All Chapters of The Afterburn of Tempation: Chapter 61 - Chapter 70

"Please... I think three days of cold shoulder is enough. Please let me explain," nagmamakaawa niyang pakiusap.Tinitigan ko siya nang matagal. Dahil lumipas na rin ang unang pagdapo ng matinding galit ko nitong mga nakaraang araw, dahan-dahan akong tumango. "Fine. Talk."He took a deep breath, staring straight into my eyes. "Oo, ipinaiimbestiga ko ang nangyari sa apartment mo kasi naghinala ako mula pa noong una na hindi lang 'yon simpleng aksidente. At nung nalaman kong si Karen ang nasa likod niyon... nagdalawang-isip ako kung sasabihin ko sa'yo.""Bakit?" singit ko, trying to keep my voice steady. "Zhean, you could have told me.""I know! Yes, I know I should have," mabilis niyang sagot, holding my gaze. "Pero nag-alala ako sa'yo, Alessa. You had so much on your plate back then. Nung nalaman kong wala na si Karen, I thought telling you wouldn't make sense anymore... kasi wala na siya. ““Especially knowing how much you valued your friendship with her." dagdag pa nito.Pumiki

When night came, nag-ready na kami for dinner. Zhean told me that we were having dinner at Nusa Dua Bar. “Ayos lang ba ’tong suot ko?” tanong ko habang nakatingin sa salamin, checking myself one last time. I was wearing a simple white dress soft and elegant, with thin straps that fell naturally over my shoulders. Nothing too flashy, just enough to make me feel pretty. Before I could fix my hair, Zhean suddenly wrapped his arms around me from behind. “You look good in any dress , baby.” Napangiti ako at nakita ko ang reflection namin sa mirror. He leaned down and pressed a soft kiss against my neck. “What if we just stayed here instead?” he said in a teasing, seductive tone, his fingers absentmindedly playing with one of the straps of my dress. Agad akong humarap sa kaniya. “Hey, Zhean.” Napailing ako, trying not to laugh. “Your friends might be there already. Come on.” Napabuntong-hininga siya, obviously disappointed, pero wala na rin siyang nagawa kundi sumunod. “Fine.” Lu

Mahina kong tinulak ang lumang wooden gate namin at huminga nang malalim. The familiar scent of the province from fresh soil, blooming gumamela, and the cool afternoon breeze immediately wrapped around me, trying to soothe the heavy burden I carried all the way from Manila. After everything that happened in Balesin, I needed this escape. I needed to breathe.Pagbukas ko ng p***o, naabutan ko si Tita Bing na abala sa maliit namin na sala.“Oh, Alessa! Hindi ka nagsabi na uuwi ka pala, nak,” bungad ni Tita Bing nang lumingon ito.Ngumiti ako nang tipid, pilit itinatago ang pagod sa mga mata ko. “Pasensya na po, Tita, biglaan kasi. Gusto ko lang po kayo bisitahin ng saglit dito, kamusta po pala ang lagay ni Mama?”“Naku, malaki na ang pinagbago, Alessa! Magandang balita dahil unti-unti nang bumabalik ang pagsasalita niya nang straight. Mas bumubuti na ang lagay ng Mama mo kumpara noong nakaraang buwan,” masayang balita ni Tita Bing.Nakahinga ako nang maluwag kahit papano. Lumapit ako sa

Kinabukasan, maaga akong nag-impake ng aking mga gamit. Kahit mabigat pa rin ang aking pakiramdam, may kakaibang linaw at kapayapaan na akong natagpuan sa aking dibdib dahil sa mga payo ni Mama. Bago ako tuluyang umalis, lumapit ako kay Mama na nasa sala. Nakaupo siya sa kaniyang wheelchair habang nakatingin sa labas ng bintana. Lumuhod ako sa kaniyang harapan at hinawakan ang kaniyang mga kamay.“Ma, babalik na po ako sa Manila,” malambot kong paalam. “Maraming salamat po sa lahat, Ma. Dahil sa inyo, mas naging malinaw sa akin ang lahat.” Pilit na ngumiti si Mama at hinawakan nang mahigpit ang kamay ko. Her touch was weak, yet it anchored me. “Mag-iingat ka... doon, anak,” “Tandaan mo... 'yung pinag-usapan natin. Huwag mong kakalimutan ang sarili mo.” dagdag pa niya. “Opo, Ma. Hinding-hindi po. Pangako,” tugon ko bago ko pikit-matang hinalikan ang kaniyang noo at nag-mano sa kaniya. Tumayo na ako at humarap kay Tita Bing na naghihintay malapit sa pintuan. “Tita Bing

I was busy typing on my computer when my phone suddenly rang. Lumabas ang pangalan ni Zhean sa screen, pero tinitigan ko lang bago ko in-off ang phone ko at inilagay sa tabi. Honestly, hindi ko alam kung nakabalik na ba talaga siya galing Cebu dahil araw-araw ko nang iniiwasan at ini-ignore ang lahat ng mga tawag at mensahe niya.Maya-maya pa ay pinatawag ako ni Sir Mendoza sa kaniyang opisina. May ipinaabot siyang mahahalagang dokumento na kailangan daw ibigay agad sa secretary ni Zhean. Pumayag ako dahil kampante akong wala naman si Zhean sa kaniyang opisina at nasa Cebu pa rin.Umakyat ako sa executive floor at hinanap ang secretary niya. Indeed, wala si Zhean sa loob ng kaniyang main office. Matapos kong maiabot ang mga papel sa desk ng secretary, bumuntong-hininga ako nang maluwag at dahan-dahang naglakad pabalik sa elevator.Pero bago pa man ako makahakbang papasok, someone suddenly grabbed my arm.Napaigtad ako sa gulat, at halos tumigil ang pagtibok ng puso ko nang makita kung