Todos los capítulos de The Afterburn of Tempation: Capítulo 101 - Capítulo 110

"Alright, Blue Team, Red Team, Green Team, Yellow Team, and White Team listen up!" muling umalingawngaw ang boses ng organizer mula sa malalaking speakers. "Each color team represents a department today. For Day 1 here at The Manor’s Grand Lawn Garden, you will be competing directly by department! This is to test your internal synergy first. Tomorrow, on Day 2, we will shuffle everyone into assorted, mixed-department teams to push the true essence of corporate team building!" Isang malakas na hiyawan ang isinukli ng bawat linya. "For our first game, we have the 'Giant Pipeline Challenge'!" anunsyo ng host mula sa sound system. "Ten representatives per team. Kailangan ninyong itawid ang isang maliit na bola gamit lamang ang mga kalahating tubo patungo sa bucket sa kabilang dulo nang hindi ito nahuhulog!" Inilibot ng organizer ang tingin sa buong garden lawn bago muling nagtanong sa mikropono. "Are there any questions or clarifications regarding the mechanics? Directives from your t

Kinaumagahan, maaga kaming bumaba sa dining hall ng The Manor para mag-breakfast. Naka pajamas at homey clothes pa kaming lahat at dahil medyo bitin pa ang tulog ko at ramdam pa ng katawan ko ang pagod sa mga ginawang activities namin kahapon ay patuloy ako sa paghikab.Sa buffet table, nakapila kami habang nakahain ang masasarap na breakfast spread may eggs, hotdogs, garlicky vigan longganisa, pritong talong , fresh fruits, crispy waffles, at iba't ibang klaseng pastries."Gosh, mukhang mapapakain ako nito," pabulong na sabi ni Joyce habang naglalagay sa plato niya. Sumunod na naghihikab si Cassie sa tabi ko."Grabe, Alessa, nakatulog ka ba nang maayos?" tanong sa akin ni Cassie."Mukhang puyat na puyat ka rin, ah."dagdag niya habang inaabot ang tongs para sa waffles."Sobra, Cassie. Medyo bitin pa nga tulog ko," sagot ko habang naglalagay ng kaunting fruits."Siguro nanibago lang din ako sa lamig kagabi." dagdag ko pa."Naku, ako nga halos ayaw ko nang bumangon!" hirit naman ni Alexi

“Ano ba ’yan, last day na natin,” sabi ni Joyce habang nakatingin sa paligid ng courtyard ng The Manor sa Baguio.Dampi ng malamig na hangin ang sumalubong sa amin, kasabay ng amoy ng ambon at pine trees na tila nang-aakit na bumalik na lang kami sa kama.“Sabi nga ni Sir Mendoza, hanggang today na lang tayo,” dagdag pa nito, bahagyang itinataas ang zipper ng kaniyang jacket para labanan ang lamig.“Kaya nga, Te. Parang gusto ko pa mag-stay,” sagot ni Alexis, sabay buntong-hininga habang nakasandal sa railings.“Ang bilis naman kasi. Nakakainis.”“Naku, Alexis,” singit ni Cassie, sabay tapik sa balikat nito.“Team building ’to, hindi vacation.”“Same thing,” mabilis na sagot ni Alexis na nakatitig sa fog na dahan-dahang bumababa mula sa kabundukan.Napatawa kami. Sa gitna ng lamig ng umaga, kahit paano’y gumaang ang pakiramdam ko. Yumuko ako at tiningnan ang suot ko, I was wearing a black shirt, black fitted shorts, and sturdy dark sneakers. Simple at practical.“Good choice ’yang outf

Lumalalim na ang gabi habang patuloy na lumalakas ang buhos ng ulan sa labas ng maliit naming silungan. The heavy downpour hammered relentless against the rocks, and the mountain wind howled continuously through the pine trees.Nakalubog kami sa kadiliman, at sa gitna ng lamig ng Baguio, ang mainit at higpit ng yakap ni Zhean sa likod ko ang tanging nagpapanatili sa akin na buhay at gising.Biglang yumanig ang paligid sa isang malakas na kulog.BOOM!Nagulat ako at napaigtad, my eyes snapping open in the darkness. My heart was pounding fast. Dahan-dahan akong pumiglas sa yakap niya para lingunin siya at gisingin.“Zhean...” pabulong kong tawag, tapping his arm softly.“Zhean, gising...”Akala ko nakatulog lang siya dahil sa pagod, pero nang hawakan ko ang kaniyang braso, naramdaman kong nanginginig ang buo niyang katawan. His skin was burning hot, and sweat was beaded on his forehead despite the freezing rain.Dahan-dahan siyang nag-uumpisang umiling-iling, his jaw clenched, expression

Nakatitig ako sa malaking screen sa harapan ng boardroom habang ipinapakita ng Operations Team ang projected metrics para sa Q4. I was sitting at the head of the long mahogany table, swirling a pen between my fingers, completely detached.“Sir Zhean, as you can see on slide eight, if we optimize the supply chain in the northern sector, we can easily increase our operational margin by twelve percent—”Bzzzz. Bzzzz.Napatigil sa pagsasalita ang lead analyst nang mag-vibrate ang phone ko sa ibabaw ng mesa. I glanced down. The screen lit up, displaying the name that always brought a bitter, metallic taste to my mouth.Raphael Valeriano.My father.I didn't pick it up. I didn't even tap the screen to mute it. I simply flipped the phone face down against the polished wood.“Sir Zhean... should I continue?” nag-aalalang tanong ng presenter, looking at me with nervous eyes.“Proceed,” I commanded, my voice flat and completely void of emotion.Nagsimula ulit siyang magsalita, explaining the log