot ang noo ko habang marahang hinihipo ang namumukod na pasa sa gilid ng labi ko. Archive? Nakipagsuntukan?“I did what?” takang tanong ko, rubbing my throbbing temple while trying to piece together the shattered glass of my memory.“Duh! Hindi mo na ba talaga naaalala?” halatang may hangover pa ring sabi ni Luz habang nauupo nang maayos at inaayos ang gulo-gulo niyang buhok.“You were totally out of your mind, Zhean! Masyado kang nagpakalasing.”Napatigil ako. The world around me seemed to freeze for a split second. A vague, hazy memory flashed across my brain a pair of soft, trembling hand

Nagising ako mula sa isang mababaw na panaginip nung marinig ko ang pagbukas ng p***o. Automatically, I rubbed my eyes, adjusting to the bright morning light streaming through the hospital window.Pumasok ang isang Doctor kasama ang dalawang nurse. They immediately walked over to Abuelo’s bedside, checking his vital signs, adjusting the IV drip, and jotting down notes on a chart. Heart rate monitor... steady, but slow. The rhythmic beep... beep... beep... echoed loudly in the quiet room.I stood up, adjusting my shirt. "Doc... how is he?"The doctor turned to me, lowering his clipboard. "Well, Mr. Valeriano, as of this morning, his vitals are stable. His oxygen levels improved slightly compared to last night.""Then why isn't he waking up yet?" tanong ko agad, hindi mapakali ang boses ko."It's been days, Doc. You said his vitals are okay, so why is he still unresponsive?"The doctor gave a small smile. "Coma isn't something we can rush, Zhean. His body is resting, healing from the tra

Alessa's Point of ViewNasa lobby pa lang kami ng St. Jude Medical Center, mararamdaman mo na ang malamig at sterile na hangin ng hospital. Narito kaming buong team para bisitahin si Don Armando at kamustahin na rin si Sir Zhean.Habang naglalakad kami patungo sa elevator, biglang nagtanong si Joyce. "Sir Mendoza, ano nga po ulit yung room number nila Don Armando?"Tumingin si Sir Mendoza sa phone niya. "Nasa 12th floor daw, sa Private Room 1204. I-check na lang natin pag-akyat natin doon."Sabay-sabay kaming pumasok sa elevator. It’s been days since hindi parin nakakabalik si Zhean sa office. Kahit ilang buwan na kaming hiwalay at pilit kong itinutulak ang sarili ko palayo sa kaniya, hindi ko pa rin maiwasang mag-alala. Nang magdesisyon ang team na bisitahin sila dahil kaarawan din ni Don Armando ngayong araw, hindi na rin ako nakatanggi.Paglabas ng elevator sa 12th floor, pinalibutan namin ang kahabaan ng hallway para hanapin ang kwarto."Ito ata, guys! Don Armando Valeriano," tawa

Alessa’s Point of ViewHabang kumakain kami sa labas para sa lunch break, sobrang ingay sa table namin. Excited na kasi ang lahat para sa nalalapit na ber months at sa stretch ng holiday vacation."Gosh, I can't wait for the Christmas break!" halos maitapon ni Alexis ang spoon niya sa sobrang excitement."Na-post na ba 'yung advisory kung kailan ang simula ng holiday off natin?""Relax ka lang, Girl," natatawang sagot ni Cassie."For sure next week pa i-release ng HR 'yon. Bakit, magpapa-book ka na ba agad ng flight?""Oo naman! Kasi kung hindi, aabutin ako ng jackpot sa pamasahe," sagot ni Alexis bago nag-pout."Plus, kailangan ko ring mag-handa mentally. Dahil for sure, opisyal na akong miyembro ng Samahan ng Malamig ang Pasko ngayong taon."Natawa nang malakas si Dave mula sa kabilang dulo ng mesa. "Naku, Alexis! Baka mamaya niyan may bagong boylet ka na naman bago matapos ang taon ha?""Shut up, Dave! Sa IT Department lang nauuso ang ampalaya, 'wag mo akong idamay!" hirit agad ni A